Scarface (1983)

Een film over kapotmaken en zelfdestructie. Eén van de deprimerendste films die ik ken. Eén van Pacino's beste rollen.

Te mooi voor woorden, voor mij de beste gangsterfilm ooit.

En Al Pacino behoort nu eenmaal tot mijn top 3 van mannelijke acteurs

naast Denzel Washington en Nicolas Cage.

Grandioze rol van Pacino. Een klassieker, als je deze film niet goed vindt

dan ben je volgens mij geen filmliefhebber en zit je hier op moviemeter

je tijd te verprutsen, sorry.

Fantastische film! Gangster-classic.... en ik denk dat deze film... ondanks dat er geen hip hop in voorkomt toch een grote invloed heeft gehad op de 'gangster'-rap cultuur.

Heeft de tand des tijds misschien niet overal even goed doorstaan, maar voor mij is dit de ultieme Pacino film. Classic!

Tony Montana komt uit een Latijnse, katholieke cultuur. Als Cubaanse antirevolutionair komt hij terecht in de V.S. van Ronald Reagan, een land van kapitalistische hebzucht. Tony heeft de keuze: de rest van z'n leven borden afwassen in een smerige hamburgertent of zich opwerken in de criminele sector. De decors en de kleding illustreren de tegenstelling tussen de milieus. Bij de Montana's thuis hangen heiligenprentjes aan de muur. Tony's verandering in kledingstijl gaat samen met z'n maatschappelijke opmars. Statussymbolen zijn z'n auto, z'n huis, een bad van megalomane proporties en z'n vrouw.

Elvira ziet hij als een trofee, een onderdeel van zijn luxueuze levensstijl. Zodra hij haar veroverd heeft, verliest hij z'n interesse in haar. Zij is een goudzoeker die aanpapt met de rijkste man en zich niet laat versieren door het hulpje: "Don't call me baby." De enige vrouw met wie hij een intieme band heeft, is z'n zus Gina. Vanuit z'n katholieke achtergrond wil hij dat zij maagd blijft tot het huwelijk, wat tot overbeschermend gedrag leidt. Z'n incestueuze neigingen zijn wellicht onderbewust. Een detail is dat hij z'n eigen zus niet opmerkt wanneer ze na 44 minuten over het strand wandelt. Manny (Steven Bauer) ziet vrouwen aanvankelijk slechts als lustobject, maar later stelt hij zich respectvol en beschermend op ten opzichte van Gina. Tony blijft een macho. Z'n machinegeweer (little friend) is een verlengstuk van z'n penis. Mijn favoriete mannelijke nevenpersonage is Ernie (Arnaldo Santana), de kleine garnaal die zonder vragen te stellen overstapt van z'n oude naar z'n nieuwe meester.

Het taalgebruik is grof, maar dat hoort bij het milieu. Het veelvuldige gebruik van het f-woord was toen nog geen cliché. Origineel zijn het Jiddische chazzer (varken) en Spaanse woorden als yayo, concha, coño, cabrón, maricón en spic. Een Quaalude is een illegaal slaapmiddel.

Kleurcontrasten zijn bewust gekozen. Tony draagt vaak rood, symbool voor stuwing en opwinding. Elvira draagt groen, voor passiviteit. Elvira is een onderkoelde hitchcockiaanse blondine; Gina een vurige Latijnse brunette. Er is een matchcut van de palmbomen op een rode muur naar echte palmbomen omgeven door azuurblauwe lucht. De synthesizermuziek van Giorgio Moroder roept een jaren '80-sfeertje open versterkt het gevoel dat alles zich afspeelt in één grote roes.

Al pacino mijn favoriete acteur ooit die zo goed speelt in deze film dat je bijna niet kunt uithalen of hij aan het acteren is of hij het echt zichzelf is, deze film is gewoon de beste gangster film ooit.

Echt een geinig filmpje dit. Scarface is zo'n film waar je je geen seconde mee verveelt ook al duurt die bijna drie uur. Het verhaal is prima en de vertolkingen zijn dat ook. Enkel het accent van Montana is soms een beetje te overdreven dat het mij op bepaalde momenten lichtelijk wist te irriteren. Verder wel een erg goede gangsterfilm over het leven van Tony Montana die begint als afwasser en hard werken om daarna aan de top van de criminele wereld te komen. Maar zoals het gezegde zegt: wie hoog klimt, kan diep vallen en dat vond ik wel prachtig verwerkt in het einde van de film waar hij van zijn balkon wordt geschoten en in zijn zwembad valt.

