Color out of Space (2019)

''The car is not happening''

Erg leuke film, al had ik stiekem op nog iets meer gehoopt. Richard Stanley die een neon doordrenkte Lovecraft verfilming met Nicholas Cage regisseert klinkt op papier toch nét iets leuker dan het in werkelijkheid is. Vooral de aanloop is wel erg aan de lange kant, duurt toch ruim een uur voordat de boel een beetje op stoom komt. Gelukkig wordt het geduld beloont met een hoop sappige kosmische horror, een Cage die redelijk los mag gaan en wat lekker ouderwets kitscherige trippy visuals.

Toch had de handrem er wat mij betreft nog best wat meer (of eerder) af mogen gaan. Stanley is natuurlijk een erkend cultfiguur en dat de man genoeg wilde, creatieve ideeën heeft blijkt ook wel uit deze film, maar zijn regie blijft verder wel iets teveel aan de veilige kant naar mijn smaak. Zeker wanneer je het naast een Cosmatos legt. Stanley lijkt soms ook niet helemaal te weten of hij nou écht volledig over-the-top wilt gaan of toch ook semi-serieus wilt blijven. Die monoloog op het einde voelde bijvoorbeeld vrij misplaatst aan.

Neemt niet weg dat ik hier verder zeker van genoten heb. Laatste halfuur is een aangenaam staaltje kosmische, licht-trippy sci-fi horror. Ruime 3,5*, al is het misschien een groeier.

Laat er geen misverstand over bestaan dit is een film van een Lovecraft-fan voor Lovecraft-fans. Het is een fijne mengeling van 80's Sciencefiction en B-film Horror. Kosmische horror. Het is niet perfect, bij verre, maar verdomme het is wel een wilde rit. Het is tevens de terugkeer van Richard Stanley als regisseur, nadat Hollywood in 1996 hem van zijn project 'The Island of Dr. Moreau' had gehaald.

De film is een bewerking van een kort verhaal van HP Lovecraft met dezelfde naam. Zodoende is de film stevig verankert in de Lovecraftiaanse wereld; de boerderij ligt buiten Arkham, de hydroloog draagt ​​een Miskatonic Universiteit t-shirt. Is er uiteraard iemand in het bezit van het boek de Necronomicon. En tussendoor horen je vermeldingen van andere Lovecraftiaanse -locaties zoals Kingsport en Innsmouth. Het verhaal is, net als bij veel van Lovecraft's werk, feilloos somber, maar Stanley erkent de behoefte aan lichtzinnigheid bij het publiek.

Daarom veronderstel ik dat we het moeten hebben over Nicolas Cage. Want de komedie komt bijna volledig van Cage, hij lijkt zelfs in een compleet andere film te spelen dan alle anderen. De regisseur wordt dus niet echt geholpen door zijn prestaties. De film verlies hierdoor wel iets van zijn potentie. Daarnaast weet het niet goed wat het nu wil zijn; angst opwekkend of totaal vreemd. Alhoewel hoe beeld je iets visueel uit dat elke definitie tart?

De film is dan misschien niet helemaal perfect, dat wil niet zeggen dat de film ergens echt saai of niet interessant was. Het leek nog het meest op een cocktail van verspreide verbluffende scenes. Dochter Lavinia op een wit paard, die je doe denken aan iets uit een fantasie-film, terwijl verderop Cage zijn auto 'cock sucker' noemt voor tenminste 20 seconden. Fantastische body-horror met practical effecten Zoals een vreselijke, kronkelende berg van vlees die ooit meerdere alpaca's waren, was echt grotesk. Hallucinerende kleuren. Het is ook een film die vermoedelijk bij elke kijkbeurt je weer andere dingen laat ontdekken

Het maak van de film een mooie spectaculaire nachtmerrieachtige trip. Die ik als HP Lovecraft fan misschien iets hoger waardering geef maar voor mij is de film zeker zijn punten waard!

Jaaaaa

Fijn.

