The War with Grandpa (2020)

Op zich wel een leuke cast, en er zitten een paar grappige scènes in, maar het is allemaal een beetje te braafjes. Echt een familiefilm.

Een echte kinderfilm die voor volwassenen net aan te doen is. Het verhaal is niet erg ingewikkeld en heeft zowaar nog een leerzame boodschap voor de kijkers. De film kijkt lekker vlot weg en zit vol grappen en grollen en slapstick achtige scènes. Leuk voor de jongere kijkers, maar voor de ouders te kinderachtig. De acteurs zijn wel lekker op elkaar ingespeeld. Het is leuk om nog wat oude toppers bij elkaar in een film te zien. Visueel ziet de film er verder goed uit. 3.0

"I think your grandpa might be a ninja."

Zelf zie ik Robert De Niro graag in serieuze films spelen, des te teleurstellend dat hij de afgelopen jaren steeds meer de komische kant opgaat. Iets als 'Dirty Grandpa' was bijvoorbeeld echt abominabel. Verrassend genoeg is dit nog best te pruimen.

De Niro komt hier opdraven als een opa die noodgedwongen intrekt bij zijn dochter en haar gezin. Voor kleinzoon Peter komt dit slecht uit, omdat hij zijn kamer moet afstaan. Logischerwijs verklaart hij zijn opa de oorlog. Het verloop hiervan doet mij een beetje denken aan 'Home Alone'.

Peter schakelt zijn klasgenoten in voor hulp en opa doet hetzelfde met zijn oude vrienden; altijd fijn om Christopher Walken te zien. Het vormt een leuke clash tussen de oude en de nieuwe generatie. In een hoog tempo worden er heen en weer wat grappige pranks uitgehaald die elkaar steeds overtreffen. Het kan soms flauw zijn, maar ik lag wel geregeld in een deuk.

Op een gegeven moment is helaas wel te merken dat de koek op is. Daarvoor gaat 'The War with Grandpa' iets te lang door, waardoor de rek er enigszins uit is. De Niro kan de boel gelukkig nog wel redden, maar veel bijzonders hoef je niet meer te verwachten tegen het einde aan. Het is ook jammer dat Uma Thurman - voor haar doen - niet zo goed overkomt in haar rol.

Al met al een aardige comedy die voor voldoende vermaak zorgt.

Kleine 3,0 sterren.

Robert de Niro leent zich tegenwoordig voor veel bedenkelijke films en op papier lijkt dit er ook zo eentje te zijn. Maar al gauw merk je ook dat de film echt op een bepaalde doelgroep mikt. Dat zijn namelijk de kinderen. Wanneer je dit in beschouwing neemt is het gewoon een erg grappige film waarin een psychologische oorlogsvoering tussen opa en kleinzoon vermakelijke vormen aanneemt. Her en der de wijze lesjes die bij films als dit horen en een laatst gedeelte waarin de humor wegzakt, maar het slaagt in mijn ogen prima in wat het voor ogen heeft en de doelgroep die erbij hoort. Sowieso erg leuk om een oorlogje tussen een stel oudjes en een stel jonge tieners te zien.

3,0*

Ik kan er niks aan doen, maar ik heb me hier afgelopen weekend erg goed mee vermaakt. Onschuldige humor, maar wel leuk uitgewerkt. Opa komt noodgedwongen bij zijn dochter en gezin te wonen en daardoor moet kleinzoon Peter zijn slaapkamer uit en op de vieze zolder gaat slapen, zodat opa in zijn kamer kan. Dit pikt hij niet, waarna hij opa de oorlog verklaart.

