Minari (2020)

Meeslepend familiedrama over een jong Koreaans gezin, dat de nodige beren op de weg ontmoet in de strijd om het bestaan in het zuiden van Amerika. Uiteraard leidt dat tot de nodige spanningen binnen het hechte gezin. Mooi dat de gelouterde Yuh-jung Youn uit Korea overgekomen is voor de aansprekende bijrol van grootmoeder. Een beklijvende film, die met veel gevoel en realiteitszin gemaakt is.

Mooi, subtiel uitgewerkt drama over een koreaans gezin dat in het Arkansas van de jaren '80 een boerderij begint. Het ingetogen akteerwerk en het voortkabbelende karakter van de film zullen niet iedereen aanspreken, maar de personages zijn zo innemend (en de sfeer zo goed getroffen) dat ik snel voor de bijl ging. Fraaie bijrol ook van Will Patton.

Van de kleine filmstudio A24. Een film die zich bezighoudt met de ervaringen van een Zuid-Koreaans immigrantengezin in het landelijke Arkansas alwaar het gezin een eigen stuk land gaat bewerken.

Minari is een Koreaans kruid dat niet heel kwetsbaar is. Het is een taai kruid dat goed met bodemweerstand kan omgaan en gemakkelijk gedijt in de nabijheid van water. In de film plant de grootmoeder van het gezin het kruid bij een lieflijk beekje. Meer metaforisch gezien staat het kruid voor de worteling van de Koreaanse immigranten in den vreemde. Arkansas in dit geval.

Schrijver en regisseur Lee Isaac Chung vertelt met passie over zijn personages in hun streven om zich te wortelen. In hun streven naar geluk. Een streven dat soms gepaard gaat met voorziene maar vooral met onvoorziene weerstanden. Het levert een emotionele film op. Gewoon mooi emotioneel zonder overdrijving en kitscherige uithalen.

De film voelt realistisch. De personages zijn echte personen. Ze gedragen zich zoals echte mensen zich gedragen. De dingen die hun overkomen zijn dingen waarvan je je kunt voorstellen dat ze gebeuren. Het verhaal is dan ook niet te voorspellen. Met de afloop kan het alle kanten op. Het is de weergave van het echte leven met momenten van tragiek en van geluk

De spil in het verhaal is de grootmoeder. Zij weet op haar eigenzinnige en excentrieke manier de gezinsleden te raken, te ontroeren en te veranderen. Vooral het samenspel met haar kleinzoon is prachtig. Ongemakkelijk, gespannen maar ook erg grappig zijn hun interacties een amusante rode draad in de film. Youn Yuh-jung is de naam van de actrice. Zij is geweldig.

Minari is nergens spectaculair. De film vertelt over het echte leven. Een film met hart. Een film met emotie. Een film met humor. Een film met scherpte. Een mooie menselijke film. Een film waarin de personages en de kijker realistisch kunnen wegdromen. Minari is realisme met een vleugje magie. Het is net echt.

Heel aardige film, ik miste alleen net een beetje de wauw-factor of iets meer beklijvende gebeurtenissen en sfeer voor een hogere score. Het kijkt wel prima weg, het verveelt verder nooit de hele 2 uur en dat is al heel wat (voor mij). Ventje is ook schattig.

Ik had misschien iets meer interactie willen zien met de Amerikaanse bevolking en cultuur. Moeten de kinderen bijvoorbeeld niet naar school? Het is interessant dat een Koreaanse familie een leven wil opbouwen in de VS, maar als ze alsnog bijna alleen maar met hun eigen gezin te maken hebben had het zich net zo goed in Korea af kunnen spelen en heeft de VS als setting niet heel veel meerwaarde. Had wellicht ook te maken met mijn eigen verwachtingspatroon.

3,5*

Aardig drama over een Koreaans gezin dat probeert te wortelen in Arkansas en met een eigen boerderij de Amerikaanse droom wil najagen. De sfeer is prima, dus Minari kijkt prima weg, maar ik vond de film af en toe wat aan de trage kant zonder al teveel spannends.. Het einde weet wel te ontroeren.

Net geen 4*

Schitterend drama . Een gezin geïmmigreerde Koreanen in Arkansas probeert ondanks tegenslagen het hoofd boven water te houden, en met niks anders dan doorzettingsvermogen iets te bereiken. Oma komt wat later ook inwonen, tot groot ongenoegen van zoontje David, die aan een hartkwaal lijdt. De wisselwerking tussen de familieleden is schitterend neergezet. Het kwam over alsof ik die zelf al jaren kende. Zoontje David is erg koddig en grappig (in zijn zondags pakje in de kerk bvb ), maar ook de wat norse oma zorgt voor de nodige animatie thuis. Will Patton zet een heel weirde figuur neer als Jacob's helper. Ook muzikaal, cinematografisch niks op te merken... misschien had ik liever geen open einde gehad. Echt een mooie film die schittert in zijn eenvoud.

