Gretel & Hansel (2020)

Ietwat tegenvallende Perkins.

Perkins is toch een regisseur die obv zijn vorige films een vrij stijlvaste indruk maakt. Nu is het niet zo dat deze film daar compleet mee breekt, zijn hand herken je hier en daar zeker nog wel, maar qua stijl oogt deze film als een wat verwaterde variant van zijn eerdere werk. Het is allemaal wat meer on the nose en de mysterieuze, sluimerende ongemakkelijkheid die zijn vorige titels kenmerkte valt hier slechts met mondjesmaat terug te vinden.

Vond de eindscène bovendien zwaar underwhelming. Met Perkins aan het roer hoop je dan op iets duisterders dan zo'n flauw halfslachtig happy end onder begeleiding van wat strijkers en een zoutloos monoloogje. Het lijkt in ieder geval alsof er wel wat concessies gedaan zijn, wellicht is de bredere bioscooprelease dan toch de culprit.

Neemt overigens niet weg dat de film verder wel behoorlijk sfeervol is. Visueel lekker duister en de soundtrack, hoewel niet zo drukkend en sfeerbepalend als gehoopt, kent zijn momenten wel. Grappig genoeg vond ik de scenes vóór de aankomst bij het huis van Holda eigenlijk nog het meest indrukwekkend. Het wereldje dat in het eerste halfuur geschept wordt is lekker dreigend en troosteloos, met de mistige bossen als perfecte setting. En zo'n scene als die met de paddestoelen is wél weer zo'n moment dat duidelijk de stempel van Perkins kent.

Zeker niet slecht, maar ook zeker niet Perkins' beste. Benieuwd welke richting hij hierna uitgaat. 3*.

Hier had veel meer ingezeten.

Dit is veel meer fantasy dan horror.

Misschien komt het door de andere verwachtingen die ik had.

De film wordt gered door de mooie beelden en creepy sfeer, verhaal is verder niet zo indrukwekkend.

Gemiste kans.

Perkins is een beetje een vreemde regisseur. Zijn vorige film met de onmogelijk lange naam kon ik absoluut niet pruimen. Erg stilistisch, maar compleet inhoudsloos en slaapverwekkend saai. Veel valse spannende momenten en extreem lang uitgerekte scènes.

Met Gretel & Hansel heeft hij weer een uiterst vreemde en stilistische film gemaakt, te beginnen met de aspect ratio van 1.55:1. Dit zorgt voor een vreemde gewaarwording op het bioscoopscherm, waar je aan de zijkanten gewoon teveel ruimte overhoudt. Ik vind het ook weinig toevoegen. Ik vraag me af wat de reden hiervoor is geweest.

Qua sfeersetting werkt de film wel heel goed. Perkins weet een naar toontje neer te zetten en dat ongemakkelijke onderhuidse gevoel blijft je de hele film achtervolgen.

In het begin kon ik de mysterie rondom het huis van de heks prima pruimen en werkte de beklemmende sfeer gewoon goed. Al vond ik die Hansel maar een irritant jochie. Echter voelt het hele plotje een beetje stuurloos aan. Waar wil Perkins naartoe werken? Ik mis daarin een echte climax. Die opgebouwde spanning moet tot uiting komen en uiteindelijk slaagt Perkins daar maar deels in.

Met gemak een gigantische verbetering t.o.v. zijn vorige film, maar het moet her en der nog gefinetuned worden. Vooral qua plot enopgebouwde spanning goed uitbouwen valt er nog wat te verbeteren, maar als hij deze opwaartse lijn doortrekt gaat het wel goedkomen met Perkins.

2,5* (maar wel een ruime)

Vanmiddag gaan zien in Antwerpen.

Film bevat veel sfeer en is op sommige momenten prachtig geschoten, maar weet uiteindelijk niet dat te leveren waar je op hoopt: spanning die leidt tot een geweldige climax.

Voor een horrorfilm, want ik ga er voor het gemak toch maar even vanuit dat deze film als horror film is bedoeld, was het allemaal niet spannend, laat staan eng genoeg. Dit geldt ook voor de finale, die uiteindelijk maar heel makkelijk en redelijk simpel eindigt.

