Deathcember (2019)

Fijne kerst-anthologiefilm in de vorm van een adventskalender. 24 dagen - 24 attributen Elk vertegenwoordigt een deurtje en achter elk daarvan is een kort horror- filmpje van 5 minuten te vinden van uiteenlopende regisseurs van over de hele wereld. En dan zijn er ook nog twee bonusfilms die in de aftiteling zijn verborgen. Wel is er regelmatig gebruik gemaakt van moderne CGI en de beelden waar de deurtjes zich bevinden bestaat geheel uit computerbeelden.

01. "A Door Too Far" van de (voor mij) onbekende regisseur Dominic Saxl. Ondeugend jongetje krijg niet genoeg van advent-chocolade, straf volgt uiteraard! Een licht zwart (grijs) humoristisch verhaal waarbij de camera vakkundig meebeweegt met de hoofdpersoon en zijn blik. Goed begin!

02. "All Sales Fatal" van regisseur Michael Varrati (veel gedaan tot aan zelfs iets voor Disney toe, maar niets opvallend) "Haven't you heard gendering is over?" De winkelfrustraties van Claire (Tiffany Shepis) op Kerst. Een humoristische en een bewust overdreven kijk op rolbevestiging en consumptie. Beperkt, maar niet slecht.

03. "Aurora" van de Servische regisseur Lazar Bodroza (van het fantastisch A.I. Rising, 2018) De regisseur is bezig met een nieuwe film (met dezelfde titel) dus vermoedelijk had hij weinig tijd of deed aan ongegeneerde reclame want hij plaats dit filmpje gewoon in die wereld. Geen kerstthema? Het is vergeven want de uitstekende effecten maakte indruk!

04. "X-mas on Fire" van de Duitse regisseur Florian Frerichs (zijn film Das letzte Mahl, 2018 bezit een flinke hoge rating?) Dit was een Reservoir Dog-achtige overvalfilm met een achterstevoren verteld verhaal, die eindigt in gezang. Dankzij een gladde uitstraling ziet het er mooi maar ook kunstmatig gestyled uit. Goed gedaan.

05. "Villancicos" van de Mexicaanse regisseur Isaac Ezban (van één van mijn favorieten films Los Parecidos, 2015) Filmpje dat zich afspeelt rond het ziekbed van een jongentje, het enige dat hem in leven houdt; het zingen van een kerstliedjes. Het levert een unieke mix van de feestdagen en waanzin op, alles eraan is goed, alleen het idee slijt snel. Vijf minuten blijkt opeens erg lang te zijn.

06. "Joy To The Girls" van de Spaanse regisseur Sonia Escolano (er staan volgens mij een paar niet succesvolle erg films op haar naam) Op Kerstmis ontmoet een nerveuze man drie mooie vrouwen. Alles is elegant kleding, kapsels, interieur, kleuren met goudtinten, Spaanse muziek en de bewegingen van de acteurs. Oeps... oh ja we waren een horror aan het maken?

07. "The Hunchback of Burg Hayn" van de regisseur Bob Pipe (het korte filmpje The Monster, 2015 en Soul Reaper, 2019) Het verhaal van een gebochelde man die men op de brandstapel wil verbranden maar er is misschien redding in een kerstpardon. Een heerlijk en mooi gemaakt zwart-wit filmpje. Ode aan de stille monsterfilm van weleer.

08."Family Matters" van de Belgische regisseur Steve De Roover (van de documentaires Forgotten Scares en de aankomende Surrealistic Nightmares) Op bezoek bij je schoonfamilie, misschien op zich al horror genoeg maar deze familietraditie maakt het nog erger! De prettig sombere sfeer en de zo te zien praktische body-horror deden de rest! Was er net een filmpje iets te lang? Nou deze was te kort!

09. "Crappy Christmas: Operation Christmas Child" van de Duitse stop-motion & klei animator regisseur Juergen Kling. Oei, dit was best heftig. Claymation over geen gemakkelijk onderwerp; kindermisbruik door de kerkelijke instituten. En bijna frontaal in het beeld! Gelukkig is er aan het einde ook wraak en de coco-cola truck.

10. "Five Deaths in Blood Red" van Ama Lea ( alleen een paar shorts) Een rijke weduwe schrapt haar verwende volwassen kinderen uit het testament behalve haar blinde geadopteerde dochter. Het filmpje probeert de Giallo na te bootsen met personages die worden nagesynchroniseerd en zelfs met aanwezigheid van Suspira-actrice Barbara Magnolfi. Wat het mist is de typerende sfeer maar was wel leuk genoeg.

