Eli (2019)

Redelijke film waarin een jongen met een auto-immuunziekte een behandeling krijgt in een oud huis. Een nogal clichématige horrorfilm (vooral de wat voorspelbare jump scares en de spoken). Maar de twist tegen het einde maakt het voorgaande toch wel een stuk beter en is in dat opzicht best origineel te noemen. Het ziet er verder allemaal prima uit. Een nipte 3.0 sterren.

Deze film is een standaard spookfilmpje, tot de twist. Daarna is het weer een ander soort horrorfilmpje. Deed me denken aan the omen. De twist maakt de film zeker beter.
Acteerwerk is niet hoogstaand, maar acceptabel.
Leuke film.
3.5*

Eigenlijk voelt alles heel basic aan bij Eli. Oké, het gegeven is natuurlijk niet hetzelfde als andere films. Maar het komt er uiteindelijk wel op neer dat ouders met een kindje in een groot landhuis terecht komen en vervolgens krijgt het jongetje naar wat het lijkt bezoek van geesten.
Eli doet in dit specifieke concept weinig bijzonders, bepaalde zaken liggen er ook zo dik bovenop dat de film in de categorie 13 in een dozijn horrorfilms past. Het ligt er haast zo dik bovenop dat je eraan gaat twijfelen. Bijvoorbeeld bij de kruizen op de deur aan het begin van de film wanneer ze het landhuis voor het eerst betreden, wat haast al een exorcisme vibe meegeeft. De film gaat echter op een ander pad waardoor dat gevoel weer weg ebt. Daarna komt het Stranger Things meisje. Je denkt gelijk: dat is een geest. Maar dan gaat het maar door en door en dan spreekt zelfs Eli de zin uit dat hij wel twijfelt of zij een mens is en geen geest.

De film draait daarna ook volledig in het laatste kwartier. Dit laatste kwartier waarin Eli eigenlijk een zoon van de duivel blijkt te zijn haalt het niveau weer omhoog en geeft eigenlijk alles wat er eerder in de film is gebeurd een andere lading. Maar eigenlijk lag het ook wel weer in de lijn der verwachting dat er iets ging gebeuren. De vraag is alleen voor veel mensen: ben je tot die tijd niet in slaap gesust en heb je die duidelijke hints doorgehad?

Ik vind het uiteindelijk jammer dat de eerste 75 minuten uiteindelijk niet boeide. Wellicht dat de makers de kijker bewust op het verkeerde been zetten, dat is ook wel logisch. Maar breng dat stuk ook dan iets onconentioneler in beeld en probeer de kijker ook in dat gedeelte van de film meer te verrassen. Nu kabbelt de film voort, zitten er clichématige jumpscares in en zijn de spannend bedoelde momenten ook niet zo spannend. Terwijl het einde er eigenlijk voor zou moeten zorgen dat je de film opnieuw wilt kijken en op de details wilt gaan letten. Dat doet Eli niet, want eigenlijk heb je na de twist wel door welke elementen uiteindelijk niet op hun plek passen in het eerste gedeelte van de film.

Eli leunt iets teveel op het leuk bedachte einde en daarmee probeert Foy eigenlijk te verbloemen dat de eerste twee akten van de film inspiratieloos aanvoelen.

2,5*

Foy does it again.

Sinister 2 nog (steeds) niet gezien, maar Citadel (2012) was sfeervol en gritty genoeg om nieuwsgierig te worden naar Eli, het nieuwste werk van Ciarán Foy, vers op Netflix. De link met Flanagan betreft producer Trevor Macy (Oculus, Ouija, Haunting of Hill House), die in Foy de juiste kandidaat zag om dit Black List Script (blijkbaar een jaarlijkse lijst van populairste scripts-die-nog-niet-in-productie-zijn) te verfilmen. Het script zelf is weer afkomstig van mensen die ook The Autopsy of Jane Doe geschreven hebben, en achteraf was dat misschien de grootste hint geweest.

