Earthquake Bird (2019)

Matige film over een vrouw uit Zweden die al jaren als vertaalster in Tokyo woont. Een mysterieus verhaal dat ook redelijk sfeervol wordt gebracht maar dat me echter niet echt mee kreeg (vooral ook omdat het al snel langdradig werd en de personages amper weten te boeien). De acteurs doen het goed en ook vormt Tokyo een mooie locatie.

Wat een laag gemiddelde zeg. Ik schrik ervan. Het eerste uur is de onderhuidse spanning continu aanwezig. Met Vikander, Keough en Kobayashi zijn er drie vaardige acteurs aanwezig die de seksuele spanningen in de driehoeksverhouding tot in de perfectie weten over te brengen. Lang geleden dat ik dit bij een thriller van dit type mee heb gemaakt. Daarnaast blijft Vikander een adembenemende vertoning om naar te kijken. De film was mooi subtiel en stiekem had ik al wel zo'n idee dat deze film die kwaliteiten zou kunnen hebben.

De spanningsboog kan jammerlijk niet tot de derde akte vastgehouden worden. In het laatste half uur wordt het verhaal netjes afgewerkt, maar mis je net die spanning van het eerste ruime uur. Ik denk dat er teveel wordt prijsgegeven in het begin, waardoor je al een idee kan hebben welke kant het opgaat. Wat mij betreft hoeven ze niet altijd met een flashbackstructuur te werken.

Desondanks toch een leuke Netflix verrassing.

3,5*

Wat een heerlijke film.

Perfect gespeeld, Vikander krijgt daar terecht de credits voor maar alle rollen worden bijzonder mooi en geloofwaardig gespeeld. De casting is ook precies goed, met Vikander als ietwat wereldvreemd en braaf meiske, tegenover de veel meer wereldse Keough, en de ondoorgrondelijke karakterkop van Kobayashi. Beslist dat daarover nagedacht is, en datzelfde komt ook terug in de beelden - perfect en tot in alle details uitgewerkt, en precies goed in de sfeerzetting van Tokyo in de jaren-80, naar men zegt - het komt in ieder geval bijzonder geloofwaardig en natuurlijk over. En vooral ook erg mooi - fijn cliche in het orange and teal, maar ook erg fris anders in de vormgeving.

Timing en spanningsboog vind ik eigenlijk al even perfect, met wat afstand en wat reflectie. Het is natuurlijk geen actiethriller, het gaat om het langzame opbouwen naar de onvermijdelijke climax van de ontknoping. Waar wel wat twijfels bij me overblijven is meer dat er een aantal details in het verhaal worden opgevoerd die niet worden uitgewerkt - misschien bewust om je op het verkeerde been te zetten, misschien dat er nog ergens een detail in zit wat ik gemist heb. Geen probleem, dit is echt zo'n film die ik met plezier nog eens kijken kan.

En de soundtrack bevalt me ook erg goed. Ook daar is de aandacht voor detail goed terug te vinden, en vermijdt de film de te makkelijke keuzes, de afgezaagde boel waar je meestal mee doodgegooid wordt. Fris anders.

Wat een saaie bedoening. Na een uur kijken was ik nog steeds niet getransporteerd en bleef ik maar wachten tot er iets spannends of opmerkelijks zou gebeuren. Het had de onderhuidse spanning van een stopcontact zonder gaten en was zo meeslepend als het gras zien groeien. Met de niet lineaire vertelstructuur wordt er ook niets toegevoegd omdat het enkel gaapscenes in een andere volgorde plaatst. Naarmate het verhaal vorderde interesseerde het me al niet meer hoe het af zou lopen.

Door mijn interesse voor Japan en de bijzondere positie van immigranten daar (je blijft altijd buitenstaander, zegt men) leek de film me interessant omdat er bovendien een misdaad thema was, maar de hoofdpersoon blijft een slaapverwekkend, kil en blase type en de immer glimlachende Japanner waar ze mee aanpapt roept geen enkele mysterie of dreiging op. De enige chemie die er tussen de twee bestaat is die van "ok jij bent wel een hele rare maar dat ben ik ook dus ja laten we dan maar van bil gaan want ik verveel me ook het lazarus".

Ook al ben je fan van Vikander, sla dit broddelwerkje maar over.

Fijne sfeer, maar het plot is niet in balans (verhoor wordt bijvoorbeeld wel erg willekeurig ingezet) en ook niet bijster origineel. Toch, de sfeer, de afwisseling van Engels en Japans en de voortreffelijke Vikander maken dit wel een aangenaam schouwspel.

“Just trying to make conversation.”

“Why?”

“Because that's what normal people do.”

“But you are not normal.”

