Mila (2020)

Debuutfilm die ongetwijfeld met een niet al te groot budget is verwezenlijkt en waarbij ik mij stierlijk heb verveeld.

Het gegeven is prima: man lijdt aan geheugenverlies en door opdrachten uit te voeren kan hij een nieuwe identiteit ontwikkelen. Maar dan de uitwerking. De opdrachten hangen als los zand aan elkaar (natuurlijk kan het zijn dat ik het cement niet heb ontdekt) en beïnvloeden op geen enkele manier het emotieloze handelen van de man in het vervolg. Dus waartoe dan al dat gedoe?

In een interview met de regisseur in NRC worden hoogdravende diepzinnigheden te berde gebracht, las ik na het zien van de film en meestal ben ik hier wel gevoelig voor, maar hier is toch vooral sprake van een doorwrocht en diepzinnig concept (verwijzingen naar selfies, likes, Apple en de appel van Eva) dat zielloos is uitgewerkt. Een wat oppervlakkige puzzel die niet uitdaagt om opgelost te worden.

Jammer.

Ik vond het een prima film. Je hebt als het goed is al snel in de gaten dat de hoofdpersoon zelf niet aan geheugenverlies lijdt, maar ergens anders mee zit. Dat maakt het een dubbelvreemde belevenis: in een wereld waar gekke dingen gebeuren beweegt zich een man die ook binnen die wereld afwijkt.

Na een tijdje kom je erachter dat hij inderdaad niet vergeetachtig is, maar het graag zou willen zijn. Niet op een plottwist-wtf-moment, maar eigenlijk heel langzaam maar zeker. Zo ging het bij mij althans. Dat vond ik sterk gedaan.

De mensen met geheugenverlies werden sterk neergezet. Een beetje kinderlijk, heel puur. De kuur was vrij maf en absurd, maar zonder dat het bespottelijk werd. Het viel binnen de filmwereld wel aardig te begrijpen.

De film had wel wat meer peper in de reet mogen hebben. Soms ging het allemaal nodeloos traag. Daar is niet per definitie iets mis mee, soms werkt het sfeerverhogend, maar hier haalde het vooral het tempo eruit.

Verder lezen op de website van Fantomas

De wereld is in de grip van een pandemie waardoor mensen hun geheugen verliezen. Aris [Aris Servetalis] valt hieraan ten prooi tijdens een busreis en zoekt hulp bij een herstelprogramma waarmee twee begeleiders [Anna Kalaitzidou, Argyris Bakirtzis] hem helpen om zijn leven op de rails te krijgen. Aris’ is dol op appels, maar wanneer een fruitverkoper terloops vermeldt dat appels goed zouden zijn voor het geheugen verandert dat. Is Aris werkelijk zijn geheugen kwijt of veinst hij geheugenverlies om een nieuwe start in het leven te maken? Servetalis schittert in een vrijwel zwijgende rol die prangende vragen stelt over de waarde van het leven, het belang van geheugen en de manier waarop we contact met elkaar maken en onderhouden. Indringend en regelmatig zeer grappig.

Een typische arthouse film met lange shots en hier in dit geval eentje met weinig dialoog. Er valt natuurlijk niet veel te zeggen als je veelal verward bent of je je niet alles meer even goed herinnert. Verklaringen worden niet gegeven in de film waarom iemand aan afasie lijdt. Gelukkig is het begrip en de behandeling wel groot. Het lijkt wel een afgeleide van corona ofzo, een soort van onverklaarbare pandemie dat over de mensheid is neergestreken.

Een film over intermenselijke contacten, je plaats binnen een samenleving en voer herbronning, dit laatste al dan niet noodgedwongen. Degelijk allemaal en het kabbelt lustig verder zonder specifieke richting. Ik had wel wat meer schwung of boodschap/moraal verwacht, een soort van mindf*ck of krachtige premisse.