Het levert de nodige onderlinge pesterijen op die ik nog wel geestig vond. Jammer dat ze er redelijk vlot weer mee stoppen, want de 1 tegen 1 acties vond ik leuker dan met de twee groepen tegen elkaar. De film voelt een beetje aan als een geupdate versie van Home Alone, waar ze elkaar bestrijden met de spullen in de woning. De Niro heeft zichtbaar plezier in zijn rol en ik kan het ook wel waarderen dat de man als bijna tachtiger lekker de films maakt die hij nog leuk vind. Van mij mag hij nog wel vaker weer een comedy doen. Verwacht gewoon niks hoogstaands, dan heb je een prima anderhalf uur. Inclusief standaard zoetsappig einde. Ik vraag me trouwens wel af hoe opa het digitale kasteel wist te slopen

3*

Ik heb me ook kostelijk vermaakt. De grappen zijn niet altijd even origineel (verre van) maar wel met overtuiging gebracht. Soms geinige running gags met dat zusje (al is haar rol wel het minst) of met de blote schoonpapa. Maar zo'n laatste voorbeeld kan goedkoop zijn, maar men kiest ervoor dit extra te rekken en men maar te laten schreeuwen, op een of andere manier daardoor wordt dit enorm geestig. En zo zit de film vol enorm domme maar heel geinige grappen. Niet elke grap is dan even geslaagd en aan het eind gaat de film net iets te lang door, maar als geheel doet deze komedie wat een komedie moet doen.

Wat ik sowieso fijn vond was dat de schoonvader niet zo'n knorrige man is die langzaamaan ontdooit, zoals je zo vaak ziet. Nee, de relatie met de dochter is goed, hij wordt direct liefdevol opgenomen en is dankbaar daarvoor en zelfs de relatie met de schoonzoon kent direct al enige nuances die hoogstens nog wat genuanceerder worden. Ik denk dat deels de klasse van DeNiro meespeelt hierin dat hij met zijn talent toch heel wat ervan weet te maken om de juiste snaar te raken.

Als film verder is het weinig bijzonder, visueel saai en met een degelijke regie. 3,5*.

Ik vreesde het ergste, maar het viel erg mee. Als ik het over totaal mislukte komedies wil hebben, dan zijn dat nog altijd films zoals bijvoorbeeld Dumb and Dumber To (2014). Maar The War with Grandpa is gewoon heel goed te doen. Alles keurig binnen de lijntjes uiteraard, want het is een film vanaf 6 jaar. Maar het is allemaal best grappig. Het is een beetje Home Alone meets Step Brothers.

Te voorspelbaar en erg standaard plot, gelukkig is de speelvreugde tussen De Niro en zijn jonge tegenspeler wel leuk om te zien, ook met zijn oude makkers samen trouwens.

Kijkt makkelijk weg, maar had een iets beter script verdiend.

2,5*

Sometimes you have to make

sacrifices in a family.

Wat een topacteur is Robert De Niro toch. De meeste films waarin hij de hoofdrol voor zijn rekening nam, zijn uitgegroeid tot filmklassiekers. Memorabele rollen die over tientallen jaren nog altijd indruk zullen maken. Van “Taxi Driver” naar “Goodfellas”. Van “The Deer Hunter” tot “Casino”. Onvergetelijke meesterwerken. Het enige wat De Niro in al die jaren had moeten mijden, zijn komedies. Buiten “Last Vegas” is er geen enkele komedie (tenminste die wat ik gezien heb) waar De Niro in meedeed, die ik de moeite waard vond. Flauwe humor en een irriterende verhaallijn zijn meestal de grootste ergernissen over zulke films. “Meet the Fockers”, “Analyze that”, “The Big Wedding”, “The Family” en “The Intern”, om er maar een paar te noemen. Telkens voelde ik plaatsvervangende schaamte. Zo ook bij deze “The war with GrandPa”.