Dit is een werkelijke cultklassieker van De Palma. De manier waarop de sfeer, decor en cinematografie inhakt op het verhaal is fenomenaal. De film verveelt geen seconde. Een meesterwerkje, zonder meer.
De film heeft wat gelijkenissen met de film uit 1932 met Paul Muni, maar kent ook grote verschillen. In eerste instantie de naam en nationaliteit. In 1932 spraken we nog van Tony Camonte en was hij Italiaan. De donkere jaren 30 tijdens de grote depressie (in Chicago) zijn natuurlijk niet hetzelfde als de Cubaanse immigratiestroom in de jaren 70. Verder gelijklopend met een even aantrekkelijk zusje en met een opklimmende Tony in de maffiawereld: eerst als hulpje, later als ongeziene king van Miami. De doodsoorzaak verschilt ook naar wat ik me kon herinneren. In 1932 was dit na een politieraid, niet van een drugsbende (of een andere maffiagang).

In de hoofdrol uiteraard de sublieme Al Pacino. Een rol op zijn lijf geschreven, zo reëel, zo naturel. De levensloop van Montana in de VS was fijn om te zien: eerst als bordenwasser om dan later kleine klusjes te doen voor de maffia. Al gauw heb je door dat hij tot veel meer in staat is. Op een bepaald moment overstijgt hij zijn baas, sluit hij zelf deals (met Sosa) en neemt hij gewoon de boel over. Zijn relatie met vrouwen draait rond bezit en controle. Elvira is een prooi die bejaagd moet worden, als een trofee. Een boy met een toy die eens hij het heeft, het links laat liggen en op zoek is naar iets anders. Die scene aan het zwembad was bvb weergaloos en erg typerend voor Tony Montana. Zijn relatie met zijn zus is overbeschermend en dominant. Geen enkele man is goed genoeg voor haar en al zeker geen crimineel. Zijn jaloezie neigt naar het ziekelijke toe. Zijn moeder is zijn alles hoewel zij hem de deur wijst. Als vrome katholiek is het vierde gebod heilig.

Zowat alles klopt in de film. Ook de muziek en de korte nieuwsberichten over de migratiefilm versterken de periode van de jaren 70 aan de zuid-Oostkust van de VS. Hier en door ook keiharde actie of zware beelden. De ophanging van Omar vanuit een helikopter; of zijn eerste cocaïneklusje met de kettingzaag, ... Topscènes, één voor één! Neem dan nog de knappe en flegmatieke performance van Elvira (Michelle Pfeiffer) of adonis Manny Ribera (Steven Bauer) en je hebt een topcast voor een topfilm! Mooie opbouw, mooie montage, supersfeer, wat moet je nog meer hebben?

Ik doe mijn out-of-comfortzone film, de eerste van het jaar, maar meteen op 1 januari. Ik speur de hogere regionen van de top 250 af naar films die ik normaal gesproken oversla omdat ik er niks mee denk te hebben en Scarface was typisch zo'n film die ik nooit echt wilde zien. Type Godfather, Goodfellas, misdaad en maffia, een onderwerp waar ik gewoon vrij weinig feeling mee heb, maar die ik nu gezien zijn status en positie toch maar eens moest kijken.

Eerder had ik niet zoveel met Al Pacino, maar het moet gezegd dat hij in deze film vanaf de eerste minuut de show steelt en een ongelooflijk charisma heeft. Het is makkelijk om met deze rol over de top te gaan en een soort komisch typetje te krijgen, maar hij blijft heel de tijd wel geloofwaardig in hoe hij het brengt.

De film zelf is erg goed voor zolang het duurt, maar het is jammer dat een film die bijna 3 uur de tijd neemt om stevig op te bouwen in het laatste kwartier zo vreemd over de top eindigt, waardoor het bijna iets komisch en absurds krijgt allemaal. Alsof er ineens een andere regisseur (een soort Tarantino) aan het roer staat die de laatste minuten af mocht maken. Dat alles rockbottom moest eindigen was duidelijk, maar deze film verdient een veel subtielere neergang dan dit.

Daarbij is het ook vreemd dat iets wat in principe niet meer dan een zijplotje was (zijn overbeschermende houding over zijn zusje) uiteindelijk zo escaleert dat het de rest waar het eigenlijk heel de film om gaat (zijn status in de criminele wereld) overschaduwt. Halve punt aftrek daarvoor, want dit verpestte toch wel een beetje de beleving.

4*

De beste maffia film van allemaal wat mij betreft. Niet zo gek met Oliver Stone als scriptschrijver en Brian de Palma als regisseur. In een periode dat Amerika een oorlog tegen drugs startte onder Reagan. Wellicht ook een inspiratie voor Michael Mann die enkele jaren na deze film met Miami Vice op de proppen kwam. Zag hem onlangs nog eens een keer. Een van de meest legendarische rollen van Al Pacino ook. Hij had hier wel een Oscar voor mogen krijgen.