Stanley is een oude cult held, altijd hartje vasthouden als ze iemand na lange tijd weer boven water komt. Al is het nu ook weer niet zo dat hij volledig van de aardbol was verdwenen, hij heeft nog wel wat docu en omnibus credits op z'n naam staan, maar de laatste feature film was toch alweer 25 jaar geleden.

Stanley vond zichzelf blijkbaar nog niet cult genoeg, dus trommelde hij Nicolas Cage op en zetten ze zich samen aan een Lovecraft verfilming. Da's driedubbel op. Het resultaat is zo'n beetje wat je ervan kon verwachten. Heerlijk geflipt, maar toch ook wel een klein beetje oubollig. Weinigen die na 25 jaar nog steeds iets fris weten te maken.

De aanloop van de film duurt iets te lang en het gebruik van practical effects op het einde was ook een schot in de roos. De alpaca-Gidorah is bijvoorbeeld wel een leuk idee, maar ziet er toch wat underwhelming, randje onnozel uit. Gelukkig gooit Stanley de intensiteit van de film wel stevig de hoogte in naar het einde toe, waardoor dat eerder beperkte minpuntjes zijn.

Na een wat sloom begin valt er genoeg lol te beleven. Apart verhaal dat met een eigen smoelwerk verfilmd werd. Een meesterwerk zie ik er niet in, maar heb me er wel meer dan voldoende mee vermaakt. Stanley's wedergeboorte is zeker geen tegenvaller.

3.5*

De langverwachte terugkeer van regisseur Richard Stanley, die hier zijn eerste echte film aflevert sinds Dust Devil uit 1992. Het is geen onverdeeld succes geworden, maar deze Lovecraft-verfilming heeft zeker zijn bizarre momenten. En, niet onbelangrijk, een heerlijk maffe hoofdrol van Nicolas Cage, wiens 'cage-rage' hier volledig de vrije hand krijgt. Verder genoeg sfeer (naargeestig vooral) en een aantal gruwelijke scenes, maar de pret wordt een beetje geremd door het lage tempo en een nogal voorspelbare opbouw. Maar welkom terug, meneer Stanley!

Niet slecht, letterlijk en figuurlijk zeker geen kleurloos gebeuren. Materiaal om een gemiddelde aflevering van The Twilight Zone mee te vullen, knap dat men dit weet te rekken tot een film van bijna twee uur. Was niettemin zinvol geweest om er een minuut of twintig uit te knippen want het duurt wel erg lang voordat het een beetje op gang komt. Stanley zoekt het meer in sfeer en goed getimede suspense dan in makkelijk ogende gore, maar het niveau van al die schrikmomenten is nou niet zo hoog dat de gemiddelde bioscoopbezoeker anno 2020 hier erg door geraakt wordt. Kleine voldoende, had wat meer ingezeten. Wel een zweem van kwaliteitsniveau wat je bij een productie waar Nicolas Cage de laatste jaren in verschijnt meestal niet tegenkomt, en dat is ook wat waard.

Speciaal filmpje die niet iedereen zal bekoren. Het verhaal klinkt interessant en qua uitwerking ook boeiend tot het einde, maar je moet er wel van houden en kunnen meegaan in dit bizar concept. Op gebied van horror moet de film het vooral hebben van de sfeer, de suspence en de aanwezige sound. Cage kiest de laatste tijd zijn rollen al wat beter uit. Hier komt hij volledig tot zijn recht net als in Mandy. Maar hij heeft ook verdienstelijke rollen gespeeld in andere films , in ieder geval veel beter dan de periode 2013-2015, dat was huilen met de pet op qua films. Dus Cage is misschien back ??? 7/10

Heerlijke film dit.

Ik vind Cage toch wel weer aardig terug komen hoor....hij speelt geweldig en kiest toch wel films uit die als horrorfan erg fijn wegkijkt.

De film zit vol met fijne kleuren en lekker wat bodyhorror....weinig CGI....ik hou ervan.

