Pig (2021)

Wat een slap verhaal. Wie wat waarom? Waar heb ik naar gekeken? Niks is mij duidelijk.

Leuke film, met Cage die ik graag zie. Cage speelt namelijk altijd Cage, en dat siert hem.

Deze film toont aan dat Nicolas Cage –na een aantal missers– het acteren nog niet verleerd heeft. Ik vind het een misser dat het verleden van de truffelzoeker annex chef-kok tamelijk schimmig wordt gehouden. Het zal wel zo bedoeld zijn, maar ik vind dat toch wel jammer.

Het eerste deel van deze film beviel mij wel. Cage als halve caveman, de vriendschap met zijn varken, de sfeer. Maar dan wordt duidelijk dat er zo goed als niets substantieel op til staat en wordt het een erg flauwe, ja zelfs doodsaaie zit. De film is volledig in de schemering geschoten (zie de poster) waardoor de slaperigheid snel zijn intrede doet, zelfs op zondagnamiddag. Neen, dit was niet goed.

ik vond het een goeie film

het toont maar weer de band tussen mens en dier

Nee werd er niet warm van, saaie bedoelingen allemaal....zag er op zich redelijk gelikt uit voor een film van Cage maar heb toch het laatste half uur doorspoelend zitten kijken.

Film vol pretenties die niet waargemaakt worden.

Wat dan overblijft is een saai verhaal waar je je gedachten maar moeilijk bij kunt houden zodat ik me meerdere keren afvroeg waar het nou eigenlijk allemaal over ging.

De diepere betekenis die er vast geweest moet zijn ontging me.

Wel vol pretenties deze film, dat wel.

Openingskwartier was super en veelbelovend...de rest is een flauwe koude soep zonder peper of zout.

Wel goede rol van Cage, dat wel....Hier zat meer in, zonde....

Het bouwt op, en bouwt op, en bouwt op en aan het eind sta je met lege handen. Nicolas Cage speelt overgins de pannen van het dak.

Een erg ingetogen drama met niemand minder dan de man van de overacting (of dat wordt toch vaak zo gezegd), Nicholas Cage. Hier toont hij de andere kant van zijn kunnen. Echt zeer goed geacteerd. Ik ben onder de indruk. Jammer genoeg kan ik dat eigenlijk niet zeggen van het script. Er hangt een zeer grote vaagheid over de film en ik kan daar tot een bepaald niveau goed mee overweg maar je mist hier achtergrond en bonding tussen de personages. De film ademt op bepaalde momenten echt sfeer. Het begin had iets meer tijd moeten nemen met het varken. De connectie van de kijker en de band tussen Cage en het varken is amper gevormd of het varken wordt al gestolen. Toch een 3.5* door de speciale sfeer/muziek en Cage zijn uitstekende acteerwerk.

Mooi ingetogen drama, origineel script....

Een rol als die van Cage in deze film herinnert je eraan hoe fantastisch hij kan acteren in de juiste rol. Normaal overtuigt hij me niet zo met zijn maniertjes, maar ik denk dat ik hem nog nooit zo'n gevoelige rol heb zien spelen. Ik vind dit zelfs het beste wat hij ooit gedaan heeft. Wat de film zo bijzonder maakt is dat hij je voortdurend op het verkeerde been zet. Het is alsof Sarnoski John Wick had gezien en besloot precies het tegenovergestelde te maken. In plaats van een gewelddadige wraakfilm krijg je een of andere existentialistische film met een groot hart voorgeschoteld, die eindigt met het liefdevol bereiden van een maaltijd. Briljant. 4.0*.

Vanaf 28 oktober 2021 in de bioscoop (The Searchers)

Best aardig maar het einde is wat teleurstellend

Ik wist dat het een ingetogen drama was, maar zó langzaam en onbevredigend had ik ook weer niet verwacht. Het voelde als een kortfilm die over 92 minuten was uitgesmeerd.

Misschien had ik deze beter thuis kunnen kijken. De film leende zich beter voor HDR + OLED dan voor het witte doek. Veel erg donkere beelden die in de bioscoop slechts een grijze waas leken.

De film begint visueel duister en veelbelovend met een kluizenaar en z’n truffelvarken in het bos maar met het verhaal dat zich dan ontwikkelt kan ik niet veel. De film is misschien postmodern dat het meer vragen oproept dan antwoorden geeft, zoals het idee dat de chefkok de maatschappij verlaat om het concept van lokaal voedsel nogal radicaal in de praktijk te brengen dat ook is. De gebeurtenissen, zoals de vechtclub voor restaurantpersoneel in de kelder, zijn vooral vreemd en niet op een interessante manier: je vraagt je slechts af waar het allemaal op slaat. Een diepere betekenis heb ik niet kunnen vinden. Rob is bovenal weer een typische byronic hero die de literatuur al sinds de 19de eeuw bevolkt en ook in de film bijkans vaste prik is geworden (van James Bond tot Rambo), maar daar blijft het ook bij in deze film: er zit geen goed verhaal bij. Het einde is ook vreemd en onbevredigend: waarom gelooft hij de maffiabaas als die zegt dat het varken dood is (en dacht hij nu dat hij de maffiabaas zou kunnen verleiden met zijn kookkunsten?). De film gaat zo uit als een nachtkaars terwijl het vantevoren ook al niet echt wist te ontbranden.