Rauw, meeslepend, gewelddadig, dramatiek perfect uitgebalanceerd met een scherpte die we van De Palma gewend zijn in zijn betere films. Mooi gevisualiseerd en mooi geacteerd.

Einde was dramatisch, wellicht een beetje teveel overkill, maar onvermijdelijk zoals er naar toe werd gewerkt, ook een beetje het lot van vele criminelen die kort aan de aan top staan maar dan letterlijk het veld ruimen voor hun opvolgers.

Niet goed.

Verhaal is al zo'n 100 keer verteld. En ook nog eens veel beter. Deze film bevat totaal geen sfeer, het verhaal en de dialogen gaan eigenlijk nergens over, en ik heb Pacino nog nooit zo matig zien acteren. Het begint allemaal nog wel aardig, maar wanneer de film eenmaal op gang is wordt het met de minuut saaier. 170 minuten is dan wel een erg lange zit.

1,5*

Goede film! Wel vond ik de eerste helft stukken beter dan de 2de. Was zeker het kijken waard!

Gisteravond was er weer eens voetbal op tv, dus besloot ik weer een keer een film te kijken: het bijna drie uur durende misdaaddrama Scarface uit 1983.

De film is een nieuwe versie van de zwart-wit-klassieker Scarface: the Shame of the Nation (1932), al zijn er wel een groot aantal verschillen tussen beide films. In het origineel draait het om Tony Camonte, een crimineel van Italiaanse afkomst in het Chicago van de jaren '20. Dat verhaal is gebaseerd op het leven van de beruchte gangster Al Capone. De jaren 80-versie speelt zich af in Miami in de jaren '80. De Cubaanse Tony Montana (Al Pacino in de rol van zijn leven) wordt door Fidel Castro het land uitgezet en komt aan in de Verenigde Staten. Al snel werkt hij zich op als maffiabaas, en houdt zich vooral bezig met de illegale handel in cocaïne. Hij trouwt het meisje van zijn voormalige baas (Michelle Pfeiffer met enorme spillebenen) en maakt veel vijanden, met name in het Colombiaanse kamp.

Scarface is één van de beste misdaadfilms ooit, hoewel de film indertijd controversieel was vanwege de grote hoeveelheid geweld en het ruwe taalgebruik. Ook waren veel Cubanen het er niet mee eens dat zij afgebeeld werden als een volk dat vooral in drugs handelt. Veel filmrecensenten waren negatief over de film. Ondanks die negatieve recensies bracht Scarface wereldwijd 65 miljoen dollar op, en het werd een echte cultfilm.

Zelf vind ik Scarface een geweldige film, al krijgt het van mij niet het volledige aantal sterren. Ten eerste vind ik de filmmuziek van Giorgio Moroder ronduit afschuwelijk; de synthesizerdeuntjes waren indertijd waarschijnlijk erg hip en vernieuwend, maar kunnen tegenwoordig écht niet meer. Daarnaast vind ik het laatste kwartier zwaar over de top. In de slotscènes besluit Tony Montana namelijk, helemaal high van de cocaïne, te gaan vechten tegen een moordeskader dat zijn grote villa belegerd heeft. Het leek wel of ik naar slapstick zat te kijken, en dat past totaal niet bij zo'n ruwe, realistische film. Een van de weinige foutjes van de makers, maar dat is ze verder vergeven. 4,5*

Het moest er eens van komen: de klassieker bekijken uit mijn geboortejaar. En het was een aangename rit!

Stijl, sfeer en entourage zijn de kracht van de film, die als een gegoten jasje vallen om de schouders van de weergaloze Pacino.

Toch wist de film me niet helemaal te pakken. Kleine schoonheidsfoutjes, een plot die niet geheel overtuigend was en het drama wist me uiteindelijk niet echt te raken.

Dus met pijn in het hart máár vier sterren. *4.0

Paar dagen geleden het genoegen gehad deze klassieker in KINO op het witte doek te mogen aanschouwen. Scarface is een nagenoeg perfecte smeltkroes van humor, drama en bovenal geweld in een onvervalste foute 80's vibe. Vooral Al Pacino's over-the-top vertolking van de roekeloze gangsterhork Tony Montana bezorgt dit werk een welverdiend plekje binnen de canon van (misdaad)films. Tijdloos.

