El Agente Topo (2020)

Vanaf 10 december in de bioscoop (Cinema Delicatessen)

Mooi en humoristisch in beeld gebracht: de 80 plussers in een bejaardenhuis in Chili. Eenzaam, maar ook egoïstisch. En vol klaagzang. Een generatie, net als bij ons, die alleen maar ten faveure van zichzelf ge-entertaind wil worden door hun kinderen. Accepteren niet, dat hun (klein) kinderen ook een eigen leven hebben.

Grappig en aandoenlijk, 7,7 op IMDB vind ik terecht! Kwetsbaar in beeld gebracht, best knap.

Zoals te verwachten was is de film geen hoogvlieger maar zeker niet onbenullig: de film is aldoor amusant en heeft een warme boodschap, namelijk dat we meer naar onze ouders moeten omkijken als die oud zijn geworden. Het verwarrende of eigenzinnige van de film is dat niet duidelijk is of het een documentaire of een speelfilm is: Sergio en de privé-detective zullen een rol spelen maar de rest lijkt volstrekt naturel waarbij er ook geen geheim van wordt gemaakt dat er een filmploeg in het bejaardenhuis filmt. Inmiddels begrijp ik dat zelfs Sergio en de detective zichzelf zijn of spelen, zodat het een documentaire is waarbij Sergio en de detective waarschijnlijk ook wel geregisseerd zijn. Net als bij de film/documentaire Honeyland (2019) werkt de mengvorm goed: de film laat als documentaire heel goed de mensen, de levens en de sociale dynamiek in een bejaardenhuis zien waarbij er ook een verhaal is dat boeiend is om te volgen en dat verhaal het juist mogelijk maakt om nog dieper in die levens te duiken als anders mogelijk zou zijn geweest.

De 83-jarige Sergio rouwt nog om de dood van zijn echtgenote, maar reageert vol enthousiasme op een advertentie in de krant waarin werk wordt aangeboden voor een man van 80 tot 90 jaar. Wanneer tijdens zijn sollicitatiegesprek blijkt dat het gaat om spionage raakt hij alleen maar meer geïnteresseerd. Sergio dient te infiltreren in een verzorgingstehuis waar, volgens de dochter van één van de bewoners, sprake is van diefstal, mishandeling en verwaarlozing. Sergio laat zich opnemen en is zogenaamd onderwerp van een documentaire, waardoor een cameracrew hem overdag kan filmen.

Dit uitgangspunt biedt een uniek perspectief op ouderdom. We zien hoe Sergio opleeft doordat hij een nieuw doel in zijn leven heeft, maar we geleidelijk ontdekken we ook dat er meer leven (en levenslust) in zijn medebewoners zit dan je bij aanvang zou zeggen. Sergio's noodzakelijke nieuwsgierigheid blijkt bovendien een onverwachte impact te hebben op een aantal bewoners... en uiteindelijk ook op Sergio zelf. Een afwisselend humoristisch, hartverwarmend en hartverscheurend eerbetoon aan 80-plussers met een groots verjaardagsfeest als één van de hoogtepunten. En wat betreft die misstanden in het ziekenhuis? Tja, daarvoor moet je dit juweeltje zelf bekijken.

BRILJANT !!

Een man van 83 laat zich opnemen in een bejaardentehuis om aldaar mogelijke misstanden te onderzoeken voor een privédetective, het is best geniaal materiaal voor een documentaire. Vooral ook omdat de privédetective de hele operatie bloedserieus neemt en Sergio al snel zo'n slechte spion blijkt. Hij is weinig discreet en kan slecht omgaan met moderne techniek. Bovendien lijkt niemand in het tehuis ook maar enige interesse te hebben om iets onder de pet te houden. Het is behoorlijk hilarisch allemaal.

Maar waar de film aanvankelijk vooral een komedie is en het begin en einde van de film wat geënsceneerd en prekerig overkomen ontvouwt zich in het midden een met veel gevoel en warmte gemaakte documentaire die gaandeweg steeds meer afdrijft van het oorspronkelijke uitgangspunt. We zien uiteindelijk toch vooral een ontroerend en eerlijk portret van het leven in een bejaardentehuis, ouder worden in het algemeen en hoe we als jongere generaties met ouderen omgaan.