Want met (ogenschijnlijk) meer budget en een (ogenschijnlijk) klassiekere opzet, leek de nieuwe Foy vooral af te stevenen op een solide spookhuisfilm, ook getuige het zaklamp-geestverschijning-gehalte van de trailer. Natuurlijk, de aandoening van kleine Eli geeft een specifieke angle aan het verhaal maar dat leek vooral een excuus voor het bezoeken van dit excentrieke landhuis, dat nu dient als modern medisch behandelcentrum, maar de allure heeft van een Victoriaans gekkenhuis.

En zo vangt de film ook aan: klassieke donkere gangenstelsels, nachtelijke rumoer, medische behandelingen die niet helemaal pluis lijken en een handvol schimmige verschijningen in zaklamp-zoeklicht. Een beetje Cure For Wellness, The Devil's Backbone en de bezoekjes van het meisje doen ook aan Let The Right One In denken. Aan verschillende personages zit wel een luchtje, maar Foy weet met een strakke regie te voorkomen dat je te vroeg in zijn kaarten kijkt. En hoewel Eli niet de meest voor de hand liggende protagonist is, met zijn auto-immuunziekte, bubbel-leven en zijn plastic anti-infectiepak, begin je middels een paar effectieve scenes toch in te voelen met de jongen en mee te liften op zijn achterdocht. Iets klopt er niet.

Het laatste half uur tilt de film dan boven de generieke spookhuisfilm uit en geeft blijk van de subtiele mix van subgenres die het geheel eigenlijk al die tijd al was. In de uitvoering misschien wat gelikt en met een kleine overdaad aan CGI die niet altijd even pretty is, maar met toch een paar indrukwekkende momenten, effectieve spanning en bovendien een fijn einde. Shotwell, die Eli speelt, schijnt de eerste castingkeuze te zijn geweest, waar de rest omheen gebreid is en hoewel het geen natuurtalentje is, weet ook hij op sommige momenten sterk uit de hoek te komen. Staat of valt de film natuurlijk wel een beetje bij, met zo'n sterke focus.

Een redelijk eigenzinnig script, maar vooral een strakke regie van Foy die dit tot een goed einde weet te brengen. Sfeervol in de klassiekere scenes, en vanaf daar een verbazingwekkend sterke uitwerking. 4*

Ongelooflijk irritant ventje die Eli. Op het einde begrijp je ook waarom.

Fijne Foy.

Toch lijkt het steeds iets achteruit te gaan met z'n films. Ook deze is weer een klein stapje terug van Sinister 2. En dat zit hem dan eigenlijk vooral in het middenstuk van de film, waar Foy toch net iets té makkelijk doorheen blaast.

De intro is best interessant. Boeiend gegeven, niet meteen super origineel maar als aanzet toch weer net wat anders dan menig ander horror. Maar uiteindelijk komt iedereen in een afgelegen landhuis terecht en moet er weer wat afgespookt worden. Die scenes vond ik net wat te lui. Té bekende camera trucjes (wegdraaien en weer terugkomen) en scares die eigenlijk niet echt veel impact hadden. Dit had toch echt wat beter gemoeten.

Gelukkig heeft de film nog wel een leuke eindtwist in de kast zitten. Voegt gelukkig wat toe aan de film, kwam qua horror ook wel iets beter uit de verf dan het middendeel. Verder is Foy een bekwaam regisseur en brengt hij alles sfeervol in beeld, alleen jammer dat de film halverwege een beetje inzakte. Laten we hopen dat de dalende lijn hier nu stopt, want aan talent ontbreekt het hem niet.

3.0*

Ik vond het concept van de film best vernieuwend. Ik merkte dat ik echt met Eli meeleefde, en aan het eind werd opeens duidelijk dat hij juist het 'slechte' zou moeten zijn, namelijk de zoon van de duivel.
Wel zaten er wat dingen in die naar mijn mening iets te snel gingen of die te onduidelijk uitgewerkt werden. Maar wellicht dat een deel twee dat nog zal ophelderen. Ik zou best geïnteresseerd zijn in een vervolg waarin Eli zijn halfbroers en -zussen ontmoet, en natuurlijk zijn vader.