Ik ben een groot liefhebber van de Koreaanse cinema. Wat er zo fantastisch is aan deze film gaat mij dan voorbij . Er gebeurt gewoon vrij weinig.

Dat is iets wat absoluut niet erg hoeft te zijn ware het niet dat er ook weinig interessante (bv karakter) ontwikkelingen zitten in de ingetogenheid. Het is voor mij vlees noch vis.

Heb ik het dan niet begrepen? Mwa, ik begrijp het telefoonboek ook maar ik hoef het niet voor mijn plezier te lezen. De stukken met de oma waren wel interessant genoeg maar de hele film was gewoon niet genoeg.

De een houdt van appels en de ander van bananen.Ik zie dat velen het wel mooi vonden.

Een 2.5 voor mij

Van de droom van de uit Korea afkomstig Jacob [Steven Yeun] en Monica [Yeri Han] om in een dorpje in Arkansas een beter leven op te bouwen is weinig terecht gekomen. Jacob droomt ervan een boerderij te starten maar Monica betwijfelt of het de financiële investering wel waard is en dat leidt tot onenigheid die met name de kinderen David [Alan S. Kim] en Anne [Noel Cho] raakt. Wanneer Monica’s moeder Soonja [Yuh-Jung Youn] overkomt neemt ze een deel van de zorg van de kinderen op zich. Dit intieme drama toont hoe Soonja’s bezoek het leven van alle familieleden beïnvloedt. Ondanks het weinig opzienbarende verhaal won Chung veel prijzen voor zijn scenario, maar hij blinkt vooral uit als regisseur van kinderen en van de ontwapenende 7-jarige Kim die uitblinkt in een complexe rol. Youn werd werkelijk bedolven met prijzen en steelt de film dan ook eenvoudig als de eigenzinnige grootmoeder. Het American Film Institute benoemde Minari tot film van het jaar.

Knappe film over het principe van The American Dream waarbij een Koreaans gezin emigreert van Californië naar het meer landelijke Arkansas. Arkansas is een landbouwstaat waar pluimvee een belangrijke bron van inkomsten is. Dit komt ook in deze film naar voren. Daarnaast probeert Jacob een eigen landbouwbedrijfje uit de grond te stampen. Dit loopt echter niet van een leien dakje: know-how, hete zomers, watergebrek, een portie pech en huwelijksproblemen weerhouden hem ervan om (snel) te slagen in zijn opzet.

Om eerlijk te zijn verwachtte ik ook wat racisme, maar van dit géén enkel spoor. Op zich erg verademend, want op die nagel werd al veel geklopt. Aan de andere kant miste ik wat de interactie met andere Amerikanen. Dit kwam een beetje op de achtergrond naar voren met de toetreding tot de kerkgemeenschap, maar dit werd voorts te weinig aangehaald. Zelfs onder de kinderen was er harmonie.

Wat wel wat extra peper biedt is de intrede van de grootmoeder die op zijn zachts gezegd en ook in de film werd aangehaald zich niet voordoet als een traditionele grootmoeder. Beetje excentriek en eigenzinnig waardoor ze nauwelijks een band opbouwt met haar kleinkinderen. Verder blinkt de film uit in zijn eenvoud, rustige soundtrack en prima cinematografie. Will Patton is tenslotte de kers op de taart!

Een mooie film die eigenlijk alles goed doet maar daardoor ook weinig van de gebaande banen treedt. Een Koreaans gezin in de VS wordt op de proef gesteld doordat de man ambitieus is: gelijk de Amerikaanse pioniersgeest wil hij niet de rest van z’n leven kuikens seksen maar een boerderij starten waardoor hij een succesvolle ondernemer zal zijn maar daarmee zet hij het huwelijk op het spel. De boodschap van de film is dat niet het geld je redt maar dat je elkaar moet redden (zoals de vrouw zegt): gelijk minari – een plant die gelijk onkruid overal groeit – is je familie er altijd, hetgeen een betere basis is voor geluk dan individuele ambities. Het is de oma die het bedrijf van de man ruïneert maar die de man ook de belangrijke levensles leert.

Al met al is de film enigszins een clichéfilm die echter bijzonder mooi en deskundig is verpakt: er is geen zwakke scene en de film is aldoor ‘menselijk’ en vermakelijk door z’n humor en drama.

Goeie film over een Koreaans gezin in Amerika die verhuizen naar het platteland om een boerderij te beginnen. Niet echt een verhaal, maar meer de dagelijkse beslommeringen binnen het gezin. Hierdoor soms een tikkeltje saai. De personages komen goed uit de verf en de interactie tussen de kleinzoon en de oma levert een aantal mooie momenten op. Goed acteerwerk ook.