Het verhaal is niet spectaculair maar word wel goed gebracht.

Kortom een lekkere absurde film.

Nicolas Cage is voor mij het grote minpunt in deze tripperige Sf film.

Fantastische kleuren, geslaagde body horror en geflipte effecten.

In Mandy vond ik Cage top maar hier speelt hij eerder een karikatuur van zichzelf.

Leuk vermaak maar blijft niet hangen.

Color Out Of Space is een film waarvan ik niet weet wat te denken. Is de film een hommage aan de ridicule camp van vroeger of eerder een overacted stuk serieuze body horror? Ik geloof een mix van beide.

Eerst en vooral: de film heeft bij vlagen erg indrukwekkende cinematografie. Hoe de kleuren steeds helderder worden naarmate de film vordert, de soms prachtige cameraposities,... Duim omhoog!
De practical effects zijn ook om van te smullen. Erg overtuigend en best wel verontrustend. Jammer dat er af en toe een afgrijselijk CGI-monster, zoals de kat passeert. Dit deed afbreuk aan de The Thing-achtige vibe.

Nicolas Cage, laten we het eens over deze man hebben. Zijn recentere films als Mandy heb ik mog niet gekeken, dus ik was niet 100% bekend met zijn overacting. Alhoewel The Wicker Man voor mij al meer dan genoeg was. Ik wist doorheen de film niet of hij dit allemaal meende, of dat hij zelfbewust bezig was. Ik hoop het laatste. Soms kwam hij overtuigend over, andere keren moest ik bijna lachen van schaamte in zijn plek.

De film kent een trage opbouw en een vaag einde. Dit vind ik helemaal niet erg, dus kudo’s voor de film om er geen onnodige verklaring aan te breien.

Ik had een iets ranzigere film verwacht na het horen van enkele kennissen hoe goor deze zou zijn. Hier was ik dus wel teleurgesteld in.
De film weet niet goed wat hij is en dit doet jammer genoeg afbreuk aan de ervaring. Met een meer evenwichtige toon zou dit een erg goede film kunnen zijn.

Color out of Space komt wat moeizaam op gang en het duurt allemaal net even een kwartier te lang. Dit is een typisch anderhalf uur filmpje. Dat terzijde valt de magische sfeer die Stanley creëert me enorm op. Het mysterie wordt goed opgebouwd en eenmaal op gang gekomen eindigt de film op een lekkere gore manier. Je merkt wel dat het budget niet erg hoog is, want shots blijven niet lang bij de creaties hangen en er zitten wat opzichtige cgi shots in. Maar wat blijft hangen is de lol die deze film uitstraalt, de weirde shit die er gebeurt, het lef om risico's te nemen verhaaltechnisch en een heerlijke over de top rol van Cage die goed binnen de film past.

Blij dat ik dit op het grote scherm heb gezien met goed geluid, want af en toe was het echt waanzinnig om naar te kijken.

3,5*

Goeie film over een vreemde meteoriet die inslaat in de tuin van een gezin. Behoorlijk traag opgebouwd en de film had met gemak een stuk korter kunnen zijn. Visueel hier en daar lekker weird, maar tegelijkertijd ook mooi. Nicolas Cage is prima op zijn plek hier. Mede door de fijne sfeer en de uitstekende finale nog net 3.5 sterren.

Wat een heerlijke film was me dit, de sound en visuals waren top en op het einde lekker trippy. Hier heb ik me ontzettend mee vermaakt. Film zit redelijk snel in fantastisch en overweldigend sfeertje. Nicolas Cage als Nathan Gardner is subliem. Een van de betere films omtrent buitenaards leven vd laatste jaren.