Sfeervol. Alicia Vikander is fantastisch als een wat mysterieuze vrouw die al een tijd geleden is verhuist naar Tokyo, en nog steeds rondloopt met een groot jeugdtrauma. De beelden van Tokyo zien er schitterend uit, en dat Vikander voor deze film Japans heeft leren praten is bewonderenswaardig. Regisseur Wash Westmoreland weet lang de sfeer van mysterie en paranoia vol te houden, maar jammer genoeg kiest hij voor een wel heel voorspelbaar einde. Naoki Kobayashi is sterk, maar Keough (normaal gesproken fantastisch) is hier wel heel vervelend. Dat ligt vooral aan de rol.

Een film waarin je wel potentieel kan zien maar waar het misschien niet ten volle tot uiting komt. Westmoreland maakt eigenlijk een knappe film maar het einde is wat jammerlijk gekozen. Enorm knap is wel hoe je de jaloezie kan voelen. Ook enorm knap is dat Vikander hier vele teksten in het Japans heeft. Sowieso één van de meest getalenteerde actrices van het moment en ook nog eens een hele mooie dame.

Op de één of andere manier wist de film de aandacht niet altijd te houden. Nochtans mooi in beeld gebracht met mooie kleuren. De karaokescène haalt bij mij wel herinneringen op want karaoke is gewoon erg fijn om te doen. Westmoreland is wel iemand om in de gaten te houden, ik vind hem een mooie stijl hebben.

Apart filmpje waarbij het verhaal voldoende boeiend blijft door de aanwezige nare sfeer en sound. Heel veel gebeurt er eigenlijk niet, maar de constante dreiging is wel voelbaar. Dit is ook de verdienste van de cast. De driehoeksverhouding wordt met een naar sfeertje gestaag opgebouwd waarbij de cast hun rollen goed vertolken. Naoki Kobayashi speelt een akelige fotograaf die door zijn kurkdroge rol tot een hoofdverdachte zou kunnen stellen en Alicia Vikander is weer fantastisch als Lucy Fly waar de dood haar steeds achtervolgt. Deze positieve elementen zorgen voor een interessante film ondanks het magere verhaal. Uiteindelijk stelt het verhaal niet veel voor en is de clou toch wel voorspelbaar. 6/10

Redelijk.

Earthquake Bird valt vnl. op door de sterke sfeerschepping. Er hangt een zekere onvoorspelbaarheid rond de personages en locaties. De dansscène die op een soort houterige paringsdans lijkt, vat het allemaal redelijk samen. De muziek ondersteunt m.i. perfect.
Bovendien is Alicia Vikander weer als vanouds sterk. Zij zet zonder enige moeite een wat labiel personage neer dat zowel slachtoffer als dader kan zijn.

Enige minpuntje is de anticlimax. De film eindigt best zwak. De ontknoping is wat teleurstellend, te meer ook omdat die fotograaf niet te beschuldigen is van enig charisma. Het maakt hem een saai spilfiguur in de driehoeksrelatie, alsook een weinig intimiderende dader.

3

Sfeervol wel ja maar aan whodunnit mist het iets? Een Zweedse vrouw, in Japan wordt verdacht meer te weten over de verdwijning van haar vriendin Lily. In terugblikken zie je de kennismaking en de romantische perikelen met een fotograaf. Tja...de film zweeft van scène naar scène maar veel gaat over die vriendschap of relatie. De mysterie /thriller-momenten zijn op één hand te tellen. Er lijkt meer interesse in Lucy’s gedachtegang te zijn en over iets van een krakkemikkig relaas rond dood en schuldgevoelens. Alicia Vikander stelt daarbij ook flink teleur, Ze acteert afstandelijk en kijk met uitdrukkingsloze ogen in de camera. Het is leuk voor Vikander dat ze voor haar rol 5 maanden Japans leerde maar het voegt niet veel toe om er een spannender ingrediënt van te maken. Tja het whodunnit was uiteindelijk maar betekenisloos spanningselement en de als compensatie opgevoerde Japanse locaties maakte daaraan verder ook maar weinig goed!

Sfeervolle thriller begint wanneer vertaler Lucy Fly [Alicia Vikander] Tokyo door twee detectives [Kazuhiro Muroyama, Ken Yamamura] wordt ondervraagd in verband met de verdwijning van Lily Bridges [Riley Keough], die zij hielp bij het leren van de Japanse taal en cultuur. Lucy maakt een onverschillige indruk, maar in flashbacks ontdekken we dat Lily meer was dan zomaar een cliënt. Westmoreland houdt de spanning goed vast, maar de langverwachte ontknoping is niets minder dan een onvervalste anticlimax.