Er zijn van die ‘klassiekers’ die me zo tegenstaan dat ik ze niet of nauwelijks kan kijken. Scarface is zo’n film. De film begint meteen superirritant met Tony die tegen iedereen, ook tegen autoriteiten en maffiabazen, volstrekt ongeloofwaardig overdreven stoer doet door superstoer te kijken en te zeggen dat ze hun smoel in hun kont moeten steken. Dat blijft ie de hele film door doen en dat is dan ook helaas het niveau van de hele film. Hij is een vreselijk irritant karikatuur en dat geldt voor alle personen in de film: de debiele maffiabaas die zich als een idiote clown gedraagt (en zich gewoon laat beledigen en bedreigen door z’n hulpje Tony), het meisje dat beledigd wordt maar dat wel spannend vindt, het maatje dat alleen maar naar mooie vrouwen kan kijken, etc. En natuurlijk is Tony wel opeens heel nederig tegen zijn moeder. De film stapelt louter clichés op elkaar zonder dat er ooit iets interessants wordt gezegd of gebeurt. De film is een soort parodie op de maffiafilms die wel goed zijn maar zonder dat je erom kunt lachen. De film is in één woord (welk woord Tony wel zou bevallen) strontvervelend.

Ik heb even de recensie van Roger Ebert gelezen. Ook hij erkent dat de film volledig over the top is maar acht de film evengoed een meesterwerk en rechtvaardigt het karikaturale van de film doordat a) alle films van De Palma "in overdrive mode" zijn b) Tony niets had en dus met puur bluf en bravoure de top moest bereiken zodat Pacino terecht z'n gangsterrol over the top speelt. Hoe dan ook, dat de film zo over the top is maakt 'm denk ik zo populair (ook onder criminelen en rappers overigens die dat stoere gedoe graag imiteren) maar het is niet mijn ding.

Een interessante observatie van Ebert is overigens dat Tony een soort MacBeth is: hij wint de wereld maar dat leidt ook tot z'n paranoia en ondergang. Het is dit MacBeth-verhaal dat de film z'n (enige) kwaliteit geeft.

De acteurs van tegenwoordig zijn wel goed wou je zeggen?

dan hoef ik niet te weten van welke films jij houd maar Scarface is een topfilm!

tegenwoordig kunnen ze geen goede films meer maken want die gaan meestal nergens meer over en de figuren die meespelen zijn vaak te belabberd om aan te zien.

Afgelopen week maar weer eens bekeken. Al jaren mijn favoriete film, ik ben de tel kwijt geraakt wat betreft de hoeveelheid keren dat ik de film gezien heb.

Ik kan eigenlijk geen minpunten over de film benoemen, ook na de zoveelste kijkbeurt niet.

Al Pacino speelt een geweldige rol als Tony Montana, wat mij betreft zijn beste rol ooit. De rest van de cast verbleekt bij zijn aanwezigheid, alleen het personage Alejandro Sosa heeft nog een behoorlijke uitstraling. De film kent een groot aantal scènes die je nooit meer vergeet, ook al heb je de film maar 1 keer gezien.

De sfeer is ook ongekend goed. De film zit vol met prachtige locaties en beelden, maar is tegelijkertijd ook keihard.

De soundtrack behoort tot mijn all-time favorieten, vooral het gedeelte aan het einde van de film maakt altijd diepe indruk.

Ik ben vaak huiverig met het zien van films die in mijn top tien staan omdat ik bang ben dat het toch op de een of andere manier tegen gaat vallen, bij deze film heb ik dat nooit. Een in mijn ogen absoluut meesterwerk van De Palma, een film die ik nog vaak hoop te zien.

Lachen.

De Palma levert hier een uiterst boeiende, vermakelijke maar vooral een knotsgekke misdaads/thriller/drama af. Eentje die zo knotsgek was dat ik af en toe eventjes de draad kwijt was in wat ik serieus moest gaan nemen en wat niet.

Pacino in een heerlijke rol, met enkele houterige klanken maar daarnaast is het een grappige, grofgebekte en ronduit heerlijke Montana. Gek de hele 170 minuten, brutaal als een aap en oh zo leuk om tegenaan te kijken. Tegen hem kan letterlijk niemand op in deze film.

De film vind ik niet te lang duren, misschien wat oud nu maar dat maakte gewoon haast niet uit. Lomp geweld vermengt met leuk camerawerk soms, nergens saai (dat erg wonderlijk is voor een misdaadsfilm voor mij) en gewoon vermakelijk.

Jammer dat buitenom Pacino sommige scenes wel erg zwak zijn, de dood van baas Frank was echt niet te harden. Wil je zeggen dat iemand gewoon bij hem naar binnen kan lopen met een wapen en geen toezicht op zich krijgt? En zo zitten er wel nog een paar momentjes in. Maar dat zal vast wel bij het knotsgekke horen.