Men neme een grootvader die na de dood van zijn geliefde vrouw hopeloos achterblijft. Vervolgens is er de bezorgde dochter Sally (Uma Thurman) die willens nillens van plan is om haar vader in haar eigen huis op te nemen, ongeacht wat de medebewoners hierover denken. De echtgenoot Arthur (Rob Riggle) is weeral zo’n goedaardige sok (waar de schoonvader natuurlijk geen goed woord voor over heeft) die het hele gebeuren gelaten aankijkt en schoorvoetend instemt met heel de situatie. Dan is er de jongste zoon Peter (Oakes Fegley) die de pineut is en met tegenzin zijn geliefde kamer moet afgeven omdat opa-lief niet goed te been is en daar zijn intrek neemt. Zoonlief moet dan verkassen naar de stoffige zolder waar het binnen regent en niet-gewenste huisdieren over het gebinte trippelen. De oudste dochter Mia (Laura Marano) heeft het minste last ervan sinds ze teruggetrokken in haar eigen tiener-wereldje leeft. En tenslotte is er het schattige dochtertje Jennifer (Poppy Gagnon). De enige die uiterst enthousiast is over de nieuwe huisgenoot.

Het resultaat kan je al raden als je de titel van de film leest. Kleinzoon Peter verklaart de oorlog aan opa Ed (Robert de Niro). De inzet is de slaapkamer die hij heeft moeten afgeven. In eerste instantie vind Ed het allemaal hoogst amusant. De schriftelijke oorlogsverklaring die onder zijn deur wordt geschoven, wordt op hoongelach getrakteerd. En opa Ed speelt het spelletje mee. Zo onschuldig lijkt het hem. Het zal je niet verwonderen als blijkt dat het toch aardig uit de hand loopt.

Ik vond het toch wel verbazingwekkend dat bekende acteurs hun medewerking verleenden aan deze doorsnee familiefilm. Robert De Niro, Uma Thurman, Christopher Walken en Jane Seymour. Geef toe, het zijn niet van de minsten. Ik veronderstel dat deze acteurs ook wel eens een gemoedelijke filmset willen meemaken met een minder intense rol die veel van hun vergt. Net zoals ik eens een rustpunt wil hebben te midden van al het horror-geweld dat ik gewend ben. Dat in “The war with Grandpa” het voornaamste onderwerp de clash tussen jeugd en ouderen is, lijkt nogal evident. Spijtig genoeg zijn er nog andere verhaallijnen die er kortstondig bij worden gehaald en niet verder worden uitgediept. Zoals de liefde-haat relatie tussen moeder en toekomstige schoonzoon. Of de werksituatie van vader Arthur. Het enige zijspoor waar dankbaar gebruik van gemaakt wordt, is het pesten op school waar Peter slachtoffer van is. Dat vond ik dan wel weer grappig.

De rest van de film is een aaneenschakelingen van flauwe grappen die de twee aartsrivalen met elkaar uithalen. Het tempo waarmee deze zich opvolgen is verschroeiend snel. En ze zijn van het niveau als de 1 April grappen. Scheerschuim vervangen door sneldrogende schuim en koekjesvulling vervangen door tandpasta. Ach, de film heeft zijn charmes en is een ietwat zoeterige komedie. Een soort mengeling van “Home Alone” en “Dennis the Menace”. Overduidelijk dat het gericht is op een jonger publiek want mijn 8 jarige zoon langs mij heeft er smakelijk mee kunnen lachen. Ik vrees dat ik me niet echt bij het doelpubliek kan rekenen. Ben dan wel nog niet zo oud als De Niro, maar mij zullen ze niet vragen om zo'n rol te spelen.

2*

Ach, Robert de Niro. De man met talloze geniale films op zijn naam is al 2 decennia bezig zijn tijd te verdoen met slechte films (The Score, Killing Season) en comedy's die soms leuk, maar vaak belabberd zijn. En als hij dan weer eens doet waar hij op papier goed in is, zoals Righteous Kill of The Irishman, valt het ook nog eens een beetje tegen.

Dus, met gelatenheid en berusting begon ik aan The War with Grandpa. Een aardige trailer, grote namen, waar kon het mis gaan?

Nou, eigenlijk vooral omdat het een kinderfilm is, gemaakt voor kinderen, wat in combinatie met de grote namen een verwarrend stukje marketing is. Want kinderen zal het een zorg zijn of ze De Niro, Walken en Thurman zien. Dat is toch vooral om volwassenen te trekken. En aan die doelgroep heeft de film niets te bieden.