11. "Kill Santa" van de Spaanse regisseur Sadrac González-Perellón (Black Hollow Cage, 2017 en een film met de regisseur van nr. 6) In de eerste helft zie je twee zussen in een bouwmarkt. Fijn mysterieus maar slecht CGI en de voorspelbaarheid verprutsen dit filmpje.

12. "Bad Santa" van de Britse regisseur Julian Richards (o.a. The Last Horror Movie, 2003, Daddy's Girl, 2018 en Reborn, 2018) Kinderen versus het Krampus-verhaal. Het zag er prima uit maar de clou ontging mij een beetje?

13. "Santa Is Coming" van de Zuid-Koreaanse Sang-woo Lee (redelijk wat films gemaakt maar niet heel bekend in onze Westerse wereld) Papa verzamelt merchandising uit horrorfilms en drinkt graag. Dochterlief krijgt veel poppen en speelt graag. Papa kan geen nee zeggen...solide goed vakmanschap maar de getoonde horror is niets bijzonders.

14. "A Christmas Miracle" van de Amerikaanse regisseur Vivienne Vaughn (ze vertoeft nogal op de set van grote films als assistente van een Producer?) Barbara Crampton begeleidt in grijsblauwe kleuren beelden, zeer sfeervol als was het een vage mist. Het doel is de begraafplaats, het einde is bevredigend. Het anti-kerstverhaal in een prachtige gotische horror! Geheel van en met vrouwen en voor de grootste favoriet!

15. "Casetta Sperduta in Campagna" van de Italiaanse oudgediende regisseur Ruggero Deodato (Cannibal & Jungle Holocaust, Camping del Terrore, 1987) Nee deze oude man heeft (als hij het al had?) het niet meer! Hier kon hij niets beters bedenken dan het voorspelbare verhaaltje dat zo van een 15-jarige had kunnen komen? In een stijl die doet denken aan een verwisselbare Amerikaanse tv-serie en acteerwerk van hetzelfde niveau! Ja deze was de slechtste van alle 26 filmpjes.

16. "Milk and Cookies" van de Amerikaanse regisseur Sam Wineman Papa die te wensen overlaat en melk en koekjes die de wensen van het kind uit laat komen. Qua enscenering en acteerwerk is dit filmpje in alle opzichten zonder grote gebreken, maar ook niet opzienbarend.

17. "Pig" van de Duitse Andreas Marschall (Tears of Kali, 2004, Masks, 2011 en een segment in German Angst,2015) Tot nu heeft de regisseur mij nog niet teleurgesteld. En ook nu niet de horror verplaatst zich ditmaal naar een disco! Door de neonlichten een flitsend filmpje en met de gewelddadige dames ook een bloederig "#MeToo" -thema.

18."They Once Had Horses" van denk ik de bekendste regisseur Lucky McKee (May 2002, The Woods, 2006, The Woman 2011 en Kindred Spirits, 2019) Een zwart-witte western. Twee bevriende cowboys zitten 's nachts bij een kampvuur terwijl het onbekende rondwaart. Deed me op één of andere manier nogal denken aan Chowboys: An American Folktale (2018)

19. "December the 19th" van de Servische regisseur Milan Todorovic (Zone of the Dead, 2009 seriewerk en Mamula, 2014) Twee jonge vrouwen leren elkaar kennen op een feestje, zien elkaar wel zitten en besluiten te gaan schaatsen. Licht erotisch en met prima bloederige effecten!

20. "Getting Away From It All" van de ook geen onbekende regisseur Pollyanna McIntosh (haar eigen film Darlin' 2019 een vervolg op 'The Woman' waar ze als actrice in speelde) een man die niet in staat is te ontsnappen aan de nachtmerrie van kerst. Minimalistisch maar goed geënsceneerd en met humor gespeeld Tjonge wat een gaaf einde!

21. "Family Feast" van zo te zien de Canadeense regisseur Rémi Fréchette (eenbezig baasje met erg veel shorts op zijn naam) Kerstfeest met de familie is een nachtmerrie. Rosy voelt zich duidelijk niet op haar gemak. Alles wordt alleen maar erger totdat er bloed vloeit. Goed gedaan!

22. "Before Sundown" van de vrij onbekende regisseur Jason Rostovsky. Het geloof en bijgeloof van joods kerstfeest. Zijn dit slechts illusies? Wees op tijd thuis anders gaat het mis! Interessant, vermakelijk en een leuk einde.