Ook het plot rondom de zus van Pacino was niet erg nodig en voorspelbaar, toen de agent kwam hield ik mijn hart ook even vast. gelukkig is hij al na zo'n 45 minuten afgeschoten. En Pfeiffer ziet er hier wel jong uit, het type karakter voert ze simpelweg niet overtuigend uit. Net toen de film echt dreigde te verzwakken eindigt het natuurlijk weer met een te gekke eindfase. Heerlijk.

Leuk dat dit dus een beetje anders is dan de meeste misdaadsdramas. Ik heb me wel goed vermaakt.

De 2 uur en 50 minuten vlogen voorbij. de eerste 2 uren waren top en het acteerwerk van Pacino was nog wel te genieten. Na die 2 uur speelde Pacino erg hebzuchtig en grof, ik weet dat dat voor de film is en hoe het aantoont hoe egoïstisch Tony is geworden, maar ik vond het wel best irritant. Tussen de 2 uur en de laatste 10 minuten vond ik wel het minste van de hele film, Tony loopt zo'n beetje iedereen en alles uit te schelden. De bekende scène met de kettingzaag was goed en spannend gemaakt. De film heeft ook mooi kleurgebruik. Het einde is ook super over de top maar mocht van mij wel nog wat langer doorknallen. Wel jammer dat Michelle Pfeiffer een beetje als een hark acteert. Vermakelijke en best goede film maar kon toch wel wat beter zijn. Toch wel een beetje meer van verwacht eigenlijk.

Heel gewoon, een Top-productie die iedere filmliefhebber eigenlijk gezien moet hebben. Met wel natuurlijk erbij vermeld dat je wel van het genre moet houden. Iemand die liever romantische films ziet zal zich hier behoorlijk ergeren aan de "romantiek" die Pacino toont naar zijn moeilijk veroverde vrouw!

Meer "romantische" gevoelens toont onze hoofdpersoon met witte poeder en geld, vooral dat laatste in het begin en het eerste vooral in het laatst.

Toch vermoeden wij dat de meeste filmliefhebbers deze film zullen waarderen (als je alleen al naar de waarderingscijfers op IMDb kijkt ( IMDb (8,3 / 668231)) en hierboven (een 4,2 door bijna 10.000 kijkers) dan spreekt dat al voor zich!

Heel gewoon, een gewoon sterke film met een sterk verhaal en prima spelers met een geweldige regisseur!

Onze waardering is een 9!

Zo. Na 125 pagina’s (die ik niet allemaal gelezen heb) zal niemand nog echt zitten te wachten op nog een meninkje. Maar ik doe het toch
Ik had blijkbaar in 2007 3* gegeven. Nu kreeg ik toevallig de blu ray, dus maar eens herbekeken.
Als deze film geen karikatuur of parodie zou zijn, dan zou hij behoorlijk slecht zijn. Er zitten behoorlijk cheesy momenten in. En dan heb ik het nog niet eens over de muziek.
Een drugscrimineel die erop los moordt, verantwoordelijk is voor het verwoesten van vele levens krijgt opeens een geweten en niet wil dat een onschuldige vrouw en kinderen exploderen? En dat melodramatische als Gina roept dat ze net met Manny getrouwd en ze Tony wilden verrassen , dat past zo in een soap. Er zit geen tot nauwelijks ontwikkeling in de karakters. En dan die slotscène met bergen cocaïne, en het geweld... Nee, dat kan allemaal niet serieus bedoeld zijn.
Maar de film geeft te weinig houvast om echt te lachen, daarvoor neemt het zichzelf te serieus. Dus het blijft behoorlijk pulp. Dat betekent niet dat het allemaal niet te genieten valt, maar voor mij blijft het een beetje op het Miami Vice niveau hangen. Ik blijf dan ook bij 3*.

Ooit al eens gezien, toen weinig van onder de indruk ondanks het bijblijven van enkele memorabele scènes, het was daarna dat het imago van de film me tegen begon te staan. 10 tot 15 jaar terug pikte ik nog wel eens MTV Cribs mee, een soort ramptoerisme voor slechte smaak. Wat me daar opviel was dat iedere wannnabe ster en semi-artiest even zijn versie van Scarface moest laten zien. Je was namelijk niets zonder Scarface, dat was namelijk wel zo geweldig... nou...de film kreeg daardoor voor me een soort stempel van stoere wansmaak.

In ieder geval, gister op tv, toch maar weer eens proberen. En ik moet zeggen dat het geen slechte film is maar de fantastische film die anderen er in zien zie ik toch echt niet. Nu moet ik ook zeggen dat het genre misdaad me gewoon niet ligt. The Godfather, Casino, The Irishman, Scarface...het zijn geen slechte films maar boeien doet me ook niet echt.

