Dolittle (2020)

Vond het een vermakelijk filmpje voor op een rustige middag in de bioscoop. Stoorde me alleen ontzettend aan het personage én acteerwerk van dat meisje die namens the queen kwam, waarvan ik de naam nu alweer ben vergeten. Gelukkig was die er maar kort.
Had ook zelf door de trailer iets meer fantasy verwacht qua wereld van Dolittle. Nogmaals, vermakelijk.

Zet Robert Downey Jr. tussen de wilde dieren, voeg een dosis humor toe en een gouden combinatie is gecreëerd! Dat moeten de makers van The Voyage of Doctor Dolittle ook gedacht hebben. Slimme zet want Downey Jr. heeft een grote fan base en een echte fan (zoals ik) zal geen film van hem overslaan! Zeg je Dr. Dolittle, dan komen bij mij gelijk beelden binnen van de humoristische Eddy Murphy, wie de rol in verschillende films vertolkt heeft. Nu is het Robert Downey Jr. die in de rol van Dolittle, de dokter die met dieren kan communiceren, mag kruipen. Robert is uiteraard vooral bekend als Tony Stark uit de Iron Man/Avengers reeks van Marvel Studios, een rol die hem echt op het lijf geschreven is. Maar ook als detective Sherlock Holmes bewees hij dat hij een acteur met de hoofdletter A te noemen is.

In Dolittle neemt de Avengers acteur een Marvel collega met zich mee: Tom Holland, de huidige Spiderman in de MCU. In Dolittle heeft hij ook een dierlijke rol maar als allemansvriend Jip de hond, mag hij gelukkig wel vier poten inleveren. Ook heeft Bohemian Rhapsody acteur Rami Malek een rol in deze film, namelijk Gorilla Chee-Chee. De vrouwelijke rollen in deze film worden vertolkt door (onder andere) Emma Thompson en Selena Gomez.

Als je Robert Downey Jr. volgt op social media heb je vast wel wat promotie voor Dolittle gezien. Nog voor de kerst kregen we alvast een humoristisch filmpje voorgeschoteld, namelijk een filmpje waarin de dieren zogenaamd auditie deden. Er werden verschillende bestaande films bij gepakt, zo zag je onder andere de tijger Barry (Ralph Fiennes) brullen als een dinosaurus uit Jurassic Park. Even later zegt ie: “Put me in the movie or it’s Downey for dessert..” In een toetje had ik toen geen zin, wel kreeg ik meteen zin om deze film te zien!

Maar ook werd je door de trailer vanaf de eerste seconde meegenomen naar de avontuurlijke en de iets wat sprookjesachtige wereld van Dolittle. En wat dat betreft stelt de film me niet teleur. Dat de film is geproduceerd door de makers van Disney’s Alice in Wonderland & Maleficent zag ik er ook wel in terug. Dolittle speelt zich af in het Victoriaanse tijdperk en is gebaseerd op de gelijknamige kinderboekenreeks (waarvan het dit jaar 100 jaar geleden is dat de eerste uitkwam). De versie met Eddy Murphy week qua tijdperk, verhaal en personages heel erg af van de boeken en de eerdere verfilmingen. De eigenzinnige Dr. John Dolittle, neergezet door Downey Jr. met iets wat trekjes van typetjes aka eerdere rollen van Johnny Depp, heeft het liefst enkel dieren om zich heen. Hij wordt vanwege een ernstige ziekte van de jonge koningin Victoria met spoed opgeroepen. Samen met zijn trouwe papegaai Poly en leerling (Harry Collett) gaat hij de avontuurlijke zoektocht aan om een uiterst zeldzaam geneesmiddel voor de koningin te vinden. De rest van de crew bestaat o.a. uit een ijsbeer en een struisvogel die continue in strijd liggen, een eekhoorn met snode plannen en een gekke eend. Kortom: een grote beestenboel!

Qua humor zit het wel goed. Het ene grappige moment zal een succes zijn, een andere misschien niet. En ook dat is per persoon verschillend. Ik vond persoonlijk het momentje draak/doedelzak wel wat hebben en bijvoorbeeld de reacties van de mensen wanneer ze de dieren zien die het paleis overhoop halen.

Met een kijkwijzer van 6+ is Dolittle een echte familiefilm. Bij kinderen zijn dierenfilms vaak toch erg populair en aangezien Dolittle een grote dierenboel is, denk ik dat dat wel goed zit. (Maar hoewel Dolittle zijn dierenbende werkelijk overal mee naar toe neemt, zullen de bioscoop bezoekers de huisdieren toch thuis moeten laten haha ).

Poh, niet best. De trailer was nog best aardig, maar het eindresultaat is rommelig en oninteressant. Dan mag je er wel een fortuin ingepropt hebben om het visueel mooi te krijgen (dat is prima gelukt), maar er had beter wat geld naar de scriptschrijver kunnen gaan. Zo op de helft was ik er al klaar mee en toen moest ik nog drie kwartier. Ook Downey jr kan de film niet redden. Zijn rol is niet goed geschreven en hij krijgt de kans dan ook niet om uit te blinken. Ik had dit echt een stuk vermakelijker en grappiger verwacht, maar het is een mislukking geworden.

