Motherless Brooklyn (2019)

Beetje dubbel het lijkt allemaal nogal betekenisloos verder te kabbelen en weinig emotie op te roepen, de sfeer van de tijdsperiode is ook ooit beter geweest. En toch zijn er enkele scènes waarin je beseft dat je wel degelijk helemaal mee bent met het verhaal en die alles juist doen. Degelijke film met enkele fantastische uitblinkers van scènes. 4* voorlopig.

Sfeervol, goed geproduceerd misdaaddrama profiteert van de stemmige jazzscore van Daniel Pemberton en een sterke cast, maar matige karakteriseringen dragen bij aan een gebrek aan spanning. Het verhaal betreft een New Yorkse detective Lionel Essrog [Edward Norton, tevens regisseur] die probeert te achterhalen waarom zijn baas, mentor en beste vriend Frank Minna [Bruce Willis] is vermoord. Lionel weet met welke zaak Frank bezig was en diens laatste woorden zijn ook een aanwijzing, maar zijn zoektocht naar de waarheid wordt bemoeilijkt wanneer het spoor hem leidt naar Moses Randolph [Alec Baldwin], een even corrupte als machtige ambtenaar. Onderhoudend, maar weinig meeslepend. De scène met een optreden in een jazzcafé is het hoogtepunt van de film, en niet alleen vanwege de ijzersterke live-muziek.

Eigenlijk een hele toffe film: goed aangekleed qua stijl en tijdsbeeld, goede acteerprestaties (van Norton en Baldwin in het bijzonder), goede toon (geëngageerd, maar ook een tikkeltje over de top met een knipoog), en supergoede jazzscore.

Alleen jammer dat het verhaal maar duurt en duurt! Als deze film een uur korter was geweest had ik 'm van harte aangeraden, maar het verhaal is te dun en wordt te slap verteld om zo lang te duren.

Ken je nog die TV-Series en films met een privédetective waarin de hoofdpersoon ook de voice-over deed, nou zo'n film is dit dus. Het verhaal speelt zich af in de jaren 50. Het gaat om corruptie, black-mail en macht. Lionel Essrog (Edward Norton) gaat opzoek naar de moordenaars van zijn beste vriend en baas. Daarmee haalt hij meer boven dan hij dacht. Edward Norton speelt in deze film de sterren van de hemel, en vooral de Gilles de la Tourette tik die hij heeft komt geloofwaardig over.

De scenes zijn dan ook sfeervol gefilmd en op elke detail om de jaren 50 te doen herleven is gelet. Ik werd dan ook meteen in het verhaal gezogen. Het is geen snelle film vol met acties, hier gaat het meer om de karakters en het verhaal. En met een cast als Bruce Willis, Willem Dafoe en Alec Baldwin die in deze film ook meer brachten dan je van ze gewend bent, (op Dafoe na dan, die speelt in alles erg goed) zegt dat wel wat over de script die ook geschreven is door Edward Norton en gebaseerd is op een boek van Jonathan Lemme. De film heeft ook een ongelofelijke mooie soundtrack met jazz muziek en een nummer van Radiohead's Thom Yorke. Al met al heb ik genoten van de film. Een aanrader dus!!

Edward Norton staat hoog op mijn lijstje van favoriete acteurs. Deze film bevestigt waarom dat is. Norton weet een vanwege een tic moeilijke rol met overtuiging in te vullen.

Deze door hemzelf geregisseerde film gaat over de rücksichtsloze behandeling van minderheden bij de stadsontwikkeling van New York in de jaren 50 en de corruptie, waarmee dat gepaard ging. Kijkend naar de huidige politiek betwijfel ik of wij daarvan geleerd hebben.

Een beklijvende misdaadfilm, die de sfeer en entourage van de jaren 50 vlekkeloos weet over te brengen, inclusief een fraaie soundtrack. Gugu Mbatha-Raw is een plaatje, maar dat heb ik al vaker mogen constateren.