Op zich wordt een aardige draai gegeven aan de bootvluchteling die zich helemaal opwerkt. Vooral de paranoia in het laatste uur is heel aardig. Toch staat mij dat beeld van die 'mannetjes' die zichzelf zo belangrijk vind, hemdje open, borsthaar eruit, een handvol gouden kettingen iets verschrikkelijks. Ik kan dat testosteron gedoe, wie heeft de grootste ballen wedstrijd, niet zo serieus nemen. De smakeloosheid straalt er ook sowieso af zodra ze geld hebben. Aardig is uiteindelijk de opbouw naar hoogmoed voor de val.

Ik moet wel zeggen dat de spanning hier en daar wel erg goed gebracht wordt. De kettingzaag is bekend en de opbouw in de bar shooting is ook prima. Goed geacteerd zal er ook ongetwijfeld hoewel ik Pacino vaak op het randje vind. Als laatste te zeggen dat de muziek in de clubs veelvuldig gebruikt wordt in GTA 3.

Aardig om weer eens gezien te hebben. Maar Scarface blijkt toch gewoon andermaal niet mijn genre en ding.

Al een paar keer aan Scarface begonnen, maar steeds afgezet. Deels vanwege overacting van Al Pacino. Ik vind het maar een vervelend kereltje waar ik geen enkele sympathie mee heb. Deels vanwege de voorspelbaarheid van het script. Maar afijn, nu dus wel afgezien en uiteindelijk de klasse gezien van Scarface. Maar toch... niet mijn kopje thee

So say good night to the bad guy!

De laatste tijd ben ik me wat aan het amuseren met het herkijken van films die ik in geen jaren meer heb gezien. Mijn stem voor Scarface dateerde van december 2008 en eigenlijk wist ik nog bitter weinig van de film. Het verbaasde me dan ook dat ik dit met een povere 3* had beloond dus hoog tijd om eens een herziening te doen. De film bleek wel een veel langere zit te zijn dan ik in eerste instantie had verwacht, maar gelukkig is daar weinig van te merken.

Weinig is echter niet niets en dit had wel ietsje korter mogen zijn. Op zich is er met de intrige Sosa/Montana niets mis en zorgt het voor een degelijke climax, maar het sleept allemaal wel wat aan. Je weet dat Montana de verkeerde richting is aan het opgaan maar om dan nog eens even zijn andere kant te laten zien doordat hij de hitman van Sosa vermoord omdat die een vrouw en kinderen wilt opblazen.. Het had voor mij echt niet gehoeven en het haalt de vaart nogal uit de film. Dat, en natuurlijk dat volstrekt belachelijke einde. Dat was iets dat ik me nog wel redelijk goed voor de geest kon halen, de herinnering was zelfs iets erger dan de realiteit, maar het blijft enorm frustrerend om Montana in de rug neergeschoten te zien worden door zo'n enorm belachelijk maar stoer bedoeld personage. Zonde, want voor de rest doet Brian De Palma (en Oliver Stone aangezien die het script schreef) echt wel veel goeds. Je zit naar een typische rise & fall te kijken waarvan je perfect weet hoe het gaat eindigen en toch blijf je gefascineerd naar de film kijken. Hier en daar een aantal scènes die vandaag de dag de stempel iconisch mogen hebben en het blijft toch ook fijn om die in hun originele context te zien.

Ik heb wel nooit geweten dat het Giorgio Moroder was die de soundtrack voor zijn rekening nam. Toen ik dat op de openingscredits zag, had ik er mijn twijfels bij en die zijn achteraf niet echt verdwenen. Af en toe enorm ongepast en totaal niet passend bij de sfeer die de film wilt uitstralen en toch werkt het langs de andere kant verrassend vaak. Tony Montana zal verder ook nooit mijn favoriete Al Pacino rol worden (ik heb hem altijd fijner gevonden in Carlito's Way, al is dat ook weer zo'n filmpje dat ik in geen jaren heb gezien) maar dit doet hij natuurlijk wel erg fijn. Ik ben echter nog het meest gecharmeerd door Michelle Pfeiffer die hier als een soort van Blondie-kloon in laag uitgesneden jurkjes paradeert en misschien wel één van de leukste scènes in de film voor haar rekening neemt: die waarin Pacino haar hoed steelt en op zijn hoofd zet. Door haar reactie in die scène begrijp je gewoon waarom ze beslist om toch met hem te trouwen en dat is iets dat anders echt te geforceerd had geweest. Steven Bauer is nog een goed klankbord voor Montana als Manny Ribera maar verdwijnt op den duur een beetje geruisloos uit beeld.