1,5*

Toch iets beter dan verwacht.

De critici zijn er blijkbaar weer mee aan de haal gegaan, dan is de film meestal zo slecht nog niet. Als is dit zeker geen vergelijkbaar verhaal als Cats, waar de weirdness factor toch echt wat te hoog lag voor de serieuze criticus. Hier is het eerder de luchtigheid die de film parten speelt vermoed ik.

Er zitten ook nogal wat scenes in die verdacht kort waren. Normaal gezien zou je verwachten dat een inbraak in een film als deze een soort van mini-climax krijgt, maar drie tijdsprongetjes en de hoofdpersonages zijn het kasteel van de slechterik binnengedrongen. Wie dus een serieuzer fantasyverhaal verwacht kan maar beter afhaken.

Het voordeel is wel dat de film gelukkig niet te lang duurt en de rek er dus ook niet echt uitgaat. De luchtigheid is verder ook een zegen, want hoewel zeker niet alles geslaagd is, hoef je ook niet de moeite doen om het allemaal erg serieus te nemen. Het is gewoon een simpele, vlotte blockbuster die 100 minuutjes vermaak wil bieden. En dat doet hij ook.

Enige jammere is dat Downey niet meer met z'n rol kan doen. Nu is hij eindelijk van Marvel/Iron Man af, maar als hij dan als een bleke Depp gaat optreden dan schiet het ook niet echt op.

2.5*

Dolittle is een film die qua sfeer enorm sterk begint. Toen de reis eenmaal in volle gang was vond ik het geheel wat inzakken. Om die reden niet meer dan een gemiddelde film met zo'n idee van, er had meer ingezeten.

Bleekjes.

Het is inderdaad niet die vreselijke film die de critici er van maakte. Het mist zoals gebruikelijk bij blockbusters wat ziel die je toch nodig hebt. De cast is te veilig gekozen. Downey is niet geweldig maar ook de dierenstemmen zijn te bekend en een allegaartje van mensen. En dan weer zo een bleek kindje dat de naast Downey mag staan. Het is jammer dat de discussie over meer diversiteit altijd blijft hangen in kleur of aandoening of geaardheid. Wanneer het meer ligt in wat voor acteur, je moet veel meer zoeken naar kinderen die niet van de toneelschool komen, een kindje dat nog een beetje ruwe randjes heeft. Ik zag laatst de trailer van de nieuwe Witches verfilming, en dan is het weliswaar woke gekozen een donker jongetje, maar weer zo een kledingmodel zonder enig karakter.

Verhaaltje is nog best te doen, gaat allemaal best vlot en de speelduur is niet belachelijk lang. Het is allemaal ook niet te kinderachtig. Meeste grapjes werken niet echt maar ik vond het zeker niet zo belachelijk slecht allemaal.

Enige echte nadeel is dat het te veilig is om een bepaalde magie op te wekken,

2 sterren.

Geen verwachtingen bij deze film, maar het was een leuke avonturenfilm. De originele films heb ik niet gezien, dus kan ik niet vergelijken. Heel wat bekende stemmen in deze film en natuurlijk ook Robert Downey Jr. Af en toe deed hij me wat aan een soort Jack Sparrow denken, maar naar het einde toe beterde dit wel. De dieren waren mooi geanimeerd en af en toe was er ook ruimte voor een grapje.

Viel beter mee dan verwacht.

Die beestjes zijn zo ontzettend lief; daarom 4 sterren

Vooral saai. Ook echt duidelijk op kinderen gericht met een wat -zoals ik het maar noem- naïeve manier van acteren die geen moment geloofwaardig is. Daarmee vervalt voor mij veel plezier en kan ik de film niet serieus nemen en verveel ik me al snel. Downey Jr. lijkt er sowieso niet helemaal bij met de aandacht. Visueel oerdegelijk (er zit echt geen een boeiend shot in) en saai ook en de cgi kan op momenten ook wel wat beter. 1,0*.