Het enige positieve aan deze film is het acteerwerk, maar dat kon ook niet missen met zoveel A-acteurs. Wat vrij sterk en mysterieus begint met Bruce Willis in de openingsscène, verandert na zijn dood in een lange en saaie zit met een weinig boeiend verhaal. Het Tourette syndroom voegt verder ook niks toe en begint al vrij snel irritant te worden. Heb het als tijdsverspilling ervaren.

“Emerson said that "an institution is the lengthened shadow of one man."”

Mooie film van Norton. Sfeervol, met heerlijke jazzmuziek en een lekkere jaren 50 vibe. Het verhaal over corruptie, moord en afpersing is standaard en de film had misschien iets korter gekund, maar daar staat genoeg moois tegenover. Het begin met Bruce Willis is erg sterk, en alles met Mbatha-Raw en Williams is ook interessant (de scene in het jazzcafé is een pareltje). Dat Norton een personage speelt met het Tourette Syndroom had al snel vervelend kunnen worden, maar dat valt uiteindelijk wel mee. Het corruptie subplot is niet al te interessant, maar alleen al Alec Baldwin en Willem Dafoe zien acteren maakt alles beter.

Een prima film maar voor actieliefhebbers misschien iets aan de trage kant. Het geheel zit goed in elkaar en vriendje Lionel Essrog (Edward Norton) is nu en dan goed op dreef. Net als voor de actie geldt ook hier, dat je voor het Syndroom van Gilles de la Tourette de film niet hoeft te gaan zien, er was onder ons een die meende dat de film daarom vermakelijker zou zijn, in het begin misschien wel maar daarna hoort het gewoon bij de persoon. En petje af voor Norton, hij speelt hier met verve iemand met dit syndroom.

En die muziek, heerlijke jazz zoals "IH88" ook al aanhaalde en de set van de jaren '50 is prachtig gestilleerd.

Let op; persoonlijke smaak! De film is sfeervol en op detail is goed gelet.

Onze waardering is een 7+.

Sterk misdaaddrama. Het verhaal zit goed in elkaar en is een prima basis voor een spannende detective. De opbouw is erg goed. Langzaam aan wordt een groot geheim ontrafeld. De film is wat traag maar met zijn onderhuidse spanning houdt hij je als kijker aan het doek gekluisterd. Het acteerwerk is prima. Met name Norton zet een fantastische rol neer. De openingsscène is een ijzersterk stukje acteerwerk, echt genieten. Verder ziet de film er erg fraai uit in jaren 50 stijl met eveneens een prima soundtrack. Topper. 4.0

Ik ben geen fan van mr. Norton, maar dit heeft hij best mooi gemaakt, incl. het verhaal. Die tic van Lionel heeft wat mij betreft niets aan de film toegevoegd. De goede sfeer (o.a. mooie auto,s) wél. Ik ben in Penn station geweest; knap gedaan. Vanzelfsprekend hoort Jazz ook bij dit soort verhalen, maar is niet mijn ding. Vooral dat nerveuze gedrum, wat uit andere films is afgekeken (o.a. met de drummer in beeld), hadden ze voor mij weg mogen laten. En het geheel had wat korter gemogen.

De moeite wel waard. Ondanks de te lange speelduur een zeer mooi gestileerde, wat verlate film noir met helaas wat te weinig actie en ook een behoorlijke voorspelbaarheid. Regisseur Norton zoekt het meer in sfeer en is duidelijk, net als zichtbaar het keur aan bekende bijrolspelers, een beetje verliefd op New York City(wat dat betreft had deze film ook New York, I Love You part II kunnen heten). Plot had beter gekund, verhaal zit relatief simpel in elkaar en het is verder al snel te achterhalen wie hier nou de held, schurk en femme fatale moeten voorstellen, vandaar dat je bij de ontknoping enigszins teleurgesteld kan worden. De regisseur is ook duidelijk een fan van zijn hoofdrolspeler Norton, die voor de zoveelste keer met verve een kwetsbare, aimabele man met een aandoening mag neerzetten. Niet de grote film geworden die de immer ambitieuze maker in gedachten had denk ik, maar wel een prettige, fijne film om een keer te zien, maar het helpt erg als je affiniteit voelt met die fantastische wereldstad waarin het zich afspeelt.