En wat krijgen we in het holst van de corona-pandemie, als iedere andere blockbuster wordt uitgesteld? De cosmic horror van H.P. Lovecraft in de Pathé (en aanverwanten) bioscopen. Lekker met maximaal 30 man in de bios. Ik probeer af en toe lichtpuntjes te vinden. Lovecraft is natuurlijk fantastische filmstof, maar meestal levert het films uit de C-categorie op. From Beyond (1986) is dan voorlopig het hoogtepunt, maar deze wellicht ietwat beschaafdere film is verder net zo kosmisch, creepy, naar en bizar. Carrière van Nicolas Cage lijkt na dieptepunt na dieptepunt inmiddels ook de weg naar boven te hebben gevonden.

Wat een ongelooflijke hoge score voor zo'n super slechte film als deze???????

Niet normaal, dat hier een budget voor wordt uitgetrokken. En dan Nicolas Cage? Wat is hij gezakt in aanzien. Vroeger was hij een goede acteur met sterke rollen en films. Maar dit gedrocht is gewoon te slecht voor woorden. Ook echt sneu dat mensen dit soort films moeten kijken en hier al tevreden mee zijn. Gelukkig was ik een kind in de jaren 80 en 90 en kwamen er veel sterkere films uit.

Echt zonde van onze tijd geweest op de vrijdagavond. Het scenario? Waar gaat het eigenlijk over? Lekker makkelijk dat er 'iets' uit de ruimte komt? Maar er komt totaal geen uitleg, wat het is? Waarvoor het hier is? Wat is het doel? Wat betekent de kleur die telkens terugkomt? Belachelijk gewoon.

Nicholas Cage en een krankzinnige horrorfilm; een combinatie die alle kanten op kan gaan, maar zelden een saaie film oplevert. Soms krijg je een hilarische Wicker Man remake, soms een heerlijk bizar project als Mandy. Color Out of Space ligt daar een beetje tussenin. Het verhaal van Lovecraft werd al verscheidene malen verfilmd, waaronder The Curse uit 1987. Het materiaal is genoeg voor een lekker malle horror en dat is Color Out of Space van Richard Stanley ook geworden. De film moet even op gang komen, maar op een gegeven moment komt er voldoende hilariteit, body-horror en rarigheden voorbij. En het bevat een lekker over de top Nicholas Cage en een roedel alpaca's. Wat wil een mens nog meer?

3,5 sterren.

Om eerlijk te zijn vond ik dit de beste film van de laatste jaren waarin Nicolas Cage zijn acteerprestaties liet zien. Hij speelt hierin de brave huisvader met 2 jonge kinderen en is getrouwd met Theresa. Met zijn viertjes wonen ze ergens ver weg van de bewoonde wereld.

Op een dag worden ze met een paarsachtig licht, een knal geconfronteerd en buiten gekomen, ontdekken ze een brandend gesteente in de tuin, waarschijnlijk vanuit de ruimte neergekomen.

Daarna begint de verandering van de omgeving en hunzelf. Vreemde veranderingen en daarin stelt de film absoluut niet in teleur.

Voor dit ruim anderhalf uur vermaak, een 7!

Bombastische, rommelige SF-horror gebaseerd op het gelijknamige verhaal dat H.P. Lovecraft in 1927 schreef. Teveel nadruk op kleurrijke special effects en te weinig op karakterontwikkeling of spanningsopbouw, ook al is dit technisch competent gemaakt en de cast doet zijn best om er nog iets van te maken.

Deze Horror / Sciencefiction film zag ik gisteren voorbijkomen op "Film1" en leek me wel leuk om te bekijken en mede omdat Nicolas Cage erin meespeelde, die zowel goede (met name in het verleden) als slechte films (met name in de huidige tijd) heeft gemaakt. Nicolas Cage is op zijn plek in deze aparte film en zijn personage, dat meerdere malen door het lint gaat (daar is Nicolas Cage een kei in), is een lust voor het oog en zorgt voor een lach op je gezicht.