Een Netflix film over een jongetje met een auto-immuunziekte, die in een privé hospitaal wordt opgenomen, alwaar het niet pluis is. Dat klinkt niet heel opwindend. De verwachtingen zijn op voorhand laag. Temeer daar ik weet dat de film kort in de bioscopen te zien is geweest en daar niet heel succesvol was. Mee eens, dat dit feit niet zaligmakend is, maar we hebben het hier wel over Netflix natuurlijk. In mijn geval is dan achterdocht over de kwaliteit van de film snel geboren.

Na afloop is er optimistisch nieuws! Het valt allemaal gelukkig wel mee, constateerde ik redelijk opgewekt. De film is geen hoogvlieger, maar is absoluut redelijk vermakelijk.

De film heeft een solide aanloop. In korte scènes wordt het zielige leven van de jongen getoond. Een leven getekend door spotternij en kwetsuren. Hiermee wordt de kijker op een goedkope manier uitgenodigd om met het jongetje te sympathiseren. Ach, ik geef het toe. Deze cynicus deed dat.

Het hospitaal is als locatie voor een horrorfilm niet verkeerd. Een groot en oud landhuis gelegen op verre afstand van de bewoonde wereld. Mysterieus en imposant. Schemerig interieur. Lange gangen. Geheimzinnige kamers. Onbestemde geluiden. Zeer sfeervol.

De gebeurtenissen zijn die welke je kunt verwachten in een film die zich in een spookhuis afspeelt. Vage schimmen, een spookverschijning, een mysterie en natuurlijk de jumpscare. Dat laatst genoemde middel werd wel wat overmatig ingezet naar mijn mening. Telkens als de jongen ’s nachts zijn kamer verlaat gebeurt er wel iets om van te schrikken. Vaak gaat dat iets gepaard met geknal en gebonk. Schrik gegarandeerd. Het is een beetje gemakkelijk scoren.

Het onderliggende mysterie is boeiender. Het is leuk verpakt en maakt nieuwsgierig. De wendingen die het verhaal in de eindfase neemt om het mysterie bloot te leggen, zijn allesbehalve voorspelbaar. Ik denk trouwens dat het erg van je stemming afhangt of je de ontrafeling van het mysterie als verrassend en creatief zult ervaren dan wel als onzinnig en flauw. Beide opties zijn mogelijk. Mijn stemming was dusdanig welwillend dat ik met de loop van de gebeurtenissen wel kon meegaan.

Die welwillende houding bepaalt dat de weegschaal net naar de positieve kant omslaat.

Ik vond het een aardige film

Hoewel ik geen liefhebber ben van horror, toch gekeken. Het is Netflixfilm, dus wat kan er erg aan zijn. Maar ik moest toch een paar keer schrikken.

Het verhaal zat aardig in elkaar. Ook wel een paar open einden en vreemde dingen (zoals dat ruimtepak). Verrassend einde.

Het acteren vond ik redelijk. Al kreeg ik wel allergische reacties bij de vader en de moeder van Eli.

Ah er zijn weer wat eerder gebruikte thema's creatief met elkaar verbonden. Resultaat pakt behoorlijk positief uit. Effectieve horror over een jongetje dat behandelt wordt voor zijn auto-immuun-ziekte. Deze direct-to-Netflix levert en mag zeker mee met het (te kleine) rijtje geslaagde horrorfilms uit de 21ste eeuw.