Motherless Brooklyn is prima verfilmd met een groteske rol voor Norton. Op het begin van de film krijgt zijn karakter c.q. aandoening weinig geloofwaardigheid. Nadat de film wat verder op gang komt zie je hem ook beter in zijn rol komen. Het verhaal is prima om te volgen. Of het de lange speelduur weet te rechtvaardigen breng ik nog in twijfel. Alhoewel ik me toch niet echt heb verveeld. De sfeer van de tijd is duidelijk geëtaleerd.

Uitstekende film over een privé-detective die onderzoek doet naar de moord op zijn baas. Een onderhoudend en prima plot met ook goed uitgewerkte personages. De hele sfeer van de film ademt een klassieke film-noir (en zeker niet alleen vanwege de setting van de jaren '50). Een cast met aardig wat bekende namen, en de rol van Edward Norton is hem op het lijf geschreven.

Deze tweede film van Edward Norton als regisseur is een ondermaatse, Chinatown-achtige misdaadfilm, volgestouwd met de gebruikelijke genre-cliché's. Daarnaast is de film te lang, te kunstmatig en te oppervlakkig uitgewerkt om de lange speelduur te kunnen rechtvaardigen. Een privédetective die lijdt aan het syndroom van Gilles de la Tourette is leuk gevonden, maar Norton overtuigt niet voldoende in de hoofdrol en het script kent gewoonweg te weinig spanning en intriges. De degelijke supporting cast (vooral Alec Baldwin is hier erg goed) doet zijn best, maar het blijft allemaal een beetje steken in goede bedoelingen.

Heeft wel iets, maar mist ook iets. Voor een niet getrainde regisseur is het zeker niet slecht. Natuurlijk zit Norton al gemakkelijk 20 jaar in het vak en heeft hij met heel wat grootmeesters mogen samenwerken. Het sfeertje was alom tegenwoordig en dat maakt dat de film niet snel saai wordt. Je zit er al vrij snel in, maar qua verhaal werd ik er nergens wild van. Beetje Chinatown-achtig inderdaad, maar wat mij betreft vooral interessanter geacteerd / geregisseerd en een broeierig sfeertje. Blijkt voorlopig toch niet echt mijn genre te zijn, die politieke misdaaddrama's.

Een zich langzaam ontrafelende neo-noir met jazzclubs, private eye's en prachtige auto's en met regisseur Edward Norton zelf in de hoofdrol als tweederangs privédetective met Tourette's. Helemaal mijn soort film en zo'n fantastische poging hebben we sinds Polanski's Chinatown niet meer gezien okay Scorsese dan misschien nog. Gezien de wat matige score voor het hedendaagse publiek schijnbaar wat te weinig actie, doe mij minimaal één zo'n film per jaar en ik ben een tevreden filmfan.

Een film van meer dan 2 uur is altijd wel een risico, maar hier stoorde het eigenlijk niet. Je leert de personages goed kennen en de sfeer in de film stond me ook wel aan. De cast deed het ook prima en kwam overtuigend over. Verder zag de film er ook goed uit en ook de muziek paste goed bij de film en het verhaal.

De film viel beter mee dan gedacht en heb me er zeker niet mee verveeld, vond het wel een aanrader.

Norton zet hier toch wel weer een mooie rol neer.

Zijn personage en gespeelde gilles de la tourette met dwangstoornis was erg overtuigend en deed mij direct denken aan zijn rol in "Primal Fear" of die van Dustin Hoffman in "Rainman", gewoon heel erg goed dus!