In dit verhaal draait het om Nathan Gardner (Nicolas Cage) en zijn gezin, bestaande uit moeder Theresa (Joely Richardson) die kanker heeft gehad, spirituele dochter Lavinia (Madeleine Arthur), zoon Benny (Brendan Meyer) en zoontje Jack (Julian Hilliard), wiens rustige leven bruut verstoord wordt als een meteoriet voor hun boerderij neerstort. Een gemuteerd buitenaards wezen neemt langzamerhand hun landgoed over en infecteert alles en iedereen die het tegenkomt, totdat Nathan het heft in eigen handen neemt.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen, niet iedereen wordt enthousiast van dit soort films. Het verhaal vertelt traag een vrij kunstzinnig en over-de-top sciencefiction- en horrorverhaal, dat doet denken aan de Horror / Sciencefiction film "The Curse (1987)" en de klassieker "The Thing (1982)". "Color Out of Space" is een angstaanjagende trip die de lijn bewandelt tussen arthouse, komedie en horror. Bewandelen is misschien niet het juiste woord, want regisseur Richard Stanley springt van het ene genre naar het andere en dat soms in dezelfde scène.

Deze onvoorspelbaarheid draagt bij aan de spanning. De onderliggende dreiging is al vanaf de openingsscène aanwezig. We worden meegezogen in prachtige shots van een bosrijke omgeving, terwijl buitenaardse muziek ons voorbereid op wat er komen gaat. De film houdt dit bedachtzame tempo vast totdat de uitwerkingen van de meteoriet (die na circa 20 minuten inslaat) duidelijk worden, dan gooit Stanley de sluizen open en worden we bedolven onder een stortvloed van gruwelijke beelden (o.a. hakt moeder Theresa twee van haar vingers af tijdens het snijden van wortels, kerft dochter Lavinia symbolen met een stanleymes in haar lichaam en smelten moeder Theresa en zoon Jack samen en veranderen ze in een soort van "The Thing" achtig wezen).

De buitenaardse kracht die met de meteoriet op aarde is gestort doet denken aan de krachten uit de Sciencefiction / Avontuur film "Annihilation (2018)". De wetten van de natuur worden namelijk langzamerhand ingeruild, omgevormd en aangepast. Bij zo'n mysterieus muterend wezen is alles mogelijk. Dat gebeurt dus ook, het infecteert alles (o.a. het water) en iedereen. De flora en fauna krijgen een roze-paarse boost. Groente en fruit groeit abnormaal snel. Ook dier (zoals de Alpacas die men op de boerderij heeft) en mens ontkomen niet aan verandering, zowel fysiek als mentaal en ook zullen de meesten het einde niet halen (zo wordt Benny in de waterput op de boerderij gegrepen door de roze-paarse gloed, schiet Nathan het "The Thing" achtige wezen dood dat bestaat uit zijn vrouw en zoontje, wordt Nathan doodgeschoten door de sheriff en wordt Lavinia bezeten door de roze-paarse gloed en verdwijnt ze daarin).

De solide opbouw leidt uiteindelijke naar de eerder genoemde stortvloed van gruwelijke beelden. Heerlijk bizar. Met een knipoog, dus vooral komisch. "Color out of Space" wordt hiermee een Horror / Sciencefiction nachtmerrie. Het verhaal is niet diepgaand, bij vlagen zelfs onduidelijk, maar als Sciencefiction blijft de film overeind staan.

Wat ook opmerkelijk is in deze film, is het acteerwerk. Nicholas Cage trekt zoals altijd de aandacht, zelfs al blijft zijn personage in het begin verrassend bedaard. Pas wanneer hij zijn zelfcontrole verliest zien we de manische uitbarstingen die we van hem gewend zijn. Het lijkt een typisch gevalletje van overacting, tot duidelijk wordt dat Nathan's gedrag beïnvloed wordt door de traumatische herinneringen aan zijn strenge vader, die kanker had.