Ja dit vond ik een hele toffe film! Goeie sfeer en met verschillende elementen, van horror en jump-scares tot ook wel een paar humoristische momenten. Dat Eli niet echt een autoimmuunziekte heeft zie je natuurlijk van mijlenver aankomen, zeker omdat zijn ouders niet enorm panikeerden toen - aan het begin van de film - zijn pak bij het verlaten van het motel scheurde en ze dat improvisorisch met tape herstelden. Maar wat mij betreft is de kracht van de film dat je de hele film met een personage meeleeft en erachter probeert de komen of het de geesten zijn die slecht zijn, of toch de dokter en verpleegsters, of toch de ouders, om er uiteindelijk achter te komen dat het hoofdpersonage zelf de slechterik van het verhaal is. Knap gedaan, ik had het einde zo niet aan zien komen. Zeker leuk op een relaxte zaterdagavond!

Effectief horrorfilmpje dat heel wat verrassingen in petto heeft. Niet dat alle verhaalelementen even goed werken en hier en daar oogt het landhuis waar de film zich afspeelt erg nep, maar goed, overwegend is dit de moeite waard. De spanning wordt knap opgevoerd en er zijn veel rake enge momenten. Zoals zo vaak in dit genre ontspoort de boel een beetje richting het einde, maar al met al zeker niet verkeerd.

Uiteindelijk nog çava horrorfilmpje geworden, een braaf horrorfilmpje dat wel, maar de sfeer zat toch wel goed, net als de opbouw n 2de helft vd film n einde vonk hem echt wel fijn, met een atypisch duivelskind ? En daar hou ik sowieso al van, de duivel is nooit ver weg?

Beste Foy.

Prima horror filmpje van Foy. Hoewel hij met zijn debuut lekker low budget als een jonge hond bezig was, is het toch altijd wat afwachten of hij er echt wat van kan. Met Sinister 2 maakte hij al een degelijk vervolg, maar hier lijkt al meer zijn echte talent duidelijk te worden. Hij brengt het tempo al lekker snel. Bubble Boy gaat worden genezen in een apart kliniek. Al snel krijg je de, gebruikelijk geesten die hem waarschuwen voor iets, voor de kiezen en een apart meisje dat bij zijn raam staat. Het is niet meteen bel de krant verheffend maar Foy maakt het jongetje niet achterlijk en de geest scenes zijn erg vakkundig in beeld gebracht. Paar echt leuke vondsten. Dat hij aan zijn shirt word getrokken, dat hij condens wegveegt en geest ook weg is. Het is allemaal iets leuker dan gemiddeld.

Het einde is uiteindelijk ook leuk. Deze film doet eigenlijk wel goed wat Brightburn verkeerd doet. Daar weet je al heel snel dat we met een evil superman te maken hebben. Maar hier is de reveal veel slimmer en leuker gedaan. Ik denk dat Foy nog wel meer kan, wellicht iets meer van dat Iers grauwigheid er weer in doen.

Prima Netflix film! Ik zie een stijgende lijn.

3.5 sterren.

Do you know what happened to the boy who asked too many questions?

He got answers?

Deze op Netflix te bekijken horror is helemaal niet zo slecht. Maar het duurt wel enorm lang voordat de ontknoping in het verhaal je compleet verrast. Het inleidende gedeelde deed me een beetje denken aan “Midnight Special”. Een piepjong ventje wiens dagelijks leven beperkt is tot een met plastiek geïsoleerde kamer en zonder ruimtevaart-achtige uitrusting de deur niet uit kan. Blijkbaar heeft Eli (Charlie Shotwell) op latere leeftijd een auto-immuunziekte gekregen en is blootstelling aan buitenlucht en zonlicht levensbedreigend voor hem. Samen met zijn ouders, Rose (Kelly “10X10” Reilly) en Paul (Max “Spectral” Martini), is hij op weg naar de enige redding die hem nog rest. Een volledig steriel gemaakt oud herenhuis (met het uitzicht van zo’n typisch spookhuis) waar Dr. Horn (Lili Taylor) een specifieke genen-therapie toepast om medische gevallen als Eli te behandelen.