Typisch Amerikaans verhaal. Onwaarschijnlijk, voorspelbaar. Waarom wordt deze film zo jubelend ontvangen door VK, nrc en vpro? Werkelijk geen idee.

De film tart verwachtingen die hij zelf opbouwt, en is een genot en belevenis om te zien.

* Na een kwartier verwacht je een wraakfilm te gaan zien, waarin Nicolas Cage als bloedengel zal rondwaren. Niet dus. En dit patroon herhaalt zich tijdens de rest van de film: zal het nu dan gebeuren?

Heerlijk, want hiermee komt ook Nicholas Cage weer terug op aarde en kan hij afrekenen met het beeld dat zijn rollen de afgelopen tijd hebben opgeroepen.

* Allengs krijgt het leven van de kluizenaar diepgang, wanneer hij in Portland op diverse plekken zijn verleden opzoekt. Maar de puzzelstukjes vormen samen geen compleet beeld dat af is. Ze suggereren, passen soms, maar tonen tegelijkertijd leemten in het leven van de man.

* Mijlenver meen je seks, drugs en rock & roll te zien aankomen. Meen je... Op een paar serveersters na komt geen vrouw in beeld, het geweld beperkt zich tot 1 meppartij en de rock & roll is klassieke muziek (de eeuwige Lakmé van Delibes - zou verboden moeten worden).

* De titel verdwijnt na een kwartier al uit beeld... Maar gelukkig blijkt deze een dubbelganger te hebben in de persoon van Nicholas Cage.

* Zoals het een Amerikaanse film betaamt, eindigt deze met een bevrijdende apotheose waarna alle vragen zijn beantwoord. Nou, mooi niet.

Waarnaar heb ik dan gekeken? Naar een ingetogen Nicholas Cage die als oude man van het leven blijkt te hebben geleerd. Hoeveel films kunnen dit zeggen?

Michael Sarnoski over Pig - 'Dit is geen John Wick met een varken' - Filmkrant

Ben na een half uur de zaal uitgelopen. Mistroostig , donker en onduidelijk gedoe wat nergens heen gaat. Zonde van je tijd.

Charmant filmpje, Cage is top. Weinig bijzonders, maar ook weinig op aan te merken. Genietbaar.

Zoals het een goed gerecht betaamt, geen grammetje vet te veel aan deze film. Het lukt Sarnoski om met een paar penseelstreken levendige personages neer te zetten zonder overdreven expositie. Supergoede rol van Cage (die ik vaak niet zo vindt), prachtige (en soms haast absurdistische) road movie en mooi slot.

Een man op leeftijd die volschiet als hij een gerecht krijgt voorgeschoteld van een beroemde chefkok in ruste. Het is de beruchte vader van Amir, een jonge patserige handelaar, die Cage vergezeld op zijn queste. Het verhaal hierachter levert een scene op om in te lijsten en is een van de vele hoogtepunten van Pig. Een prachtige en emotionele film. Cage, eindelijk weer eens in een glansrol, heeft zich teruggetrokken in de bossen rond Portland en moet na vele jaren noodgedwongen de grote stad weer bezoeken. De hele film is sober en sfeervol gefotografeerd, met een mooie mis-en-scene. Cage blijft tot het einde een raadselachtige man, zijn verhaal en verleden worden langzaam, maar niet geheel, onthuld. Bijzonder mooi gemaakt.

Volgens mij moet je nooit een oordeel vellen als je een film niet uitgekeken hebt.

Mooie ingetogen film en eindelijk nog eens Cage in een respectabele film. Een mens zou haast vergeten na al die rommel dat hij dit ook kan, en hoe! De gehele film loopt hij rond met een bebloede kop. Eentje die letterlijk rood aanloopt, maar nooit ontploft. Cage geeft zijn karakter een menselijke en intrigerende invulling. Zijn relatie met zijn varken is aandoenlijk. Alleen jammer dat die laatste al snel van het scherm verdwijnt.

Interessant ook dat de film de weg inslaat van het culinaire eten. Die scène bvb met Derek in het restaurant vond ik geweldig. Het leek ook een morele les te bevatten rond het gejaagde leven en de externe in plaats van de intrinsieke motivatie wáárom je iets doet. Fijne contrasten ook in de film met Cage als holbewoner in een sterrenzaak, de klassieke muziek, de sportwagen, zijn verleden én het eetmaal op het einde van de film.

Hier en daar wat onlogische en onduidelijke scènes zoals the rumble in the basement of het einde waarbij hij wel erg snel genoegen neemt met de onthulling van de vader. Rob blijft tot het einde een vreemde mysterieuze man wiens verleden beetje bij beetje ontward wordt, maar niet geheel ontrafeld. Mooi!