Buiten Nicholas Cage en zijn gezin (die zich één voor één vreemd beginnen te gedragen en te beginnen met Jake die o.a. denkbeeldige vriendjes ziet), zijn er verder rollen weggelegd voor Tommy Chong (als de oude bijzondere buurman / kraker Ezra die ook een kat heeft en deze heeft hij genoemd "G-spot"), Elliot Knight (als de hydroloog Ward Phillips, die onderzoek doet in de vallei waar ook de boerderij ligt en waar Lavinia ook een oogje op heeft en hij is ook de enige die het zal overleven en film begint en eindigt ook met een epiloog van hem), Josh C. Waller (als Sheriff Pierce) en Q'orianka Kilcher (als burgemeester Tooma van het plaatsje Arkham) en de laatste twee hebben relatief meer een kleine rol.

Richard Stanley's benadering zal niet bij elke horrorfan in de smaak vallen. Hij leunt niet op schrikeffecten en ook de slijmerige monsters laten lang op zich wachten. De film draait dan ook om dreiging, spanning en de groeiende hopeloosheid van de personages. "Color Out of Space" is in ieder geval een kleurrijke productie, die hier en daar iets aan de ruwe kant is en die niet voor iedereen is weggelegd.

Deze eens meegebracht en zonder grote verwachtingen eens bekeken. Het was vooral een kleurrijke film. De film is wel redelijk bloederig en het verhaal is redelijk eenvoudig, maar toch weet het wel te boeien. De film voelde jaren 80-90 aan, misschien door het kleurgebruik en ook wel wat de muziek.

Het is zeker geen film voor iedereen, maar vond het toch de moeite om gezien te hebben.

Als grote fan van H.P. Lovecraft stond Color out of Space al gedurende lange tijd in mijn lijstje, en uiteindelijk stelt de film allesbehalve teleur. Neen, het is geen highbrow cinema om het zo te zeggen, maar de film is doordrenkt met een fantastisch leuk en campy sfeertje dat wérkt. Het kitscherige paars/roze kleurenpallet ondersteunt en creëert deze sfeer, en oogt gewoonweg heel erg prettig. Er zijn enkele scènes met 'de kleur' die er iets minder uitzien, maar daarbuitenom is het qua beelden verrassend mooi en vakkundig in beeld gebracht. Het horroraspect is goed uitgewerkt; enerzijds de kosmische zijde (dat wel net een tikkeltje te weinig nadruk krijgt), én ook geweldig in beeld gebrachte body horror. Het gefuseerde lichaam van de moeder en het kleine jongetje is erg vettig (het soort van insectenlichaam op het einde deed me fel denken aan Carpenter's In the Mouth of Madness), maar ook de scène met de aangetaste alpaca's lijkt zo weggelopen uit een game als Bloodborne. Er zitten dus echt een heel aantal leuke horrorscènes in.

Het trage tempo in de eerste helft en het matige acteerwerk (ook van Cage, die hoe verder de film vordert steeds meer, ehm ja, Nicolas Cage wordt) werken wat belemmerend, maar gelukkig tellen sfeer, de experimentele visuele stijl, het originele concept en de interessante horror zwaarder door; ik kom dan ook gewoon uit op een 4*. Lovecrafts werk is in feite een onuitputtelijke bron voor interessante horrorfilms, maar is natuurlijk niet mainstream genoeg; dan heeft Hollywood er grotendeels geen interesse in helaas.

Een griezelige sciencefiction film.

Een uitstekende film in dit genre.

Met veel raakvlakken met de classic film The Thing uit 1982 valt op.

Uitstekend acteerwerk en vol spanning en mysterie.

Nog beter als verwacht.

En deze film stelt niet teleur.

Een degelijke scifi horror met een bepaalde eighties vibe. En met Nicolas Cage in de hoofdrol. Jammer genoeg is dit laatste niet altijd meer een kwaliteitslabel, maar hier valt het best mee. Niet dat Cage de pannen van het dak speelt hier, maar de film heeft wel iets, zonder echt geweldig te zijn.

Best sfeervol, dat wel. Dreigend en mysterieus. Prima sound en uitstekende setting in het bos, het afgelegen huis, de roze kleurenwolken die aan het Noorderlicht doen denken, de vele vragen van de parasiet in de meteoriet. Wel ja, The thing komt bij velen op, maar er zijn zovele links mogelijk. The Blob (Film, 1988) is er ook zo eentje.