Na deze medisch georiënteerde inleiding verschuift de aandacht naar het paranormale. Voordat je het beseft worden clichématige spookverschijnselen bovengehaald. Dus de hele reutemeteut die je tegenkomt in standaard spookverhalen, passeert hier ook de revue. Van opduikende schimmen in een spiegel tot schrijfsels die in een door adem bewasemd raam verschijnen. Ondanks dat het standaard horrorfilm-truckjes zijn, worden ze toch effectief gebruikt om je te doen opschrikken. Maar ondanks dat, is het lang wachten op de belangrijkste verhaalwending op het einde van de film. En die wending doet het verhaal in zijn geheel kantelen. Op dat moment besef je dat je er helemaal langs zat wat je giswerk betreft. Het is dus wel een aanrader om de film in zijn geheel te bekijken en alzo een antwoord te krijgen op alle vragen die je jezelf stelde.

Dat is misschien wel het sterkste aspect van “Eli”. Het mysterieuze karakter. Wat soort behandeling is het wel dat Dr. Horn praktiseert? Want je zal zien dat het niet zo’n conventionele behandeling is. Het is een pijnlijke procedure waarbij een virus in het ruggenmerg wordt geïnjecteerd om aldus de falende genen te repareren. En wie zijn de geestverschijningen die Eli tormenteren? Zijn ze goedaardig? Of kwaadaardig? Dat is iets dat Eli zelf tracht te ontdekken terwijl hij opgesloten zit in zijn steriele kooi. Zijn ouders en de medische staf wijten zijn waarnemingen aan de genomen medicatie en wimpelen het af als hallucinaties. De enige die Eli gelooft is Haley (Sadie Sink), een lokaal meisje waar Eli wel eens gesprekken mee heeft via een enorm uitstalraam. Van waar Haley komt en wat ze daar doet, is ook weeral een raadsel. Naarmate de tijd verstrijkt, zie je de argwaan groeien bij Eli.

Maar zoals ik al eerder zei: “Wacht tot de ultieme onthulling”. Tot dan moet je een doorsnee spookverhaal zien te verdragen zonder al te veel hoogtepunten. Toch enkele lovenswaardige woorden over het acteerwerk van Charlie Shotwell. Voor zo’n jonge kerel is het niet zo evident om een heel palet van emoties te hanteren. En hij deed dit op een overtuigende manier. De andere personages hun inbreng is redelijk beperkt te noemen. Max Martini speelt de vastberaden vader. Lili Taylor de geheimzinnige dokter. En Kelly Reilly is niet meer dan de bezorgde moeder die haar zoon nog eens wil omhelzen. Niet direct Reilly’s meest adembenemende acteerprestatie. Dat is weggelegd voor haar rol in “Eden Lake”. Al met al is “Eli” niet direct een opwindende film. Het is niet uitermate slecht maar vergt wel ietwat geduld. Wachten op het einde is dus de boodschap. En dit is dan ook de laatste keer dat ik het herhaal.

Alleen deze boodschap vond ik wel schromelijk overdreven: “New Netflix horror movie Eli is terrifying viewers to such an extent that some have claimed to be “seeing demons” after watching.”

“Eli” nu te bekijken op Netflix

2.5*

Best een goede film, die jonge acteur Reilly speelde het goed. Alleen het einde vond ik matig leek veel op de Exorcist.

Niet dat het allemaal nou zo geweldig was, maar het gebeurt nog maar zelden dat we een hele horrorfilm lang met elkaar speculeren over wat het verhaal zal zijn en/of positief verrast zijn door de uitleg van hoe het allemaal blijkt te zitten. Alleen daarom al prima de moeite waard om deze even mee te pakken als horrorfan. Dikke voldoende. Duurt gelukkig ook net niet te lang om je aandacht te verliezen tijdens het iets minder boeiende - maar nog steeds niet heel onaardige - intro, dat 90% van de filmduur beslaat.

p.s. Ben ik overigens wel blij dat ik van tevoren geen recensies heb gelezen, want als je als gevolg daarvan verwacht dat een boeiend en ietwat verrassend plot het beste aspect van de film zal zijn, dan neemt de waarde daarvan tijdens het kijken van de film spontaan al af.