23. "Cracker" van de Britse John Cook Lynch (één of twee eerdere short) Een gezin van drie en oma beleeft een ongemakkelijk kerstfeest. De kijker denkt snel te weten waarom dat zo is. Niets is wat het lijkt. Een uitstekend filmpje met een prachtige stijl uit de jaren 50. Fantastisch en mijn twee favoriet!

24. "Operation Dolph" van regisseur Trent Haaga (naast acteur ook de films Chop, 2010 en 68 Kill (2017) De Kerstman is blijkbaar boos dit komt tot uitbarsting rond een suikerspin gekleurd huis, met de KKK, een drugslab en wat al niet meer. Ach waarom niet de Kerstman op een reddingsmissie.

zo dat was het advent-evenement ... maar wacht eens, de credits brengen ons meer!

25. "Christmas Corp.se" van nieuwkomer de Duitse Annika Marx. Kerstfeest op een kantoor met machtswellust en egoïstische gedrag. Tja, hebzucht naar macht en geld en de druk om te presteren zijn echt beangstigend maar een beetje meer pit had het beter gemaakt.

26. "They Used To Laugh And Call Him Names" van het duo B.J. Colangelo en Zach Shildwachter

Een man en zijn zoon op pad in besneeuwd landschap om hem te leren jagen. Met weinig geld, goedkope effecten en gewoon wat lol, kom men best ver met een trash-splatter-komedie. En met een beetje geluk krijgt zo'n filmpje ook een plek in de aftiteling van een film. Binnenkort ook eens de heren hun eerste film Powerbomb (2020) bekijken!

Altijd moeilijk om een ​​anthologiefilm als geheel te 'beoordelen' zeker als die uit 26 afleveringen bestaat. Sommige zijn meer dan leuk, andere scoren voldoende maar er zijn er ook altijd een paar die het veel minder doen. Toch overheerst bij deze het positieve gevoel! En naar mijn mening mag een project als dit ook altijd gewaardeerd worden!

Eh.

Een anthologiegebeuren dat me erg deed denken aan The ABCs of Death, maar dat is in mijn geval geen compliment. Het betreft dus een lange anthologie (145 minuten!) waarvan enkel 5 segmenten de moeite waard zijn. De overige stukjes zijn regelmatig ellendig om doorheen te komen waardoor de film na enige tijd vermoeiend is.

A Door Too Far (0,5*). Vreselijke opening, waarbij het enigszins creatieve einde amper bijdraagt aan de algemene ervaring. Ik vond het vooral een simpel segment waarbij het leek alsof ik het zelf binnen een dag ook had kunnen maken. Het appeal van dit soort stukjes ontgaat me volledig, evenals het includeren ervan binnen een anthologiefilm waarin ook professionele regisseurs hun duit in het zakje doen.

All Sales Fatal (2,0*). Leuk voor de slapstick en vlotter dan het eerste segment, verder wel ontdaan van enige wetenschappelijke logica. Een simpele klap met een kerstbel brengt bijvoorbeeld grote klodders aan bloed voort. Niettemin goed geacteerd en dankzij de absurde toon een makkelijk filmsnackje.

Aurora (1,5*). Als film zelf een erg indrukwekkend in elkaar gedraaid stukje sciencefiction. Het bracht echter een wrange nasmaak in mijn mond, aangezien het filmpje niets met het concept te maken heeft. Eerder een regisseur die dacht "Nou, is dat even makkelijke promotie". Snel het woord "December" in de opening plakken is in mijn ogen een te zwakke rechtvaardiging om het in Deathcember te stoppen. Punten voor de knappe worldbuilding en effecten.

X-Mas on Fire (3,5*). Leuk! Lollig geëxperimenteerd met het verhaal om zoveel mogelijk verrassingen teweeg te brengen in een zo kort mogelijke tijd. Met enige regelmaat natuurlijk goedkoop en niet altijd even sterk doordacht, maar het is verfrissend om een regisseur te zien die gewoon echt iets probeert. Het komt wat mij betreft oneindig veel verder dan de eerste twee segmenten.

Villanicos (4,0*). De winnaar van Deathcember als het aan mij ligt. Geweldig energiek geregisseerd, puik cameragebruik en vooral een hoop creativiteit. De fun druipt er werkelijk vanaf en de hele film lang was dit het enige segment dat mijn aandacht bijzonder sterk vast kon grijpen. Ik moet regisseur Isaac Ezban snel meer in de gaten gaan houden.

