White Riot (2019)

Het toenemende racisme en de opbloei van National Front was voor Red Saunders aanleiding om in 1976een reeks concerten op te zetten onder de naam Rock Against Racism waarbij blanke en zwarte muzikanten samen op het podium verschenen. Doel was om verschillende culturen bijeen te brengen en het groeiende wantrouwen jegens andere culturen weg te nemen. Een levendige herinnering aan activisme in de tijd toen aanplakbiljetten in de openbare ruimte nog deden wat social media nu doet, maar vooral een hartstochtelijk pleidooi aan gewone burgers om zelf de handschoen op te nemen als de machthebbers dat niet te lijken doen.

Net als het Harlem Cultural Festival (zie documentaire Summer of Soul) in 1969 is ook het festival Rock Against Racisme wat in de vergeethoek geraakt en kreeg het veel minder aandacht dan pakweg Woodstock en Live Aid. Rock Against Racisme (RAR) gaat over de turbulente eind jaren '70 waarin het economisch slecht gaat in Engeland en een racistische politieke partij daarop inspeelt door met de vinger te wijzen naar mensen met een andere huidskleur. Ze gaan daar ver in met links naar fascisme en nazisme. Dat punk een rebelse stem was tegen het establishment en economische crisis was al wel bekend, maar ze gingen gelukkig ook mee de strijd tegen racisme. In tegenstelling tot conservatieve artiesten als Eric Clapton of Rod Stewart.

De documentaire laat de artiesten ook aan het woord, maar focust vooral op de boodschap van RAR en is niet zomaar een festival met The Clash waar mooi nog eens een positieve boodschap achter zit. White Riot verwijst naar de opstand van witte Engelsen, ook al strijden ze samen met zwarte burgers tegen racisme. Een boeiende documentaire die RAR uit de vergeethoek haalt. Helaas herhaalt de geschiedenis zich regelmatig en hopelijk kan een boodschap als dit helpen er aan te doen herinneren.