De bewoners waarmee Sergio een vriendschap sluit blijven je daarnaast ook echt enorm bij. De eenzame Bertita, de lastig handelbare Marta, die steeds met haar "moeder" belt, de angstige piekeraar Rubira, stuk voor stuk prachtige mensen. Sergio's warme omgang met hen grijpt erg aan, met zoveel geduld en empathie als hij dat doet. Gaandeweg zijn undercover klus zien we hem echt zijn zin in het leven weer hervinden. 4.0*.

Geweldig uitgangspunt van de film waarbij de startscènes van de film me meteen in de film gooiden. Ik had er best zin in. Amusant, knullig en grappig wanneer de juiste sollicitant gezocht werd voor de opdracht. Mocht gerust nog een minuutje of vijf langer geduurd hebben.

De humoristische ondertoon maakt in het rusthuis plaats voor een meer dramatische onderhouden en warme film waarbij het leven van de bewoners in het rusthuis meer op de voorgrond treden. De personages en hun zorgen of kwalen komen echt mooi uit de verf waardoor deze prent me ontroerde. Ik heb sowieso al iets met oude mensen, dus dat zat wel prima.

Ook de aanpak is prima waarbij je aan de hand van een soort documentaire (al is het dat niet helemaal) op de juiste manier de juiste boodschap brengt. Fijn! Tussen 3,5* en 4,0*.

Zondag 2 januari om 21u50 op Canvas.

Geeft inderdaad de indruk te balanceren tussen documentaire en fictie maar dat stoort geenszins want Sergio loodst ons mee in het leven van een home voor bejaarden en groeit eigenlijk meer uit tot een soort raad-en hulpverlener bij die oudjes, elk met hun graad van tanende alertheid, manies, geheugenstoornis en, wat hij concludeert, vooral een pijnlijke eenzaamheid.

Daar zal wel de waarheid liggen, denk ik.

Soms ontroerend, soms speels en grappig, een geslaagde en onderhoudende film.

Een inzending voor de Oscars, zo ik verneem.

Deze docu was onlangs op tv en eens meegepikt. Het was een mooie docu met mooie en ook wel grappige momenten. De speelduur is niet zo lang, maar dit deerde niet. Toch wel de moeite om eens gezien te hebben.

Herkansing op NPO op zaterdag 19/2

Sergio is een ontzettend sympathieke gast die engelengeduld betracht en met zijn oprechte interesse elke bewoner weet te ontdooien en in te pakken. Dit inkijkje in het seniorenhuis San Francisco ergens in Chili levert tal van intieme en hartverwarmende momenten op. Wat is echter echt en wat is geregisseerd? Wat doet Sergio in de rol van mol en wat doet hij vanuit zichzelf? Ingewikkelde vragen waar ik geen sluitend antwoorden op weet, hoewel ik bij de laatste vraag vermoed dat het een het ander niet uit hoeft te sluiten.

Wat ik me ook afvraag is of de bewoners naderhand niet te weten gekomen zijn hoe de vork werkelijk in de steel zat? Dat kan toch haast niet anders, en wat zouden ze vervolgens gedacht hebben van hun perfect gentleman? Hij beloofde vast en zeker nog weer op bezoek te komen. Ik ben dan ook benieuwd naar een deel twee waar de aap uit de mouw komt en wat de makers en Sergio er met de bewoners vervolgens voor een einde aan gaan breien...? ...!

Moeilijk om hier een cijfer aan te geven, ik ga er een nachtje over slapen.

En achteraf vraag ik me ook af hoe dat verder loopt met de dochter die zelf verweten wordt haar moeder te verwaarlozen, maar wel uiteindelijk de aanjager is van dit alles...?

Al bij al lijkt de hele 'docu' in scène gezet om als 'love your local seniors'-pleidooi te dienen. De EO is per slot van rekening ook een van de producenten. Maar dan hebben ze het toch heel aandoenlijk neergezet.

Prachtig…..ik ben er stil van. Dit overkomt zovele mensen, de eenzaamheid en verlaten worden op de oude dag. Mooi idee om een privédetective op pensioen tussen deze ouderen te zetten om een oogje in het zeil te houden. Sergio is een sympathieke oudere, maar nog vlotte man, die snel ieders harten steelt. Ik vraag me wel af, waren die oudere mensen acteurs, figuranten of waren die gewoon zichzelf ? Misschien geeft het kijken van deze film sommige (klein-)kinderen een duwtje om hun (groot-)ouders een keertje meer te bezoeken?