Een film, die ook nog is gebaseerd op een eeuwen oud en overbekend sprookje, wat feitelijk vrijwel iedereen kent, moet op zijn minst verrassend uit de hoek komen, om zich te kunnen onderscheiden van de middelmaat, maar dat doet deze film eigenlijk totaal niet, behalve -zoals eerder vermeld- qua sfeer en op het visuele vlak, maar dat was duidelijk niet genoeg om anderhalf uur echt te kunnen boeien.

Verder zit je dan in Metropolis/Kinepolis in een flinke zaal met een gigantisch projectiescherm en krijg je een relatief kleine filmprojectie, waardoor je het gevoel krijgt dat je de film net zo goed over een tijdje gewoon thuis had kunnen bekijken.

Tegenvaller: een vier, ofwel twee sterren!

Was voor mij echt een hele andere film geworden dan ik verwacht had. Maar vond hem zeker niet tegenvallen.

Met de insteek gegaan dat ik naar een fantasy thriller ging kijken en prima filmpje gezien.

Er had alleen zoveel meer ingezeten, denk ik.. Geen hoogstandje, dat zeker niet. Geen must see voor in de bioscoop..

Heel fijn dat zulke films gemaakt worden: i.e. moderne interpretatie van een oud sprookje, met veel aandacht voor sfeer, gaande van decor en kostuums tot cinematografie en soundtrack, maar de scherpte - de spreekwoordelijke stom in de maag, zeg maar - ontbreekt helaas. Had gerust wat "grimmiger" gemogen.

Erg gaaf.

Perkins gaat aan de slag met de sprookjes van Grimm en komt met een adaptatie die enerzijds typisch is voor zijn stijl, maar ook een net eerbetoon is aan het originele werk van de Brothers Grimm. Een sterke mix van stijlvolle horror en een licht gemoderniseerd sprookje dus.

Visueel echt een pareltje. Erg gave shots, mooi gebruik van licht en kleur en hoewel beperkt gebruik van CG, wel steeds indrukwekkend. Maar het meest opvallend zijn nog wel de wat modernere architectuur, die de film toch een eigen smoelwerk weet te geven. De soundtrack sluit daar naadloos bij aan. Geen geweldig originele score misschien, maar elke noot telt gewoon.

Op het acteerwerk valt ook niks aan te merken, het enige probleem is dat deze film misschien wat teveel speelt op sfeer en stijl, waardoor het niet echt geschikt is voor een commerciële bioscoop. Jammer voor de mensen die liever willen uitwuiven bij een doorsnee horrortje, maar dit was echt wel de moeite waard, en weer een stap voorwaarts voor Perkins.

4.0* en een uitgebreide review

Gretel & Hansel in deze interpretatie kon het mij allemaal weinig boeien. De sfeer en uitstraling waren er wel maar het werd wat zoutloos gebracht. Hierdoor valt het van het een in het anders en denk je van oké. De karakters werden ook niet goed uitgevoerd en dat is nog wel de grootste fout mijns inziens. Niet samenhangend, saai en een duidelijk gemiste kans.

Kijk zo zie ik mijn horrorfilms toch het liefst! Horror-regisseur Osgood Perkins krijgt blijkbaar de vrije hand en experimenteert er lustig in een fijne stijl op los. Niet met een overdaad aan bloedvergieten of 'jumpscares', (al ben ik daar ook niet vies van!) maar juist veel sfeer en (satanische) symboliek. Dit is geen film die je louter vermaakt met goedkope schrikeffecten! Maar voor filmkijkers die meer avontuurlijker zijn aangelegd is dit een verfrissende kijk op het alom bekende sprookje uit 1812 van de gebroeders Grimm. Inspiratie wordt gevonden uit de tijd van de Grote hongersnood van 1315-1317. Die wereld waarin Grietje (wij leven in een moderne tijd dus dames eerst!) en hans leven blijkt een onbarmhartige plek. Armoede en ziekte teisteren het land, nergens zijn ze veilig. Uiteraard komen ze na hongerige omzwervingen en een paddotrip bij het welbekende heksenhuisje. En terwijl haar broertje zich tegoed doet aan lekkernijen leert Grietje van de bijna demonische heks Holda alles over kruiden, toverdrankjes en een feministische kijk op de boze buitenwereld. De spanning in de film stijgt op een heerlijke subtiele manier, wanneer Grietje en Holda elkaars ware bedoelingen proberen af te tasten. Het helpt enorm dat Sophia Lillis (bekend uit de twee recente It-films) en Alice Krige (genre-veterane en Borg Queen in Star Trek: First Contact ) zo goed op dreef zijn. De duistere middeleeuwse sfeer, voortreffelijke sound, en vreemde geluidseffecten (componist met de simpele naam Rob (Maniac remake) creëren een film die niets minder is dan een bizar rauw juweeltje!