Tegenvaller. Ik houd wel van dit soort sfeerportretten maar deze film is een beetje vlees noch vis. In beginsel drama, maar ook niet helemaal door wat mislukte komedie-elementen (die boerenknecht, die vervelende oma - beide bedoeld als komisch element maar beiden ergerlijk en beide elementen passen niet bij de rest) en daardoor ook mislukt als komedie. En dat is een beetje de hele film. Als tijdsportret ook niet geweldig, vooral doordat de film zich heel erg focust op het gezin en niet zozeer op de tijd of de omgeving. Het voelt allemaal als een film die veel meer had kunnen zijn. Maar uiteindelijk wordt de film wat langdradig en dat is dodelijk. Ik wilde nog een voldoende geven om de goede punten, de kleine momentjes (in de kerk of het ziekenhuis), maar dat gedoe met die oma die de boel per ongeluk in de fik zet: nee, dat is echt te gemaakt. 2,5*.

Minari. Plant het in de nabijheid van water, en het groeit.

Minari. Een gezin waaiert uit over de wereld, strijkt neer in het beloofde land, probeert er te wortelen, tracht te bloesemen.

Hij is het archetype van de man, iemand met een droom, een missie – hij cultiveert een stuk agrarisch thuisfront om er zijn persoonlijk ideaal mee te realiseren, met name: een leven dicht bij de natuur, bij en met de elementen. Minari.

Zij is het archetype van de vrouw, iemand die verbinding zoekt, connectie, een persoon die haar hele hebben en houden slechts als bijzaak ziet ten aanzien van haar ware kapitaal: dat van ouders, dat van kinderen, kortom de bloedlijn, de biologie. Minari.

Allebei trachten ze als een kruid te woekeren aan de oevers van een continent dat voor hen vreemd is. Hij en zij botsen echter, wegens verschillende prioriteiten, of anders gezegd: een verschillende definitie van een geslaagd leven, van een waardig bestaan, van lovenswaardig ouderschap. In de diepte willen ze hetzelfde, sloven ze zich uit voor hetzelfde, alleen is zijn weg veel indirecter, veel mannelijker ook: liefde via een tastbare realisatie, iets extern. Zij begrijpt evenwel dat liefde is als een navelstreng, iets dat geen artefact behoeft, geen materiële veruitwendiging, integendeel iets dat immanent bestaat. Precies het onuitgesproken misverstand dat tussen hem en haar bestaat, met name datgene dat zou moeten verbinden in plaats van verscheuren, maakt de tragiek uit van de film. Traan.

Anders dan vader en moeder, die zweven tussen het oude en het nieuwe continent, probeert grootmoeder niets op te dringen. Zij doorziet dat haar kleinkinderen niet meer Koreaans zijn, maar Amerikaans. Over het cultuurverschil heen vindt zij een authentiek grootmoederschap uit. Geen oude rituelen, geen culinair atavisme, geen zeden die voor de kinderen vreemd zijn. Simpelweg: zijn. Minari.

En de kinderen? Zij spreken weliswaar de taal van het verleden, maar belichamen een toekomst die voor hun ouders onmogelijk te verwezenlijken is: dat van evident Amerikanisme, dat van een tweede generatie die een struggle uit de eerste hand meemaakt, maar zelf niet ervaart. Hun wortels verankeren zich zomaar in de bodem onder hun voeten, zonder herinnering aan een ooit, vroeger, ergens ver weg. Omdat ze jong zijn. Zij aarden, hier en nu. Minari.

Over al deze vormen van minari maakte Lee Isaac Chung een schitterende film. Prachtig geschoten, muzikaal intimistisch opgeluisterd door Emile Mosseri, fenomenaal geacteerd en ideaal qua tempo. Misschien is het spijtig dat ‘Minari’ op z’n Grieks de diepste crisis opzoekt om tot loutering te komen, maar het plaatje klopt toch maar. Zeer, zeer van genoten dus.

3,75*

Doorzettingsvermogen is misschien wel het bijzonderste item in deze eenvoudige maar oprechte film, maar de weerslag van het ganse project op elk lid van de familie wordt mooi en gavarieerd levensecht voorgesteld:: de ernst bij tegenslagen, de onvermijdelijke meningsverschillen, de humor..

Wars van geweld. Een genietbare film.

Redelijk.

Mooi gefilmd en zeer degelijk geacteerd familiedrama. Aangenaam van tempo en bovendien behoorlijk in evenwicht ondanks de hoeveelheid drama. De onsympathieke vaderfiguur lijkt aanvankelijk belangrijk, maar doorheen de film switcht men al eens van personage. Zo komt iedereen aan bod, maar ik blijf ook wat op m'n honger zitten aangezien er daardoor geen enkel personage écht tot z'n recht komt. Het blijft iets te vlak en dat is zonde, want veel doet deze film niet fout.

3