De totale cast, is ondanks de wat kleinere rollen, ook erg sterk met William Dafoe, Bruce Willis, Cherry Jones en Alec Baldwin, die altijd naar behoren spelen.

De setting in deze film, is naast de acteerprestaties van Norton, echt geweldig..!

De stad, de straten, de huizen, de auto's(!), de inrichting van de kantoren en clubs, de kleding, de kapsels, werkelijk alles is tot in de puntjes verzorgd en straalt een en al 50's uit.

Dit is echt een film waar je heel rustig voor moet gaan zitten en bijna 2,5 uur genieten van wat je ziet, met een constante heerlijke jazz op de achtergrond!

Het verhaal wat vertelt wordt is "gewoon" goed, zonder grote plot twist of spectaculaire gebeurtenissen.

Het is zeker niet het meest spannende verhaal, maar door al het bovenstaande, verdiend deze film zeker een half punt tot een punt meer!

8,5

4*

Motherless Brooklyn is een buitengewoon sfeervolle film. Maar sfeer is dan ook integraal onderdeel van het genre. Het neigt bij vlagen wat naar saai, maar biedt genoeg aankleding en aandacht voor detail om het interessant te houden.

Liefhebbers van de film-noir komen aan hun trekken. Gleufhoeden, oude auto's, licht en donker, een voice-over, jazz muziek en natuurlijk een moordzaak die klein begint maar waar uiteindelijk veel meer achter blijkt te zitten.

Hoewel de film weinig biedt wat je niet al een keer - en meestal beter - zag, is het wel een feit dat dit soort films nog maar weinig gemaakt worden. Daarom ben ik vergevingsgezind en ga ik het niet hebben over de clichés. Ik ga het zelfs niet hebben over het feit dat de film een verkapte kritiek op het beleid van Donald Trump zou kunnen zijn, of de ietwat geforceerde inclusie van zwarte personages. Neem nou het personage Laura, met een relatief hoge functie op het stadhuis. De geschiedenisboeken vertellen echter dat zwarten in de jaren 50 nog steeds achterin de bus moesten zitten. Dus het voelt toch een beetje aan als het 'blackwashen' van de geschiedenis. Verhip, nou heb ik het toch over de geforceerde inclusie. Sorry.

Gek genoeg vond ik Bruce Willis het slechtste onderdeel van het geheel. Dat komt omdat ik zijn kop onderhand vooral associeer met talloze superslechte films waarin hij een kwartier komt opdraven. Wat hij ook speelt, altijd maar die smalende, laconieke gezichtsuitdrukking.

Alec Baldwin laat zich de laatste jaren met name van zijn komische kant zien (met name zijn Trump persiflage) maar desondanks wist hij me wel te overtuigen. Ster van de show is toch wel Willem Dafoe.

Visueel had het nog wel wat interessanter gekund allemaal. De eerste paar minuten met Alec Baldwin zijn erg geestig, als je zijn gezicht niet ziet. Of de marijuhana trip waarbij Edward Norton afzinkt in de diepte. Dat soort dingen hadden er meer in gemogen, dat zou de film zeker boven het maaiveld uit tillen.

Degelijke film, echt leuk om weer eens een film noir te zien.

4 sterren

De sfeer is zeker in het begin weinig authentiek en dat doet voor mij een enorme afbreuk aan de film. Het is leuk om Norton weer eens te zien in een grote rol, als is hij wel typisch gecast. Ook het stukje film noir komt wat geforceerd over. Opvallend om Norton weer herenigd zien te worden met Suplee, al valt laatstgenoemde behoorlijk uit de toon. Helaas heeft Dafoe een wat kleinere rol, ik had hem graag wat meer gezien. Het tweede deel van de film maakt wat goed, maar al met al een kleine voldoende: *3.0