Joy to the Girls (2,0*). Lollige wending, maar verder een nogal vermoeiende opbouw. In principe is het niet veel meer dan kort opbouwen naar een zogenaamd verrassende ontknoping, maar ik vond het vooral grappig en daarmee is alles meteen gezegd. Geen van de leden beschikt over de benodigde charme.

The Hunchback of Burg Hayn (2,5*). Uiteraard grappig omdat het volledig in de stijl is geregisseerd van een stille film. Daarmee is het meteen een interessantere opzet dan een hoop andere segmenten, maar uiteindelijk is de inhoud niet veel meer dan een simpel en vooral uitgerekt grapje. Wat mij betreft hadden ze op dat vlak iets veel originelers mogen doen dan dat er nu is uitgekomen.

Family Matters (3,0*). De bodyhorror is bijzonder indrukwekkend en een absoluut hoogtepunt binnen Deathcember. Ik was zeer te spreken over vrijwel elke visuele invulling. Het verhaal lijkt via implicatie gebracht te zijn waar de kijker zelf enige betekenis aan dient te geven, maar de uitwerking mag er zijn. Het is jammer dat een segment als deze niet helemaal in zo'n concept als deze anthologiefilm lijkt te passen, want de korte duur weegt helaas wel. Ik was ook niet zo te spreken over het acteerwerk van de twee ouders.

Crappy Christmas: Operation Christmas Child (1,5*). Indrukwekkend op technisch vlak, maar ik vond de inhoud eigenlijk te uitbuitend. Het is een nogal zwaar onderwerp dat uitzonderlijk expliciet naar voren wordt gebracht en enkel omdat het kan. De komische en absurde toon verraadt namelijk dat het segment amper een aanklacht is tegen kindermisbruik en eerder een dekmantel om de kijker eens lekker te gaan choqueren.

Five Deaths in Blood Red (1,0*). Ik ben niet zo'n Giallo-fanaat, dus een complete verwijzing hiernaar doet het niet bepaald goed bij mij. Echter blijkt de tamme uitwerking de ultieme adder in het gras. Het erbarmelijke acteerwerk is daarbij een kers op een smerig stuk taart.

Kill Santa (2,0*). De opbouw profiteert van overtuigend acteerwerk, met name de twee dames doen het goed. Eenmaal de ontknoping wordt ingezet maakt de regisseur een (grote) fout door op goedkope CGI te leunen om het segment af te sluiten. Een enorme dooddoener voor een potentieel leuk filmpje.

Bad Santa (1,0*). Blegh. Goedkoop en flauw. De kinderen acteren gelukkig nog wel leuk, maar het appeal van dit soort raadselachtige verlopen ontgaat me volledig. Het redelijk open einde deed me volledig niets, evenals de beperkte en vooral weinig passievolle horroruitwerking.

Santa is Coming (1,5*). Bij vlagen creatief, maar het leunen op de typerende en clichématige evil children kent ondertussen vanuit mijn kant een aversie. Al helemaal wanneer het van die verwende nesten zijn zoals hier. Het acteerwerk is verder weinig overtuigend en zeker vanuit het kind eerder idioot dan doeltreffend.

A Christmas Miracle (1,0*). Hopelijk kan iemand Barbara Crampton spoedig even uitleggen dat dit soort prulletjes niet zo goed staan op haar curriculum vitae. Het is echt ongelooflijk hoe ze steeds in dit soort vuilnisfilms/segmenten komt opdagen. Punten voor de enigszins sfeervolle achtergrond. Ik was weinig te spreken over de inhoudelijke vaagheid.

Casetta Sperduta in Campagna (0,5*). Klaarblijkelijk kan regisseur Ruggero Deodato geen goede films maken zonder schildpadden te onthoofden. Wat een miserabele en vooral lelijke invulling was me dit zeg, met de slechtste geluidsbewerking van alle segmenten binnen Deathcember. En dat door iemand die toen 55 jaar filmervaring had. Echter, rust in vrede Deodato.

Milk and Cookies (2,5*). De volwassenen acteren goed en dit was het enige segment die me heeft laten lachen. Dat was echter onbedoeld, omdat ik dit vooral een algemeen klungelige indruk vond maken. Na het zien van meerdere segmenten die de plank sterk missloegen was dit echter een positief lichtpuntje. Erg idioot maar onbedoeld komisch. Bovendien acteert AJ Bowen natuurlijk bovengemiddeld.