Ik dacht dat dit ook veel nauwer aansloot bij de Howard Hawks film, maar De Palma refereert maar een aantal keer en het is niet zo'n kopie als ik in eerste instantie dacht. Ook dat is een film die ik in geen jaren meer heb gezien, zo zie je maar dat je sommige films gewoon op andere momenten in je leven moet kijken. Niet Pacino's beste en heel de tienerjongens hype die hier idolaat van zijn is een jammerlijk gevolg maar het blijft wel een degelijke film.

4*

Scarface, een gigant in zowat elk film-toplijstje ter wereld. Tot vandaag nog nooit gezien, en dat werd als groot liefhebber van het maffiagenre toch wel eens dringend tijd. Met hooggespannen verwachtingen kan het altijd tegenvallen, maar dat was hier gelukkig helemaal niet het geval. Integendeel, de film verdient alle lof die het ooit gekregen heeft.

De drie uren vliegen in een mum voorbij. Heerlijk dat de tijd wordt genomen om het verhaal uitgebreid uit de doeken te doen. Lekker lange scènes ook vaak. Zonder dat er veel actie in de film zit, word je als kijker niettemin vaak op het puntje van je stoel geplaatst. Veel scènes en momenten hebben een geweldige spanningsopbouw, bv. de minuten die opbouwen naar de aanslag op Tony in de club, het allereerste klusje van Tony, de afrekening met z'n vroegere baas, etc. Zo zou ik kunnen blijven doorgaan. Allemaal pareltjes van scènes, en zo bleef ik er constant met mijn aandacht bij. Het einde is in vergelijking met de rest van de film wellicht wat lomp en direct, maar die complete uitbarsting zat er aan te komen en wordt heerlijk in beeld gebracht. Een geshockeerde, onder de cocaïne verkerende en geflipte Al Pacino die even lekker mag losgaan; het gaat over the top, en dat maakt het juist zo goed. Over Pacino gesproken, tja, wat valt er nog over zijn rol te zeggen. Meer dan prima, wellicht iconisch, en hij weet de film met gemak te dragen. Hij krijgt daar niettemin wel hulp bij van een erg goede cast. Ik vond enkele personages zelfs leuker dan Montana himself, bv. zijn beste vriend. Niemand viel uit de boot in ieder geval. De zus vond ik ook heel intrigerend, die had nog wat meer mogen voorkomen. De band tussen de Montana familieleden blijft nu redelijk oppervlakkig.

Het enige minpunt dat ik eigenlijk heb is dat je als kijker nooit helemaal gaat meeleven met Tony. Afin, meeleven is het foute woord bij een maffioso, maar bijvoorbeeld in Goodfellas heb je als kijker wel een zekere vorm van empathie voor het hoofdpersonage, terwijl dat evengoed een enorm slechte man is. Bij Tony had ik dat nooit; een rotte appel vanaf het begin, arrogant, hoogmoedig, narcistisch, paranoïde. Je merkt nooit een morele downfall bij hem, en weinig menselijkheid. Niets mis mee op zich, maar soms zag ik hem echt liever het loodje leggen.

Ik moet zeggen, tot nu toe was ik nog geen grote fan van regisseur De Palma, maar dit is wel echt zeer goed. Als de beste man de tijd gegund wordt om lekker lang een verhaal uit de doeken te doen, komt zijn talent veel meer naar boven. Visueel is het ook een plaatje, en de fijne muziek maakt het af wat mij betreft. 4.5*.

Na 16 jaar MM weet ik: het zijn de meesterwerken en fiasco's die je uit de schrijfstilte trekken.

Er zijn fasen dat ik iedere film van een recensie voorzie. Tot ik door het leven word afgeleid en MM weer even links laat liggen. Dan (her)zie je een film die je uit je stoel doet opveren van enthousiasme. Of eentje die je zodanig tegen de haren instrijkt, dat je er toch effe iets over kwijt moet.

In het begin vormt de herziening van Scarface nog een charmante herintroductie in Pacino's jongere jaren, maar het duurt niet lang voor zijn pompeuze acteerwerk (wederom) begint te irriteren. Dat ligt meer aan de zijn personage dan aan zijn werk als acteur, maar het gebrek aan nuance in zijn optreden zit de inleving op een gegeven moment wel behoorlijk in de weg. En wat dat betreft wordt hij door de overige aspecten, het verhaal voorop, ook niet echt geholpen.