Zo zijn er indd een ganse hoop (meeste bioscoopgangers). Ga zelf nog zelden nr de cinema doordat mensen om de minuut krijsen en ander soort geluiden maken. Jumpscares te pas en onpas doet een film meer slecht dan goed, het moet er op zitten, ni doen om te doen. En zo zijn er velen hoor, wetende dat m'n vh genre niet houdt en dan film inboren, heb ik me ook al schuldig aan gemaakt, wil meeste films wel een kans geven en horror altijd.

M'n moet films toch wel beetje kunnen plaatsen, hier had ik misschien eerder een uiterst duister beleving gehoopt, die ik blijkbaar niet voelde, jij duidelijk wel.

Ben nu zelf ook grote fan van deze films, zijn voor mij echte topfilms, maar evenzeer de exploitation en gore uit de jaren '70 en '80, das smullen op een andere manier.

Was ruimer dan horror aant denken, deze zijn buiten Ôdishon, geen horror pur sang, een drama is soms meer als horror te ervaren dan de gelabelde horrorfilms, is subjectief. Ik heb Climax nu ook wel niet nuchter gekeken, zal ook wel meegespeeld hebben, kleur en sound, was totale beleving, ik keek hier ook niet nr als een "horrorfilm" maar om de trip in een trip.

Misschien moet ik hem echt nog eens kijken, want dat heb ik niet zo ervaren, kwam echt niet binnen, maar ben jaloers op uw beleving vd film.

Kan ze misschien nog helpen haha, jij weet wat de mensen normaal zien? Ksnap het wel se, dat mainstream bioscoop publiek (waar ik me soms dood aan erger). Misschien verkeerd moment ofzo, kan ook vaak schelen hoor, had net kannibalenfilms en nog wat exploitation stuff achter de kiezen, wou misschien gewoon iets anders dan dit blijkbaar duister sprookje.

Zo dat heeft me moeite gekost er wakker bij te blijven. Zelfs de simpsons daarna was nog spannender!

Nee deze film is zeker geen aanrader voor horror. Het gaat erg traag en sloom. Als je hier wel van houd kan het een fantastische film zijn. Maar niet voor mij.

Toen ik de trailer zag had ik zoiets van hm oke ff downloaden.. had idd ook het snoephuisje verwacht etc. Maarja dit is geen film van wald disney. Ik zelf ben een horror fanaat en bij mij moet horror extreem zijn. 18+ horror (meer bekend met de naam: Unrated / Uncut) wil wel in details zien hoe iemands schedel uit elkaar getrokken wordt met een zijst of een kettingzaag in zijn gezicht krijgt dat je alles vanaf ziet spatten of de ingewanden eruit gereten wordt of de ruggengraad door de neusgaten getrokken wordt. Lekker veel pijn leiden ook heerlijk. Vind dat gewoon kicke.. snap niet dat mensen bang van horror worden maargoed. deze film wijkt echt af van de hans en grietje die wij kennen. En juist omdat het niet hans en grietje versie is hebben ze het omgedraait. Grietje en hansje. Vond dat al zo vreemd. Heb de film naar een half uur uit gepleurd want mijn vriendin lag gewoon te pitten bij deze film. Dan is het niet eng genoeg. Vond hem erg tegen vallen. Neppe zooi. Deze film valt echt niet in de categorie horror. Wel fantasy / sci-fiction. Laat zitten man ga wel Wrong Turn 6, Leatherface, chainsaw 3d, i spit on your grave 3 nog maar eens kijken want dat vind ik redelijke horrortje om warm te lopen. Deze film is meer geschikt voor beginnertjes die met horror gaan beginnen. Als je echt horror wilt met martelingen neem dan "Grotesque " deze film is tenminste in europa verbannen. Toen ik deze film af zette vond ik "Zig and Sharko" nog boeiender

Veel films baseren zich de laatste jaren op sprookjes. Veel van die films zijn realistisch en grimmig van aard en doen slechts in de verte nog denken aan de sprookjes zoals ik ze vroeger via moeder de Gans kreeg te horen. Onlangs bekeek ik Hansel & Gretel: Witch Hunters (2013). Met veel heftige actie, een sexy Gemma Arterton en teksten als: „You must be fucking kidding me!“, heb ik mij prima vermaakt, maar was de vertaalslag naar het originele sprookje een moeilijke. Gewoon een constatering.