Pig (1,5*). Gritty op het vlak van concepting, maar uiteindelijk niet veel meer dan een idioot uitgevoerde vergeldingsactie. Opgeleukt met agressief gebruik van kleuren, maar de ontknoping vond ik vooral dwaas. Het includeren van een seksueel getinte achtergrond had voor mij ook geen enkele meerwaarde.

They Once Had Horses (3,0*). Lucky McKee voorziet zijn segment van een geweldige opbouw waarbij ik voor het eerst een gevoel van spanning kon waarnemen, maar als het gevaar dan echt uit de hoek komt zadelt hij ons snel op met een teleurstellende afsluiting. De cinematografie binnen dit segment is bovengemiddeld goed verzorgd.

December the 19th (2,5*). Ietwat flauwe uitwerking maar een zeer leuke opbouw. Todorovic neemt de moeite om zijn segment te voorzien van wat praktisch geweld. Ik moet echter bekennen dat ik dit stukje al heel snel begon te vergeten na afloop.

Getting Away From it All (2,5*). Leuk als experiment en zelfs sterk wanneer het aankomt op de opbouw. Met rust gefilmd, maar ook snel weer afgesloten. Het concept dat wordt onthuld zit de mysterieuze opbouw namelijk erg in de weg, met uiteindelijk een ietwat flauwe afronding qua gore. De claustrofobische manier van regisseren is interessant, maar levert beperkte meerwaarde.

Family Feast (2,0*). Nog een film die van een degelijke opbouw kan genieten maar het overboord gooit met een redelijk idiote ontknoping. Het ontbreekt de film aan een cinematografische meerwaarde zoals McKee dat eerder deed, evenals een gepassioneerd team om de effecten te verzorgen. De humor was niet mijn persoonlijke smaak.

Before Sundown (2,0*). Veel moeite om er een 80s-vibe overheen te smijten, maar die vond ik persoonlijk niet uitzonderlijk geslaagd. Gelukkig loopt het een stuk energieker dan het gemiddelde segment in Deathcember, maar het uiteindelijke einde komt gehaast over. Sterker nog, uitermate onbevredigend om het inhoudelijke concept eer aan te doen.

Cracker (3,5*). Nice! Een lollige verrassing met een dikke knipoog. Redelijk miniem qua uitleg, maar in dit geval pakt het uitermate voordelig uit. De implicatie naar de bredere wereld werkt namelijk veel sterker als suggestie dan een directe uitleg. Uiteindelijk komt er wel (een soort van) uitleg, maar gelukkig niet genoeg om de rest van de film omver te smijten. De absurde toon werkt, alleen ietwat jammer dat het acteerwerk soms te wensen overlaat.

Operation Dolph (1,0*). Gewoon kut. Ik keek hiernaar met het idee dat er op vrijwel elk vlak meer uitgehaald had kunnen worden. De absolute dolk in het been is het gebruik van uitermate doorzichtige effecten. Elke indicatie die dit segment me gaf was dat ze het zo snel mogelijk wilde afronden om vervolgens gezellig met elkaar wat in de kroeg te gaan drinken.

Christmas Corp.se (2,0*). Ik snapte de ontknoping eigenlijk niet helemaal, maar de visuele invulling oogt verzorgd. De ietwat houterige effecten en matige acteerprestaties kunnen die invulling echter niet tegemoet komen. De keuze om dit in het midden van de aftiteling te laten afspelen vond ik merkwaardig. Ik neem aan dat de meeste kijkers tegen die tijd namelijk burnt out zijn.

They Used to Laugh and Call Him Names (1,5*). De correlatie tussen de titel en inhoud ontgaat me even. Verder een matige afsluiting van alle voorgaande segmenten. Nog enigszins voorzien van extra punten dankzij het agressieve camerawerk en hoge tempo. De effecten zijn te doorzichtig om de grafische ideeën ten volste te ondersteunen.

Het gemiddelde komt uit op 1.98*, afgerond naar een 2.0*. Het is altijd jammer dat anthologiefilms met enige regelmaat een combinatie vormen tussen garbage en fun. Voldoendes gaan uit naar regisseurs John Cook Lynch, Lucky McKee, Steve de Roover, Isaac Ezban en Florian Frerichs. Ik kijk uit naar wat alle heren nog in de business te bieden hebben en ik hoop van allen zo snel mogelijk een langspeelfilm. Mijn oprechte dank naar medegebruiker joolstein dat hij alle titels even op een rijtje had staan. Ik was ze zelf al helemaal kwijt na segment #5.