Bij momenten wel wat rommelig. Het moet zijn dat ze allen al geïnfecteerd zijn, maar als er eentje (even) verdwijnt, lijkt niemand er zich nog echt om te bekommeren. En de aanvallen van het wezen lijken ook vrij random. Of onze hydroloog heeft geluk gehad, dat kan ook.

Toch maar even deze Cage-klassieker herzien, al heeft hij ondertussen zelfs gestoordere rollen gespeeld. Regisseur Stanley weet wel wat aan te vangen met hem, maar echt optimaal wordt hij nergens ingezet. Daarnaast is de aanloop van het gebeuren toch net wat te lang en traag, al blijft het langzaam laten vervagen van de wereld tot waanzin ergens wel geslaagd. Eenmaal de visuele trucages en overload aan kleuren uit de kast worden getrokken kantelt de film tot een echt leuk gebeuren, met een geweldige finale als kers op de taart. Met name het geluid valt op. De Alpaca evenals de Mother/Son fuse klinken angstaanjagend, echt zeer geslaagd. Op sommige stukken had de film wat meer mogen uithalen, maar eenmaal alle registers opengaan is Color Out of Space een bijzonder leuke en vermakelijke sciencefictionfilm te noemen.

Een verfilming van het korte verhaal ’The Colour Out of Space’ dat H.P. Lovecraft in 1927 schreef. Hij wilde in dit verhaal een alien introduceren zonder humanoide trekjes. Hij wilde iets beschrijven dat buiten het gangbare menselijke voorstellingsvermogen lag. Hij introduceerde een buitenaardse entiteit in de vorm van een kleurig licht dat zonder aanwijsbaar motief de menselijke beschaving bedreigt. Met recht een buitenaards wezen. Emoties? Moreel besef? Een geweten? Het verhaal geeft hierover geen uitsluitsel. De film doet dat ook niet.
In het begin van de film is er nog weinig aan de hand. Maar toch. Dreigende beelden van het bos dat de leefomgeving is van de familie waar het in deze film om draait in combinatie met de voordracht van enkele regels uit het werk van Lovecraft, waarschuwen de kijker alvast dat de aanvankelijke rust weldra verstoord zal gaan worden. Voordat het zover is, neemt de film eerst de tijd om zijn belangrijkste personages te introduceren.
Merkwaardige personages zijn het. Ik doe een greep: een vader die sociaal gezien nogal onhandig opereert, een dochter die zich met occultisme bezighoudt en een hippie-kluizenaar die stoned door het leven gaat. De kennismaking met de personages gaat gepaard met humoristische vertakkingen die in beginsel wat moeilijk zijn te herkennen, maar die (als je beter bekend raakt met de personages en de verteltrant) erg leuk zijn.
Met het neerstorten van een meteoriet begint dan de hectiek. Een belangrijk thema in de werken van Lovecradt is het onvermogen van de mens om het noodlot te ontlopen omdat er altijd iets is dat maakt dat van de ingeslagen weg niet kan worden afgeweken. De film bouwt om dit gegeven een heerlijke bizarre maar ook heerlijk onheilspellende sfeer waarin de personages alleen maar absurd en ontspoord gedrag kunnen vertonen. De term 'psychedelische horrortrip‘ dekt de lading aardig. Opvallend is trouwens dat er tijdens alle dreigende gebeurtenissen en hectische gekte er altijd wat ruimte overblijft om de dingen met humor te bekijken.
Color out of Space is een vermakelijke film. Jammer is wel dat ondanks de aandacht die er in het begin is voor de personages, de kijker niet in staat wordt gesteld om zich echt in de personnages in te leven. Daarvoor zijn de personages te oppervlakkig ingekleurd en bovendien te bizar. Een ander ding dat spijtig is, is dat het verhaal in alle hectiek het onderspit delft. In de enorme visuele en emotionele warboel waarin de film verstrikt raakt is het verhaal steeds moeilijker te onderscheiden. De film focust zich dan erg op de sensationele afltakkingen. Minder op de kern. Heel vermakelijk, maar ik had een enigszins gefundeerde terugkeer naar de buitenaardse leidraad op prijs gesteld.
Tot slot nog even de heerlijke rol van Nicolas Cage benoemen. Hij speelt de vaderfiguur. In het begin houdt hij zich keurig in maar vanaf een bepaald moment slaan bij hem de stoppen door en leeft hij zich helemaal uit in een magnifiek staaltje overacting dat perfect in de film past. Memorabel, wat mij betreft.