Een bijkomend irritatiepunt is dat het uitgangspunt van de film - de oorlogsverklaring van het jochie aan zijn opa - niet goed wordt opgebouwd, sterker nog, ik vond de opa erg sympathiek en dat jongetje een verwend stuk stront. Een beetje respect voor je opa, graag.

De opa had bijvoorbeeld als vervelend ventje kunnen worden geportretteerd. Ook had meer de dialoog gezocht moeten worden, want nu had ik echt zoiets van: praat eens met elkaar. En als dat dan vruchteloos bleek, alsnog oorlog met opa.

En knap die zolder op, dan wordt dat ook een prima kamer. Is een zolderverdieping voor jezelf niet wat elk prepuber jongetje wil? Maar nee, het jongetje moest tussen lekkages en spinnenwebben slapen. Nogal onrealistisch. Opa is nota bene een voormalige aannemer, het zou hem ook mooi afleiding bieden om de zolder echt leefbaar te timmeren voor zijn kleinzoon, toch? In plaats daarvan sloopt hij het meubilair en jat hij alle schroeven.

Tuurlijk, logica is aan de jeugdige doelgroep niet besteed, maar met enkele zinnen dialoog kun je dit soort leeghoofdige plotgaten wel voorkomen toch?

Tot slot nog een paar verhaallijnen die compleet niet afgemaakt worden. De carrière van pa en zijn ontwerp voor de bibliotheek, om zijn anonieme bestaan in een cubicle te ontstijgen, bijvoorbeeld. Of die pestende zus waarvan je hoop dat ze op haar nummer gezet wordt, maar helaas.

Nee, meer dan 2,5 sterren kan ik er niet voor geven.

Dit is een kinderfilm en daarmee moet je hem toch wat anders beoordelen. Het acteerwerk van de kinderen is verschrikkelijk slecht. De volwassenen doen het best goed, maar het is allemaal wel erg 'over de top'.

Uma is een genot om naar te kijken. De Niro heb ik al heel lang afgeschreven en heeft me nooit zo kunnen bekoren. Voor de rest is de film soms een beetje grappig, maar vaak helemaal niet.

The War with Grandpa ging ik met een bedenkelijke blik kijken na het lezen van de meningen. Toch viel deze mij zeker niet tegen. Robert De Niro is de juiste man voor deze klus en er volgen aardig wat grappige scenes. Het verloop is helaas te standaard dat je weet wat er allemaal gaat volgen. Dat buiten beschouwing gelaten kun je hem best eens opzetten.

Ach.

Ik kan nog wel enigszins begrijpen waarom De Niro nu dit soort rollen aanneemt. Na een heel leven de serieuze rollen te hebben gespeeld wordt het ook weer eens tijd om de wat simpelere rollen aan te nemen. In een film als deze past hij dan ook precies, al is het niet zo dat hij nou een geweldig onderscheidend figuurtje speelt.

The War with Grandpa is een erg typische film waar kinderen wellicht mee kunnen lachen, maar waar het oudere publiek vooral zijn schouders voor zal ophalen. Vroeger had ik dit ongetwijfeld veel leuker hebben gevonden. Elkaar aanvallen door op een slapstickachtige manier het leven zuur te maken van een ander, het is een populair trucje. Het jammere is vooral dat deze film daarbij trucages herhaalt die andere films eerder en beter hebben gedaan.

Wat de film wel weet te redden is dat het iets meer een hart heeft. Het blijft altijd wel kinderachtig, maar vooral voor de jongsten onder ons zit er ook moraal in dat niet al te vervelend wordt gepresenteerd. Ik kan me nog wel indenken dat het zal aanslaan. Voor mij is het weinig nieuws, wel kan ik het nog best waarderen. Ook de scene waarbij trefbal wordt gespeeld weet nog wat komische noten aan te slaan.