Een ogenschijnlijk vreemde film om te maken voor een regisseur als Stephen Gaghan en het eindresultaat voelt dan ook niet heel nauwkeurig aan. Het is hoe dan ook vragen om problemen als je een heel verhaal rondom het bekende personage van Robert Downey Jr. hoopt te vertellen in enkel 101 minuten, verrassend is het dan ook niet dat hij amper als het hoofdpersonage aanvoelt in zijn eigen film. Niettemin staat de kijker (mits je lagere verwachtingen hebt) garant voor een degelijke portie aan vermaak, met een hoop tempo en genoeg actievolle sequenties tussendoor om ervoor te zorgen dat de verveling niet toeslaat. Op het visuele vlak oogt de film erg geanimeerd en daardoor niet altijd even overtuigend, maar voor de toonzetting maakt het weinig verschil. De wat grotere scenes zien er goed uit en de achtergronddecors worden knap opgebouwd, het inhoudelijke verhaal is echter een rommeltje. Het accent van Downey Jr. komt nooit uit de verf, het verloop zit vol met plotgaten en veel stemacteurs lijken amper bekend te zijn met hun werkwijze. Gaghan beseft de potentie ook niet van bepaalde, grotere namen. John Cena, Marion Cotillard en Rami Malek leveren op die manier behoorlijk onopvallend werk af en dat is specifiek voor de liefhebber van komedie best jammerlijk. De humor moet je verder als kijker kunnen pruimen want het is nogal aan de simplistische kant, maar wellicht dat het voor kinderen amper een zorg zal zijn.

Dr. John Dolittle [Robert Downey Jr.] heeft zich na de dood van zijn vrouw teruggetrokken in zijn dierenreservaat waar hij ieder contact met mensen vermijdt. Tot hem het nieuws bereikt dat Queen Victoria [Jessie Buckley] ernstig ziek is. Haar dood zou betekenen dat hij zijn woning en zijn reservaat verliest. Dolittle concludeert dat alleen een speciale vrucht redding kan brengen. Daarvoor maakt hij samen met een aantal dieren en met jonge verstekeling Tommy [Harry Collett] een zeereis naar het eiland van koning Rassouli [Antonio Banderas]. Dieptepunt in Downey Jrs carrière waarin hij opgezadeld is met een zwak script en wordt overschaduwd door een stortvloed aan flauwe, vaak infantiele grappen

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Luchtig vermaak

Ik was mijn vriend aan het vertellen welke films op Prime Video stonden terwijl hij mij na twee titels al onderbrak. Dolittle wilde hij wel kijken, even een lekker luchtige film. Zo geschiede. Mijn verwachtingen? Inderdaad luchtig vermaak. Het was mij verder niet duidelijk wat het verband was met de Dr. Dolittle films die ik heb gezien als klein meisje (ter info: er is geen verband, op het personage na), maar dat zou vanzelf wel – of juist niet – duidelijk worden.

Dolittle

Dolittle gaat over John Dolittle, die zichzelf, na het overlijden van zijn vrouw, heeft gebombardeerd tot kluizenaar. Hij omringt zich op het grote landgoed – hem geschonken door de koningin van Engeland – enkel met zijn dieren, waaronder een gorilla, poolbeer, papegaai en eend. Maar wanneer de koningin vergiftigd lijkt te zijn moet hij zich onder de mensen begeven en op zoek naar een zeldzame vrucht op een onvindbaar eiland. Maar dit hoeft hij niet alleen te doen, hij doet dit samen met zijn nieuwe leerling.

Het sterkste punt

Op het eerste gezicht is Dolittle een fantastische film. Al binnen de kortste keren lig ik dubbel van het lachen in een scène waar een gorilla en een jongen van elkaar schrikken. Dit soort momenten zijn er meer in de film, en dat zijn de echte hoogtepunten. De momenten waarop je hardop moet lachen om een grap of leuke oneliner. Het begin is ook meteen het sterkste punt van de film.

De mindere punten

Dolittle is in zijn geheel leuk om te kijken, en de jonge kinderen zullen de plotgaten waarschijnlijk niet eens opmerken. Maar voor een volwassene hadden de makers meer kunnen doen. Er zitten duidelijke gaten in het verhaal (mist niemand het jongetje..?) en ik miste ook wat meer diepgang. Zo hadden ze bijvoorbeeld iets meer in kunnen gaan op de reden dat het jongetje bij zijn oom en tante woont. Vanaf het moment dat het avontuur begint zakt het verhaal steeds meer in, met af en toe nog een geslaagde grap tussendoor. Helaas kon dit de film niet maken tot de blockbuster die het had kunnen zijn. Ook had Downey dat gekke accent beter achterwege kunnen laten.

Conclusie

Dolittle is zoals verwacht: luchtig vermaak. Echter hadden de makers veel meer uit de film kunnen halen dan dat ze nu hebben gegeven. Dit hadden ze al kunnen doen door iets meer diepgang in het verhaal te brengen. Maar het rommelige script hadden ze zeker aan moeten pakken. De leuke dieren en de geslaagde grappen die tussendoor kwamen, maken dat de film toch leuk was om te kijken.

Voor de kinderen.

Beetje formulematige avonturenfilm, waarin Robert Downey ook niet echt geïnspireerd staat te acteren. Het is allemaal vrij clean en doorzichtig, een beetje zoutloos ook. Maar voor kinderen, wat toch heel duidelijk het doelpubliek is, lijkt me dit nog wel best geslaagd. De CGI is naar de standaarden van vandaag best oké en ook aan tempo ontbreekt het niet. Het klein beetje avontuur is welgekomen na het flauwe begin.

2,5