Met Gretel & Hänsel is er weer een nieuwe variant verschenen. En weer een leuke. Er zijn nauwelijks parallellen met de versie van Tommy Wirkola. De verwantschap met het eigenlijke sprookje is wel meer zichtbaar.

Een film die hier en daar doet denken aan The VVitch: A New-England Folktale (2015) van Robert Eggers, hoewel die film mij minder kon bekoren en inhoudelijk meer een geloofsdrama is die stikt van de duidingen. In deze film is de gelaagdheid minder. De vergelijkingen liggen vooral in de sfeer die de scènes in de leefomgeving van de heks oproepen. Een afgezonderde hut in het bos met daarin een verstoten heks met een duister verleden die de beschikking heeft over zwarte magie. Duister, dromerig en subtiel verontrustend.

Gretel & Hänsel is een rustige, melancholische en duistere film, waarin Gretel de centrale figuur is die de ruimte krijgt om haar vaardigheden te ontplooien. De film heet niet voor niets Gretel & Hänsel natuurlijk.

Gretel is een intrigerend personage. Haar verleden en afkomst wordten in de film geleidelijk bloot gelegd en voorzien Gretel van een boeiend, mysterieus en indringend aspect in haar karakter. Het is haar verleden dat haar in staat stelt om de intenties van de boze heks te doorzien. Het conflict dat tussen beide ontstaat is spannend en van een geheel andere orde dan wat het klassieke sprookje voorschrijft. Heerlijk duister en grimmig en verrukkelijk dramatisch.

Voor de duistere basis van de film draagt de design veel verantwoordelijkheid. De scènes in de hut karakteriseren zich door het mooie spel van donker en licht. Samen met het volle heldere kleurgebruik en de voortdurende veranderingen van perspectief zorgt de fotografie voor een onbehaaglijk gevoel.

Gretel & Hänsel is een spannende interpretatie van het iets anders getitelde sprookje. Heerlijk duister, soms surrealistisch en visueel erg prachtig.

Gezien de goede recensies van een paar bekenden hier, waren mijn verwachtingen toch wel hoger gespannen dan wat uiteindelijk de film biedt. Ja, de sfeer is keigoed...maar de rest vond ik degelijk, maar nergens overstijgend. De cast wist me niet zo aan te spreken en ondanks de originele toets op het bekende sprookjesverhaal wist het verhaal mij ook niet echt te boeien. De locatie zoals het huisje en het vreemde bos met enge figuren zorgen voor een nare sfeer. Het slot heeft een makke uitwerking. 6/10

Tell me the fairy tale again.

It's too scary, you'll start seeing things that aren't there.

De laatste jaren worden we overstelpt met live-action versies van bekende Disney sprookjes. Deze volgen meestal het gekende sprookje zonder van het verhaal af te wijken. Zelfs de aankleding en de sfeer is identiek aan het origineel. Met “Gretel & Hansel” is dit echter niet het geval. Regisseur Osgood Perkins heeft enorme moeite gedaan om er een eigenzinnige creatie van te maken. In grote lijnen stemt het overeen met het origineel verhaal van de gebroeders Grimm. Maar de moraal van het verhaal wijkt toch wel enorm af van het origineel sprookje. Geen vervelende stiefmoeder. Geen kiezelsteentjes of broodkruimeltjes. In het originele sprookje was Hans inventiever. Hier is het een hulpeloos klein kereltje die afhankelijke is van zijn grotere zus. Maar het is vooral de rol die Gretel speelt in dit verhaal en hoe dit personage evolueert. Vandaar waarschijnlijk ook het verwisselen van de namen in de filmtitel, wat erop duidt dat Gretel een voornamere rol speelt.

De periode waarin het zich afspeelt, is vergelijkbaar met die in “The VVitch” of “Apostle”. Ten tijde van de grote hongersnood hoogstwaarschijnlijk, toen het voor velen moeilijk was om te overleven. De meesten leefden in armoedige huisjes en hadden geen middelen om aan hun dagelijkse behoeftes te voorzien. Zo ook de moeder van Gretel en Hans, die met niet mistverstane woorden (en een vervaarlijk uitziend houthakkersbijl) de kinderen het huis uitjaagt. Allereerst krijgen ze het advies van een vriendelijke man om werk te zoeken bij houthakkers en vooral niet van het pad af te wijken. Honger en de vondst van heerlijk uitziende paddenstoelen, zorgt er echter voor dat de twee kinderen dit toch doen per ongeluk op een zwart huisje stoten in het woud.

