Wolkenbruchs Wunderliche Reise in die Arme einer Schickse (2019)

Een simpel (boy meets girl, boy loses girl, boy gets girl back) verhaal dat met pakkende personages, veel humor, strakke en gloedvolle scènes en een speelduur van amper 90 minuten verrekte goed amuseert en je voortdurend een plezierig gevoel bezorgt.

Visueel prettig en tekstueel evenzo. In de film wordt flink de spot gedreven met de Joodse traditie, met moederbinding, met bekrompenheid. En dat doet de film erg vermakelijk. De personages voeren scherp humorisctische dialogen en hoofdpersonage Motti heeft amusante monologen, waarin hij zich met zijn observaties rechtstreeks tot de kijker richt.

Het deugdzame moederskindje heeft geen enkele ervaring met vrouwen en lijdt onder de pogingen van zijn overheersende moeder die hem op slinkse en niet aflatende wijze wil koppelen aan beschikbare Joodse bruidjes. Logisch dat zijn interesse voor het sjikse (niet Joodse meisje) gedeelte van zijn woonplaats Zürich toeneemt.

Zijn belangstelling gaat voornamelijk uit naar meisjes met een strakke ‘tuches’ (achterste). Een lichamelijk onderdeel dat zich bij Joodse vrouwen in Zürich vooral in de breedte lijkt te hebben ontwikkeld. Hoe dan ook. Familiaire turbulentie is onontkoombaar.

De taal die je in de film hoort is een mix van Duits, Jiddisch en Hebreeuws en klinkt pittig en vrolijk. Evenals de muziek. Hele aanstekelijke Klezmer die de turbulente scènes voorziet van extra bruisende vrolijkheid. De muziek wekt zelfs vrolijkheid op in scènes met een dramatische inslag. Krachtige muziek dus.

De twee belangrijkste personages zijn Motti en zijn moeder. Twee prima uitgevoerde karakters. Een dominerende moeder met een omvangrijke ‘tuches’, die haar zoon en haar echtgenoot op theatrale wijze domineert. En een onderdanig zoon die wat iel van postuur is, een brilletje draagt en een schlemielige indruk maakt. Ze zijn beide erg grappig en perfect gecast.

Een tragikomedie pur sang. En een fijne ook.

Uit verveling gekeken, maar eigenlijk best leuk. Deze film, waarin de hoofdpersoon zich uit zijn verstikkende religieuze omgeving probeert los te wrikken en zijn eigen leven wilt bepalen, is natuurlijk al vele malen eerder gemaakt, maar in dit geval is de uitwerking vlot en luchtig, waardoor het allemaal erg vermakelijk is.

Verder een aardige blik in de wereld van de orthodoxe joden, waarbij grappig genoeg met name de mannen (zoals de vader en de rabbi die de hoofdpersoon naar Israël stuurt) het allemaal een stuk minder streng opnemen dan de moeder.

De humor is leuk, met de hoofdpersoon die regelmatig de vierde wand doorbreekt met droge monologen met de nodige zelfspot betreffende zijn eigen achtergrond, maar ook met bijvoorbeeld de Om Shalom yogagroep.

Diep is het allemaal niet, maar aangenaam tijdverdrijf zeker wel. 3,5*.

Heerlijk humoristische film. Dankzij de joods-Zwitserse achtergrond, het Jiddisch en Schweitzer-deutsch heel exotisch en fris. 75 jaar na WO II mag er weer gelachen worden. Voor mij betekende deze film veel meer dan een komische avond, het is een teken voor een nieuw begin. Let ook op de muziek!