De film vermaakt met gemak, maar wat je te zien krijgt is vooral een herkauwing van afleveringen, films of series die je als kind vaker hebt gezien. Deze film leunt er zwaar op, maar kan er nauwelijks van profiteren. Ik mag voor De Niro hopen dat hij hiermee zijn dagelijkse plezier eventjes heeft gehad. Leuk om afgestreept te hebben, maar ik ben het sneller vergeten dan ik had gehoopt.

Een beetje een dom uitgangspunt, maar uiteindelijk was het toch nog een leuke film. Toch een aantal keren moeten lachen. De cast was ook nog tof en de speelduur was ook goed, niet te lang en niet te kort. De film i s niet super verrassend, maar eens leuk om gezien te hebben.

Exact hoe ik over de film denk, in het geheel best slecht/zwak te noemen maar een paar leuke scenes redden de boel nog van een totale afgang.

Verhaaltje is te dom voor woorden, eigenlijk hoort die kleinzoon gewoon een ouderwets pak rammel van zijn opa te krijgen, maar goed dat kan niet meer in deze tijd, in deze tijd is het normaal om een grote waffel te hebben tegen je eigen opa.

En vraag me echt af wat DeNiro en Walken bezielen op hun leeftijd nog op een mat liggen te rollen met trefballen...hebben deze 2 heren niet inmiddels genoeg geld verdiend ?

Waarom nemen ze dit soort rollen (nog) aan ?

Pacino heeft ook weleens rollen aangenomen dat je dacht, wtf ?

Maar DeNiro overtreft hem met gemak, met stompzinnige rollen die hij niet nodig heeft.

Zeer matig.

Een film voor kinderen, zoveel is duidelijk. Alle scènes met jeugd erin zijn tenenkrommend en bovendien ook overbodig in een film met een titel als War with Grandpa. Grandpa is Robert De Niro die het laatste decennium te vaak in dit soort hap-slik-weg-matigheid te zien is. Gelukkig blijft daar doorgaans amper iets van hangen.

2

Er waren maar liefst 3 schrijvers nodig voor de zoveelste rip-off van het toch al weinig inventieve Home Alone, waarin de 12-jarige Peter [Oakes Fegley] de oorlog verklaart aan zijn weerbarstige opa Ed [Robert De Niro] wanneer Peters ouders [Uma Thurman, Rob Riggle] besluiten dat Ed niet langer zelfstandig kan wonen. Ed neemt Peters slaapkamer is beslag waardoor Peter verbannen wordt naar de zolder. “Of course, you know this means war” was een van de catchphrases van Bugs Bunny wanneer hij zich opmaakte voor een nieuwe vete met Elmer Fudd. Die cartoons zijn leuk, ook omdat ze na zeven minuten voorbij zijn. Maar 90 minuten kijken naar hoe opa en kleinkind elkaar vernederen begint al snel de keel uit te hangen. Natuurlijk is er een stroperig einde waarin alles goed komt – min of meer. Als twee vrienden die betrokken raken bij de vete, zorgen Christopher Walken en Jane Seymour voor de enige leuke momenten.

Leuke familiekomedie zoals ze die ook 60 jaar geleden maakten, met als "distinguishing feature" dat ze voor de hoofdrol niet iemand als Alan Arkin of J.K. Simmons hebben gestrikt maar één van de meest gelauwerde acteurs aller tijden, plus nog een paar notoire scène-stelers in de bijrollen. Dat maakt de film niet per se beter of exclusiever, maar omdat De Niro het adekwaat doet en daarnaast de regie en de montage redelijk energiek zijn is dit gewoon een aardige en vriendelijke komedie.

        Overigens vermeldt de Cast & crew-pagina van IMDb bij deze film maar liefst 43 verschillende producers, co-producers, associate producers, executive producers en co-executive producers. Zouden die nou echt allemaal nodig zijn geweest voor zó'n eenvoudige film?