De paddenstoelenscène is amusant te noemen en laat al vermoeden dat deze film zeker niet een toegankelijke versie is van het gekende sprookje. Het is ook niet aangeraden om deze met je kroost te gaan kijken zoals velen dit deden bij de verfilming van “The Lion King”. Daarvoor is deze film te duister, naargeestig en misschien voor kleine kinderen te angstaanjagend. Ook al vond ik dat het label horror, dat deze film heeft meegekregen, een beetje overdreven is. Echt griezelig is “Gretel & Hansel” niet. Verwacht je niet aan de typische elementen uit een horror. Geen jumpscares. Geen bloederige taferelen of creepy bezetenheden. Maar wel een onaangenaam gevoel dat zich de gehele film van je meester maakt. En een intense, enge sfeer waarin je ondergedompeld wordt.

Ik vrees ook dat door het artistieke karakter en experimentele uitwerking, dat dit morbide sprookje niet voor iedereen is weggelegd. Veel horrorliefhebbers zullen vreselijk teleurgesteld zijn en het eerder als een pretentieuze film afschilderen. Boosdoeners zijn natuurlijk het gebrek aan spanning en het lage tempo dat aangehouden wordt. Maar voor mij was het de unieke sfeer en het fantasierijk verhaal waardoor het boeiende ervaring werd. Het design van het heksenhuisje (zonder peperkoeken muren die met allerlei zoetigheid versierd zijn) zal je in verwarring brengen. Een pikzwarte, modernistische woning opgetrokken met hedendaagse materialen en stijlen. Niet direct iets waar je aan zal beginnen knabbelen. Het interieur is enerzijds kenmerkend voor die welbepaalde tijd. Maar anderzijds zijn er ook daar stijlkenmerken die eerder in de tegenwoordige tijd thuishoren. En de rijkelijk gevulde tafel vol overheerlijke stoofschotels en gebakjes, is een lust voor het oog.

Wat me het meest kon bekoren, was de uitstekende cast. Vooral Alice Krige als de angstaanjagende en duivelse toverheks was gewoonweg fabuleus. En ook Sophia Lillis speelt op overtuigende wijze de rol van Gretel. Een jong meisje met onverwachte toekomstperspectieven. De prachtige muziek en geluidseffecten zorgen samen met het gebruikte kleurenpallet voor een apart sfeertje. Alleen de ontknoping vond ik een beetje ongelukkig gekozen en niet passend bij het gezapige tempo van de film. Ik kan zeker genieten van een rechttoe rechtaan versie van een sprookje. Maar deze tegendraadse versie wist me toch te verrassen. Zeker een film voor de liefhebbers van esthetisch fraai gevormde films.

3.5*

Matige fantasy/horror. Van het originele sprookje blijft weinig over in deze film, al weten ze soms wel een fijn sfeertje neer te zetten. De heks ziet er gelijk vanaf het begin dat ze in beeld komt dreigend uit. Die zwarte vingers waren een leuk detail. Verder vond ik haar achtergrondverhaal maar vaag. Ik denk dat als ze wat meer getrouw aan het sprookje waren gebleven ze ook een leuke fantasy/horror hadden kunnen maken. Wel een leuke paddotrip tussendoor! Wat was dat trouwens voor schreeuwende man die ze in het huis in het bos tegenkwamen toen ze na hun wandeltocht gingen rusten? Een soort zombie? Wel knap dat die jager als een soort Robin Hood precies een pijl dwars door z'n hoofd wist te schieten! Geen film die me echt lang bij zal blijven helaas.

Ja ik hoef niet de knuppel in het hoenderhok te gooien want ik ben het met de meeste kijkers hier eens. Leuke middeleeuwse donker sfeer. En zo ziet het er uit bij kaarslicht van dierenvet. Gelukkig geen horror schrikeffecten maar wel een traag verhaal en het onvermijdelijke eindgevecht was ook zo gepiept. En eigenlijk is dat wel eens leuk.