De opbouw is kinderlijk van opzet, met een zwaar gebrek aan gewichtige scenes die de epische lengte kunnen rechtvaardigen, om over de zijdelings ingefietste "love"-story nog maar te zwijgen. Een zijplotje met zuslief en beste vriend is zowaar nog erger. Transparant vormgegeven, zonder chemie vertaald en zoals de rest van de film met een fikse make-up van dramatische muziek (lelijk!) en hier en daar wat ostentatieve slow-motion behandeld om de illusie van grandeur te wekken maar wat niet kan verhullen dat personages en verhaal zo plat als een dubbeltje zijn.

Rise and fall stap voor stap. Irritant om te zien hoe een blaaskaak als Montana zonder enig talent of vernuft maar puur met de domme, botte bijl hogerop weet te geraken. Je sympathiseert geen seconde met hem, terwijl het rise-and-fall format toch echt pas gedijt als je een minimum van bewondering voor de hoofdpersoon kunt opbrengen, in ieder geval gedurende het rise-gedeelte. Hij heeft lef en een grote bek, that's it. Scarface is een ode aan de driftkikker en blaaskaak, en gezien de haast unanieme bewondering zullen er generaties onontplooide jongens rondlopen die zich (gretig of heimelijk) laven aan Montana's in coke en geweld gedoopte machismo, anders kan ik zijn populariteit niet verklaren.

Grootsprakige film, zonder verrassingen en zonder ruimte voor sympathie. In plaats daarvan krijg je bijna drie uur lang alfa-gedrag op z'n testosteronst voorgeschoteld. Wellicht voor zijn tijd een pionier in het genre, maar irritant genoeg om eventuele punten voor vernieuwing links te laten liggen. Het is dat deze reeds gefossiliseerd is in de filmcanon, maar een objectieve blik kan moeilijk ontkennen dat Scarface de tijd slecht overleefd heeft. Volle ster eraf.

Scarface van Brian De Palma blijft voor mij een geniale film. Zeker een meesterwerkje wat voor veel regisseurs binnen het genre voeding gaf ter inspiratie. Het hoge testosteron gehalte van de protagonist krijgt in latere werkjes wel wat meer diepgang maar dit blijft toch wel de basis. Heerlijke film!

Scarface is vooral een tragisch drama over een man, die zich blindelings laat leiden door zijn visie op de Amerikaanse Droom: Eerst geld, dan macht, dan vrouwen. Tony Montana krijgt het uiteindelijk allemaal voor elkaar, maar gaat er uiteindelijk aan onderdoor. Mooi om te zien dat Tony toch nog een hart had, voor onschuldige vrouwen en kinderen(car scene).

Al Pacino acteert echt uitstekenden is perfect op zijn plek te midden van een uitstekende cast, onder wie Pfeiffer.

Voor mij persoonlijk had de climax(geweldsuitbarsting) op het einde van de film, wat langer mogen voortduren.

Voor mij: 4*

Na herziening mijn score bijgesteld. Waar Pacino in The Godfather een ingetogen rol neerzette was dit de andere kant van zijn acteerwerk. Overdreven en over de top. Niet al te best camerawerk, inhoudsloze dialogen en een ronduit irritante soundtrack.En met een zeer overdreven en dramatisch einde was het voor mij duidelijk dat ik deze film nooit meer ga zien.

Alles wat de beste reviewers hier schrijven die lage cijfers geven, daar kan ik alleen maar bij denken; dit past juist bij de film, de hoofdpersonage. Zo'n film mag er ook zijn.

Snap sowieso niet dat veel mensen zo makkelijk strooien met beneden de 2 sterren. Dat lijkt me gewoon geen logische, objectieve beraming. Ik probeer me altijd in te leven wat men met de film wilt, vind ik het niks en een redelijke groep mensen wel, dan moet dat iets zeggen. Wat valt er te waarderen?

Zie het ook als een presentatie op school. Zou je snel 3/10 aan iemand kunnen geven? Heb je er een logische verklaring voor? Is er een limiet te geven aan creativiteit en persoonlijke uitdrukking?

Daarnaast lijkt mij een cijfer niet voornamelijk bedoeld als het omhoog of omlaag brengen van een gemiddelde maar als individuele score op zich die de recensent naar anderen toe moet kunnen verkleden en verkopen als zijnde de totale score. Je moet jouw eigen score kunnen zien als de gemiddelde eindscore voor iedereen en dit met vertrouwen uitdragen, zo zie ik het scoren.

Ja, het kan irritant zijn om een film te zien die zo ver weg staat van de eigen beoordeling. Zegt het cijfer misschien iets relevants?

Dan zie ik de logica niet om voor een film zoals deze minder dan 2 sterren te geven. Zou je niet raar opkijken als deze 1,5 in totaal scoort? Vind je dit daadwerkelijk de juiste vertegenwoordiging voor de print? #ratingrants