El Agente Topo (2020)

Zoals te verwachten was is de film geen hoogvlieger maar zeker niet onbenullig: de film is aldoor amusant en heeft een warme boodschap, namelijk dat we meer naar onze ouders moeten omkijken als die oud zijn geworden. Het verwarrende of eigenzinnige van de film is dat niet duidelijk is of het een documentaire of een speelfilm is: Sergio en de privé-detective zullen een rol spelen maar de rest lijkt volstrekt naturel waarbij er ook geen geheim van wordt gemaakt dat er een filmploeg in het bejaardenhuis filmt. Inmiddels begrijp ik dat zelfs Sergio en de detective zichzelf zijn of spelen, zodat het een documentaire is waarbij Sergio en de detective waarschijnlijk ook wel geregisseerd zijn. Net als bij de film/documentaire Honeyland (2019) werkt de mengvorm goed: de film laat als documentaire heel goed de mensen, de levens en de sociale dynamiek in een bejaardenhuis zien waarbij er ook een verhaal is dat boeiend is om te volgen en dat verhaal het juist mogelijk maakt om nog dieper in die levens te duiken als anders mogelijk zou zijn geweest.

De 83-jarige Sergio rouwt nog om de dood van zijn echtgenote, maar reageert vol enthousiasme op een advertentie in de krant waarin werk wordt aangeboden voor een man van 80 tot 90 jaar. Wanneer tijdens zijn sollicitatiegesprek blijkt dat het gaat om spionage raakt hij alleen maar meer geïnteresseerd. Sergio dient te infiltreren in een verzorgingstehuis waar, volgens de dochter van één van de bewoners, sprake is van diefstal, mishandeling en verwaarlozing. Sergio laat zich opnemen en is zogenaamd onderwerp van een documentaire, waardoor een cameracrew hem overdag kan filmen.

Dit uitgangspunt biedt een uniek perspectief op ouderdom. We zien hoe Sergio opleeft doordat hij een nieuw doel in zijn leven heeft, maar we geleidelijk ontdekken we ook dat er meer leven (en levenslust) in zijn medebewoners zit dan je bij aanvang zou zeggen. Sergio's noodzakelijke nieuwsgierigheid blijkt bovendien een onverwachte impact te hebben op een aantal bewoners... en uiteindelijk ook op Sergio zelf. Een afwisselend humoristisch, hartverwarmend en hartverscheurend eerbetoon aan 80-plussers met een groots verjaardagsfeest als één van de hoogtepunten. En wat betreft die misstanden in het ziekenhuis? Tja, daarvoor moet je dit juweeltje zelf bekijken.

Geweldig uitgangspunt van de film waarbij de startscènes van de film me meteen in de film gooiden. Ik had er best zin in. Amusant, knullig en grappig wanneer de juiste sollicitant gezocht werd voor de opdracht. Mocht gerust nog een minuutje of vijf langer geduurd hebben.

De humoristische ondertoon maakt in het rusthuis plaats voor een meer dramatische onderhouden en warme film waarbij het leven van de bewoners in het rusthuis meer op de voorgrond treden. De personages en hun zorgen of kwalen komen echt mooi uit de verf waardoor deze prent me ontroerde. Ik heb sowieso al iets met oude mensen, dus dat zat wel prima.

Ook de aanpak is prima waarbij je aan de hand van een soort documentaire (al is het dat niet helemaal) op de juiste manier de juiste boodschap brengt. Fijn! Tussen 3,5* en 4,0*.

Geeft inderdaad de indruk te balanceren tussen documentaire en fictie maar dat stoort geenszins want Sergio loodst ons mee in het leven van een home voor bejaarden en groeit eigenlijk meer uit tot een soort raad-en hulpverlener bij die oudjes, elk met hun graad van tanende alertheid, manies, geheugenstoornis en, wat hij concludeert, vooral een pijnlijke eenzaamheid.

Daar zal wel de waarheid liggen, denk ik.

Soms ontroerend, soms speels en grappig, een geslaagde en onderhoudende film.

Een inzending voor de Oscars, zo ik verneem.

Deze docu was onlangs op tv en eens meegepikt. Het was een mooie docu met mooie en ook wel grappige momenten. De speelduur is niet zo lang, maar dit deerde niet. Toch wel de moeite om eens gezien te hebben.

Prachtig…..ik ben er stil van. Dit overkomt zovele mensen, de eenzaamheid en verlaten worden op de oude dag. Mooi idee om een privédetective op pensioen tussen deze ouderen te zetten om een oogje in het zeil te houden. Sergio is een sympathieke oudere, maar nog vlotte man, die snel ieders harten steelt. Ik vraag me wel af, waren die oudere mensen acteurs, figuranten of waren die gewoon zichzelf ? Misschien geeft het kijken van deze film sommige (klein-)kinderen een duwtje om hun (groot-)ouders een keertje meer te bezoeken?