Had eigenlijk beter Gretel & The VVitch kunnen heten. Want fuck Hansel, de nietsnut. Zoals de titel al doet vermoeden gaat de film vooral over Gretel, een uitstekende rol van Sophia Lillis. Haar broertje is een stuk minder overtuigend en speelt zelfs vrij beroerd. Nu moet de film het ook niet echt hebben van de acteerprestaties, evenmin van de spanning. Gretel & Hansel is geen simpele horrorversie van het bekende sprookje, maar een stuk meer kunstzinnig. Visueel is de film bloedmooi, Oz Perkins maakt van elk shot een uiterst bijzonder plaatje. Inhoudelijk blijft de film echter op afstand. De personages spreken veelal met vage teksten en waar de film precies heen wil blijft lange tijd onduidelijk - als het al ooit echt duidelijk wordt. Maar ja, mooi is het allemaal wel. Prachtig, zelfs.

3,5 sterren.

Een feministische hervertelling van het sprookje van Hans en Grietje dat leidt onder de beperkingen van het budget en de matige regie waardoor er van onderhuidse spanning niet of nauwelijks sprake is tot aan de niet onaardige finale. Matig belicht en niet zo revolutionair als de titel lijkt te suggereren.

De derde film die ik van deze regisseur gezien heb en ook deze viel mij niet tegen. Van het verhaal moet deze film het voor mij niet hebben maar vooral om het visuele die de sfeer enorm te goede kwam. Vooral die droomsequenties zagen er allemaal zeer mooi uit. Ik moest nogal eens denken aan III The Ritual van Pavel Khvaleev, ook een film die het helemaal moest hebben van het visuele. Ook bij die film was de gemiddelde waardering schandalig laag. Maar ja, so what. Dit zijn ook niet bepaald bioscoopfilms.

3,5*

Hm, hier had ik toch wat meer van verwacht. De film was toch minder griezelig dan verwacht en moest het meer van sfeer hebben. Het is ook allemaal wat alternatiever.

De film duurt niet zo lang maar sommige stukken leken dan weer lang te duren, terwijl het einde dan weer redelijk snel voorbij was.

Het was toch wel wat anders dan verwacht.

Indrukwekkende Perkins.

Ondertussen is Perkins een naam geworden die me helemaal aanspreekt qua regiestijl en visie. Hij moest alleen zijn tempo nog wat onder de controle krijgen, dat belemmerde zijn andere films een beetje. In Gretel & Hansel is dat nog steeds niet helemaal onder de controle, maar het loopt wel iets vlotter.

Waar zijn vorige films kaler waren en wat duisterder van toon waren is deze film juist wat kleurrijker. Elke scene binnen deze film voelt gepland, alsof ze een heel plan hebben gemaakt om elke scene er zo uniek en mooi mogelijk uit te laten zien. Het levert een aantal schitterende stijloefeningen op, met perfect oog voor detail, kleur en omgeving.

De kleurtjes zorgen er moeiteloos voor dat Gretel & Hansel een unieke, maar ook fantasierijke film weet te zijn. Door middel van abstracte architectuur en sterke aankleding voel je je als kijker ook belandt in de tijd van Hans en Grietje. Perkins wandelt een andere richting binnen zijn carrière uit door fantasy toe te voegen aan zijn curriculum vitae, maar weet het perfect uit te werken. Precies camerawerk, geduldige editing en onwaarschijnlijk veel aandacht voor het visuele aspect. Ik mag het erg graag.

Wat jammer is, is dat de film niet erg spannend is en voor een horrorfilm ook wat onbevredigend kan overkomen. Ik had er zelf genoeg afleiding voor, maar dat neemt niet weg dat Perkins wat had mogen bijschroeven om de film wat enger te maken. Ook het acteerwerk is niet ideaal. Lillis kan de film niet dragen, en de heksen missen wat dreigende uitstraling.

Ik heb zeker genoten van de film. Stijlen als deze worden tot op de dag van vandaag niet meer vaak gedaan. Daarom zijn dit soort films juist films die gekoesterd dienen te worden. Inhoudelijk is het niet te sterk, maar dat was ook niet de focus van deze film. Een nachtmerriesprookje, verpakt in een unieke, visuele saus. Een film die zowat voor mij gemaakt lijkt te zijn. Heerlijk.

Net als de versie uit 2013 een fijne moderne versie van Hans en Grietje. Allen nu wat serieuzer dan de zojuist genoemde versie.

