Last and First Men (2020)

Jóhann Jóhannsson's Directorial Debut Is An Awe-Inspiring Experience [Berlin Review]

Jóhann Jóhannsson’s Posthumous Film Is a Dazzling Vision of the Apocalypse | IndieWire

Heel erg benieuwd naar, dit. Arty farty misschien, maar Johannsson, mooie zwart-wit beelden en een voice over van Tilda, dat mag van mij. Werkte bij Max Richter ook prima. Hopelijk kan ik dit tzt ergens vandaan snorren, zie zulks niet zomaar een release krijgen.

En over welke film met Max Richter spreek je dan?

Taaie kost, deze experimentele science fiction film die slechts bestaat uit korrelige zwart-wit beelden van monumenten uit het communistische tijdperk in Joegoslavië met daaroverheen een nogal pretentieuze voice-over van actrice Tilda Swinton. Ik kon er helaas niet zoveel mee. Het geheel sleept zich met slakkengang voort en ik vond het vrijwel onmogelijk mijn gedachten erbij te houden. Mooie muziek, dat wel.

Ik ben een echte liefhebber van sciencefiction films maar ik ben bang dat deze film net iets te experimenteel is voor mij. Ik zal niet zeggen dat wanneer je net een paar joints gerookt hebt, dan zal het best wel allemaal wauw zijn, maar ik denk dat ik deze maar aan me voorbij laat gaan

In maart te zien in KINO, John Milton

Weinig toegankelijke experimentele film gaande over de stille getuigen die deze monumenten zijn over het verleden wanneer ze in volle glorie hun (symbolische) waarde hadden voor de mens. Nu staan ze er erg verweesd en nutteloos bij.

Visueel wel mooi en ik vond de sfeer best dreigend of eerder negatief of somber. Als film misschien minder geslaagd. Na een tijdje heb je het wel gezien. De voice-over van Swinton is alvast geslaagd. Prima soundtrack ook. Dit is meer kunst voor me dan een filmwerk.

End of Summer (Film, 2014) zag ik nog niet, maar ik vermoed dat deze in dezelfde lijn ligt?

Net gezien in Slieker, Leeuwarden, tijdens Noordelijk Filmfestival en blij dat ik deze op groot scherm heb kunnen zien want wat een ervaring!

Jóhannsson zijn kunsten waren mij al welbekend en hier combineert hij al zijn kunnen tot een totaalervaring. Auditief is het natuurlijk prachtig en van hoog niveau. Visueel is het concreet en abstract, door de betonnen kunstwerken, maar die voegen wel toe aan de sfeer en inhoud want er is zeker visuele symboliek en tekstspiegeling in te vinden. De inhoud is futuristisch, verteld door de prettige stem van Tilda Swinton, naar een vroeg sf boek, mij onbekend van een onbekende schrijver maar die ik zeker ga opsnorren.

Alle elementen samen doen wat goede kunst doet; elkaar aanvullen en verheffen. Sommige combo's van narratieve subplots, prachtige visuele passages gecombineerd met muzikale apotheoses zorgen voor piekervaringen. Zolang je het denken maar uit kunt schakelen en jezelf kunt onderdompelen en overgeven aan het kijken naar een luisterboek met muzikale begeleiding, is dit een puik stukje contemplatieve cinema.

SF contemplatieve cinema.

Er is een groot kunstenaar verloren gegaan aan Jóhann Jóhannsson :*(

Het oogt alsof ik me vergist heb.