Color out of Space is een tevergeefse poging een ode aan de retro cosmic horror te brengen. Prima film om de capaciteiten van je OLED-televisie mee te verkennen, maar dan houdt het wel op. Rommelig verhaal, oninteressante personages en teveel AliExpress CGI. Kortom: teleurstellend.

1,5 * Kleurrijk maar flets

Color out of Space

Waar heb ik nou eigenlijk naar gekeken?

Ik had vooraf mijn twijfels of dit een film voor mij was, maar toch maar gekeken. Uiteindelijk heb ik gemixte gevoelens eraan over gehouden. Visueel was deze film prachtig en mysterieus. Ook werd er goed in geacteerd. De opbouw is goed en ook al was het een slow burner, je blijft wel gekluisterd zitten om te zien wat er nog meer gebeurd. En dan wordt de film vreemder en vreemder en als hij uiteindelijk afgelopen is, vraag je je af, waar heb ik nou naar gekeken? Haha. Iron Maiden zegt het mooi, het voelde als een hypnotiserende trip.

Ik ben voornamelijk een horrorfan en dat is ook de reden waarom ik deze uiteindelijk heb bekeken. Qua horror zaten er wel een paar leuke scenes in: bijvoorbeeld wanneer de moeder en zoontje aan elkaar vast komen te zitten en veranderen in een eng wezen of de jumpscare met die kat. Ik had er wel meer van willen zien, want qua special effects zag het er goed uit.

3 sterren.

It's just a color.. and it burns! It burns!

Dat vat het ook voor mij wat samen.
Eén van Lovecrafts bekendste werken krijgt een vrij indrukwekkende verfilming met surrealistische visuals. Na het neerstorten van een meteoriet in hun tuin wordt alles rondom de familie Gardner aangetast door een buitenaardse energievorm die als een vernietigende kanker alle levende organismen aantast maar ook een effect op ruimte en tijd lijkt te hebben. Redelijk scary gebracht en met enkele gruwelijke scènes ... Vooral omdat de verandering van alles rond de Gardeners druppelsgewijs gebeurt... en dan dat schelle geluid dat voortdurend luidt rondom hen. Als SF thriller ligt deze nog het dichtst bij Carpenter's The Thing, met een entiteit die hier gewoon niet thuis hoort en daarom alles aantast. Cage zet alweer zijn kolerisch typetje neer. Veel meer dan de randdebiel uithangen lijkt hij niet meer te kunnen de laatste jaren. Cage is het grote minpunt van de film. Zelfs die dochter speelt beter dan hem. Voorlopig 3* en nog even laten bezinken.

Een film die wel past bij Nicolas Cage, al heeft hij al veel beter gedaan. We krijgen een gezin in een relatief afgelegen huis dat te maken heeft met een meteoor. Dat heeft wel wat gevolgen en in het gezin met 2 pubers en nog een klein kind, heeft dat meteen impact. Het beperkte budget wordt weinig subtiel verdoezeld door veel purper licht. De film kent zelf wel wat sfeer en spanning, maar het blijft toch ietwat op de vlakte. En het is moeilijk om door de knullige effecten te kijken. Al bij al valt het nog mee, ondanks de clichés heeft dat purper licht wel wat en geeft het het geheel iets meer kruiden. Wat het wel kon gebruiken.