Ik vond deze film eerder een drama dan een horror, het ging enigszins richting een thriller. Door die laatste richting waarin de film ging, bleef de film mijn aandacht behouden. Echter in het verloop van de film kwamen steeds meer 'spoken'/'geesten' in beeld, dit haalde de realiteitszin weg. Steeds meer. Dat het op het einde (laatste 20 minuten) tot een exorcisme film ontaardde was een grote deceptie voor mij. Ik ben nu niet bepaald een exorcisme film fan. Geesten in een film kunnen soms verklaard worden door inbeelding, dus nog enigszins (gevoelsmatig) realistisch. Jammer, ik had een beter einde, met een meer realistische verklaring, verwacht. Er zijn veel meer betere films om te gaan kijken dan deze. Deze film komt niet eens in de buurt van een horror. Het valt eerder in het genre Drama en/of Fantasy (als daaronder ook de exorcisme films vallen). Een verrassend einde hoeft niet altijd goed te zijn: ik was in ieder geval onprettig verrast (einde film). Alsof de creativiteit en het geld op waren aan het einde van deze film.

“Take a deep breath in. Blow out all your candles. Make a wish.”

Wederom een Netflix productie die in het genre horror tegen weet te vallen. ‘Eli’ is een film met een leuk concept dus ik verheugde me erg op de zit maar, ondanks dat wist de film mij eigenlijk nergens echt te boeien. De film is constant vrij voorspelbaar en nergens werd het echt spannend. Er word veel gezorgd voor horror scenes, en hier en daar werd de druk hoog opgevoerd maar je zag het toch al van een kilometer afstand aankomen, dat was wel zonde.

De film begon erg leuk met de introductie van de zieke ‘Eli’, die lijdt aan een auto-immuunziekte. Hij word door zijn ouders richting een kliniek gebracht waar hij in een experimentele behandeling terecht zou komen om deze ziekte te verhelpen. Echter komt Eli in een huis te recht waar het spookt maar de spoken proberen hem iets te vertellen en te helpen. Het blijkt dat er allemaal doden vallen binnen de praktijk en dit word gedaan door een bepaalde ritueel, de dames blijken namelijk allemaal nonnen. Het einde heeft me verrast waar Eli duivels blijkt te zijn en het satanisme erg van toepassing kwam.

Ja het einde heeft mijn stem toch wel weten op te krikken maar voor de rest stelde de film (zoals ik al een paar keer zei) niet heel veel voor, was het nergens echt heel spannend of eng en wist het me meer en deels niet heel erg te boeien. Vooral nog doet Netflix wel goede pogingen en gaan de films er wel op vooruit want qua concept was de film gewoon goed.

De cast was prima, Charlie Shotwell deed het leuk als ‘Eli’ al heb ik het nooit echt met kindacteurs, ik heb het sowieso niet met kinderen misschien is het dat wel. Ook Kelly Reilly, Max Martini en de dokter Lili Taylor deden het wel leuk maar het was nergens hoogstaand dat het acteerwerk er uit vloog, vrij neutraal gedaan en zeker geen hoogvliegers.

Dus, een leuke zaterdagmiddag zit zeker al waren mijn verwachtingen misschien iets té hoog dan dat de uitwerking was, er zijn slechtere Netflix films gemaakt gelukkig.

2.5*

Niet slecht.

Foy is een regisseur waarbij het hart duidelijk in het horrorgenre lijkt te zitten. Maar ik wacht nog op de film van Foy waar hij helemaal los kan gaan en zijn regietalenten volledig over het scherm kan laten spatten. Hier mankeert namelijk nog het 1 en ander aan.

Voornamelijk aan de pay-offs van de horrorscares. De opbouw mag er soms zeker zijn, maar de echte pay-off om de kijker te laten schrikken ontbreken nog. Wat matige geluidseffectjes. Ook nog een echt gevoel van paranoia en hulpeloosheid ontbreekt nog een beetje helaas.