Als je de synopsis leest die in wezenlijke zin draait om de zoektocht van een man naar zijn varkentje, zou je misschien verwachten dat de film een actie-thriller is. Helemaal als je ziet dat de hoofdrol wordt gespeeld door Nicolas Cage, die de laatste jaren bijna geen ander genre meer aandoet. De kijkers die een dergelijke film verwachten worden teleurgesteld. Pig is geen bloedige wraakfilm, maar een prachtig menselijk verhaal over liefde, verlies en rouw. Michael Sarnoski schept met zijn regiedebuut een roerend drama over een emotioneel aangeslagen man die vereenzaamd door het leven gaat.

Nicolas Cage is Rob die in de bossen van Oregon samen met zijn truffelvarken een sober leven leidt. Een rustig leven ver van de beschaving. Aan de vreedzame idylle komt een abrupt einde als het varkentje wordt gestolen. Het moment is kort maar krachtig. Het mensachtige gegil van het varkentje en het besef dat Rob alles kwijt is wat hem dierbaar is, zorgen voor huiveringen.

Het moment zorgt ook voor het begin van een fascinerende reis door de duistere restaurant-underground van Portland. Een reis die steeds meer licht werpt op het versluierde verleden van Rob. Een terugkerend issue is zijn afschuw voor mensen die in de oppervlakkigheid der dingen bivakkeren en een leven vol lucht leiden. Een schitterende scène is in dit opzicht een gesprek dat Rob voert met een chef-kok. De scène laat een magnifieke dialoog zien waarin de chef-kok wordt geconfronteerd met een verspild leven en de kijker prettig wordt geconfronteerd met de onbevangen integriteit van de protagonist..

Pig is een film met een rustige verteltrant. Het verhaal passeert subtiel en fijngevoelig. Het verhaal is eigenlijk niet eens zo belangrijk. Het is leuk om te volgen, maar is vooral een kapstok. Belangrijker is hetgeen de film wil uitdrukken. Een schone boodschap. Slechts enkele dingen in het leven zijn waardevol. Voor Rob tellen roem en geld niet. Voor hem telt alleen het varkentje en dat verlies laat zich met materiële zaken niet wegpoetsen. Dat klinkt misschien wat simpel, maar beeld en dialoog vangen dat gevoel heel prachtig en maken de simpele filosofie tot iets waardevols.

Nicolas Cage speelt zijn rol heel terughoudend. Dat is geheel in tegenstelling tot de waanzinnige personages die hij in films als Mandy of Color out of Space gestalte gaf. Hij speelt met nuances en weet zijn innerlijke pijn geloofwardig over te brengen. Fijne rol van Cage in een fijne film.

Varken, truffelzoeker en Cage !

Nicolas Cage is helemaal terug ! Heb het al eens aangegeven bij één van zijn betere films van de laatste tijd dat hij stilaan terug in goede of degelijke films zit. Vooral de periode 2012-2017 was een zwakke periode met veel slechte films. Sinds Mandy is er een opwaartse positieve trend waarbij de films met Cage beter of leuker zijn. Denk b.v. aan Color Out of Space, Running with the Devil en het crazy werkje Willy's Wonderland. En nu ook deze film vol dramatiek wat je van Cage eerst niet zou verwachten. Het verhaal is heel simpel en gaat over liefde, verlies en rouw. De film heeft een duidelijke boodschap en dat is dat er maar een paar waardevolle dingen in je leven zijn en dat is niet het materiële aspect. Cage brengt dit zeer geloofwaardig over. Sober, fijn filmpje ! 6,5/10

Pig is een fijn onderkoeld en zelfs intiem filmpje, met een sterke en subtiele Nicolas Cage in de hoofdrol. De premisse van de film leest als 'John Wick, maar dan met Cage en een varken', maar het is allesbehalve dat. Regisseur Sarnoski teugelt Cage in, en levert een heel beheerst werkje af, waar zeker tegen het einde de emotie in doorschemert. In de juiste mate, welteverstaan. Het ligt er allemaal niet dik bovenop, en Pig is bovendien een geweldig voorbeeld van show, don't tell. Er zijn geen ellenlange informatiestromen die aan de kijker worden opgedrongen; Sarnoski laat Cage en het verhaal voor zichzelf spreken, en de kijker krijgt veel ruimte om het zelf wat uit te puzzelen. De emotionele kern/boodschap van de film is best mooi, en wordt prachtig verwoord in de restaurantscène; We don't get a lot of things to really care about. Maar ook de laatste scènes raken de juiste snaar, en hoe eten en emoties met elkaar verstrengeld zijn is een geslaagde rode draad doorheen de film. Het is misschien simpel, maar juist daardoor effectief. Cage wordt overigens prima bijgestaan door een al even subtiel acterende Alex Wolff. Zijn personage lijkt in het begin zo'n stereotiep figuur, maar ook dat wordt ondersteboven gedraaid. En zo is Pig uiteindelijk een verfrissende deconstructie van de revenge flick. 3.5*.

Goeie film over een man die afgelegen in de bossen woont samen met zijn truffelzoekende varken. Een boeiend hoofdpersonage die hier behoorlijk ingetogen wordt neergezet door Nicolas Cage. De film heeft een aangenaam rustig tempo en een aantal goeie scenes (ook al is het als geheel niet overal even goed uitgewerkt).