Na zijn twee vorige films weet Oz Perkins weer een mooie en duistere sfeer te creëren. Zus en broertje Gretel en Hansel worden verstoten door hun geestezieke moeder en moeten overleven in het bos. Dan komen ze, na veel wikken en wegen, aan bij een huis met een bijzondere architectuur. Het hele buffet dat ze door het raam aanschouwen kan de verleidingen niet weerstaan.

En dan maken ze kennis met de mysterieuze oude vrouw die op eerste gezicht heel aardig lijkt, maar waarbij je weet dat ze geen goede benamingen heeft.

En zo weet Perkins de film als een slow burner naar het onherroepelijke einde toe te werken.

Gaandeweg wordt er geëxperimenteerd met telekinetische krachten, kannibalisme en toffe nachtmerrie-sequences. De sfeer is kleurrijk doch donker en de rollen en het tijdsbeeld zijn goed neergezet. Die kat zorgt nog een beetje voor sympathie in de tent.

Goede versie van een sprookje dat door de eeuwen heen al is aangetast door de vele Disney-gehaltes.

4,0*

Slechte film. Het eerste half uur heb ik het een kans gegeven, maar daarna wordt het niet beter en is het alsof ze het oorspronkelijke verhaal hebben genomen en geen idee wat de bedoeling was en dus maar wat in elkaar gefröbeld. Laatste uur een groot onlogisch gebeuren.

Ik ken weinig regisseurs die zo de meningen lijken te verdelen als Oz Perkins. Zoals ook bij deze - 2.6 op MM??

Ik vond Gretel & Hansel namelijk een bijzonder fijn, sfeervol, donker sprookje - geïnspireerd door het verhaal van de broeders Grimm, maar ook duidelijk anders dan ik gewend was. Het is een donker verhaal over hekserij, met inderdaad het welbekende verhaal dat broertje en zusje in het bos terecht komen bij het huis van een heks. Maar dan anders dan 'knibbel knabbel knuisje, wie zit er aan m'n huisje?'. Fraaie beelden, al is het wel wat aan de donkere kant, en een zich traag ontwikkelend verhaal waar (voor mij) in ieder geval de sfeer vanaf droop. Velen vinden dit dan weer veel te traag, en ik kan deze ook niet aanraden voor wie February of I Am The Pretty Thing That Lives In The House niet kon waarderen - dit heeft hetzelfde contemplatieve tempo. Maar voor mij werkt dit uitstekend.

Hier zijn er die deze film een meesterwerkje noemen. Nu begrijp ik dat smaken verschillen, maar als meer dan 1000 mensen op RT een 23 op 100 geven betwijfel ik dat toch.

Heb trouwens nergens anders gelezen dat dit een meesterwerk zou zijn, wat het absoluut ook niet is. Komt op de grote stapel met saaie vervelende horrors die je na 10 minuten al vergeten bent. Kan er een heel verhaal rond maken, maar rotslecht zegt alles....

Een zoveelste variant van het gekende sprookje, zelfs in de horrorversie. Wat me opviel is dat er veel aandacht is besteed aan het wereldje waarin de gemeenschap leeft. Duister en donker met weinig hoop en toekomstperspectief. Armoede treft dan ook een groot deel van de bevolking.

De sfeer is knap weergegeven. Grauw en mysterieus zelfs. Verwachtingen alvast geen peperkoeken huisje. De heks is ook anders dan ik me had voorgesteld. Geen topper, ook niet geweldig eng. Het is een dankbaar sprookje om mee te spelen, in welk genre dan ook.

Hoewel de film maar 88 minuten duurde leek het alsof er geen einde aan kwam. Het begin was goed maar daarna werd het me toch een partij saai en langdradig. Vooral het einde kon me niet bekoren. Doe mij maar the witch hunters. Dat was een heerlijke film.

Nee, dit is totaal niets voor mij. Hier kon ik echt helemaal niets mee. Het probeerde om een moderne versie van het sprookje te vertellen, maar dat lukte helaas niet echt. Geen idee waar de regisseur naar toe wou met dit verhaal.

1.5*

Sobere, saaie interpretatie van het welbekende duistere sprookje, met vooral een gebrek aan plot. Met de dromerige, horror-achtige sfeer zit het wel goed en de film is mooi vormgegeven, maar de abstracte personages en het tergend lage tempo doen het kijkplezier danig de das om.