Ook ontbreekt er nog wat logica aan de film. Dit is toch 1 van de weinige horrorfilms waar een gebrek aan degelijke logica weet op te vallen. Hoe financieren ze zo'n high-tech gebouw met weinig klanten of gasten? Waarom wordt die koter niet verdoofd als ze in zijn hoofd boren? Normaal zou dit te opvallend hints weggeven.

Wel sfeervolle horrorscenes en goed acteerwerk. Maar als mijn moeder zoals Reilly tegen mij zou praten, zou ik haar daar op aanspreken. Alsof Shotwell te stom is om te poepen. Shotwell doet het ook opvallend enthousiast voor de rest. Enkel als demoon vond ik het wat overdreven en een beetje awkward.

Maar de twist, ondanks dat ie vergezocht is, vond ik toch wel heel gaaf. Ik heb dit eigenlijk veel liever dan nog zo'n duf "stout ziekenhuis"-twistje die we elke keer krijgen. Leuk om te zien dat een film nog weleens onverwacht en dan op een goede manier uit de hoek kan komen.

Vermakelijk tot het einde, aantal goede horrormomenten. Die foto's van de kinderen door hun fases heen vond ik serieus angstaanjagend. Wel matige scares, maar goede opbouw waarmee ik dat kwijt kan schelden. Ook wat meer logica en iets beter schrijfwerk hadden de film beter recht aan kunnen doen. Leuk voor een keertje vooral.

Film begint redelijk goed maar het einde vind ik niks en plotseling is het een kind van de duivel met speciale krachten. Wat je ook niet vaak ziet is dat het kwaad heeft gewonnen want meestal winnen de 'goodguys' dus ik zat te wachten op dat moment maar die kwam niet. Misschien dat men een deel 2 in gedachten had.

In mijn broek heb ik niet geplast (niet dat ik dat verwachtte ), maar ik vond het niettemin redelijk beklemmend. Het is een blend van verschillende bekende horrorfilms, niet in het minst The Omen en een hoop recente spookfilms. Omdat de verklaring voor de fenomenen rond Eli de hele film uitblijven vond ik het nog leuk om volgen. Natuurlijk verwacht je wel een twist in dit soort films; die zag ik niet aankomen. Dat maakte echter de film er niet zoveel beter op en loopt af met een open einde.. De acteurs vond ik zwak, op het jongetje na dan. De regiekwaliteit was erg behoorlijk.

De film heeft een originele invalshoek en is vooral in het eerste gedeelte leuk om te volgen. Maar wanneer de verrassende climax zich heeft onthuld, wordt het helaas wel minder en vooral op vlak van uitwerking. Ook de opzet naar die scène komt niet geloofwaardig over gezien een paar dingen die toch wel raar overkomen zoals de nonnen die zo lang wachten met hun uitvoering, de speciale krachten die pas opduiken wanneer men het kind wil vermoorden en de rare reacties van de moeder. Die uitwerking wanneer men echt te maken krijgt met het duivels kind is ook overdreven en het slot is onbevredigend wanneer de moeder gewoon met haar zoon en zijn half zus mee gaat naar de echte vader, de duivel. Trouwens dat heel gedoe met die half broers en half zussen in zo'n groot landhuis waar maar drie nonnen zijn, is sowieso al bedenkelijk. 5/10

In essentie is dit een spookhuisfilm, en het is niet slecht gedaan. Een jonge jongen met een zeldzame ziekte laat zich met zijn ouders opnemen in een afgelegen medische instelling, waar hij hoopt genezen te worden. Uiteraard zijn de dingen niet helemaal wat ze lijken...Er valt niet veel over Eli te zeggen zonder al te veel te verklappen. Maar met een paar schrikmomenten en griezelige scènes. De film leunt echter zwaar op de verrassing aan het einde maar die werkt niet helemaal. Wat het een prima doorsnee horrorfilm, zij het niet geheel geslaagde plotwending