Ik ben wel een fan van Edward Norton, maar misschien had ie de regie beter kunnen overlaten aan iemand anders. Bruce misschien want die had toch maar een kort rolletje. Het verhaal is leuk bedacht maar de uitvoering wat minder. Rollen worden uitstekend gespeeld zeker van Edward zelf maar ook van Laura Rose. Sowieso zit het wel snor met de sfeer van de film. Hier en daar moest er ook een komische noot gemaakt worden kennelijk. Dat kwam er niet overal lekker uit moet ik zeggen. Er werd ook zoveel verteld dat je het verhaal niet overal duidelijk naar voren kwam. Wel in grote lijnen. De details wat minder. Het eind had zeker beter gekund. Een groot geheim bleef daardoor een groot geheim. De tic was aardig alleen lastig te vertellen. De reacties waren dan ook lang niet altijd goed bij zo'n moment jaren 50. Een film met veel plussen en minnen maar toch ruim voldoende.

Film 3.5

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Wel vermaakt met deze film, met een ijzersterke en zalige Edward Norton.

Er gaat heel veel mis in deze film. Zeker het begin voelde aan als het resultaat van een brainstormsessie waarvan elk opgeworpen idee in de film verwerkt moest worden. Misdaad, drama, actie-comedy (op de grens van slapstick); het is een groot ratjetoe. Ik zat me af te vragen hoe zo'n cast gecombineerd kon zijn met zo'n slechte regisseur. Het antwoord is dus dat een van de sterren van die cast de regisseur is. Enfin, na het rare begin (met een zeer fletse Willis) ontwikkelt de film zich in een redelijk onderhoudende detective waarbij vooral de intrede van Laura Rose maakt dat je alsnog betrokken raakt bij het verhaal. Zij en Lionel zijn gewoon fijn lief voor elkaar en dat is leuk om naar te kijken. Maar dat is het dan ook wel. Niet voldoende dus. Norton kan het beter bij acteren houden.

If! If! If!....I have a condition...

Geen superbeoordelingen maar wel een cast die de aandacht trekt. Daarom toch maar voor een paar euro aangeschaft in een actie bij Bol. Buitencategorie blijkt deze Motherless Brooklyn niet te zijn, maar een meer dan prima en degelijke film absoluut wel.

Fraai gaat Motherless Brooklyn in ieder geval wel van start. Want wat een ontzettend mooi tijdsbeeld wordt er gecreëerd van New York in de jaren '50. Prachtig zijn de donkere straten of bijvoorbeeld naar wat ik vermoed de verlichte Brooklyn Bridge. Wauw! De visuele stijl plus kleurenfilters zijn werkelijk prachtig. Dan is er de jazzy soundtrack die ook oh zo heerlijk in het gehoor ligt. Nee, deze film kan al bijna niet meer stuk. En het volgende pluspunt dat niet zo zeer heel goed is als wel afwijkend, anders en daarom verfrissend, karakter Lionel 'if, if, if' Essrog. En met enorm geklungel en de dood van hun baas Frankie, Franklin, Franco begint de film en is de hamvraag met wat voor klus Frankie bezig was.

Van zijn collega's hoeft Lionel het niet te hebben, sterker, Lionel lijkt de enige die zonder de leiding van Frankie te kunnen opereren en start zijn eigen onderzoek. Hoewel geremd door zijn aandoening lijkt Lionel toch zeker niet op zijn achterhoofd gevallen en blijkt bovendien brutaal ondanks verschillende waarschuwingen. Langzaam maar zeker ontrafelt Lionel een complot dat van alle tijden is en vooral draait om macht en kapitalisme. En ja inderdaad, zoals een andere kijker ook al vaststelt zijn er veel parallellen met Chinatown uit 1974. Een behoorlijke plot een aardig twist op het einde is.

De speelduur is niet zozeer een issue dat het een vervelende en lang zit is, toch is het tempo wel regelmatig even een beetje zoek en is de vraag of de film iets pakkender geweest had kunnen zijn met een iets korter en directere aanpak. Het ruime plot daargelaten moet deze productie, geregisseerd door Norton zelf, het toch vooral van zijn sfeer, muziek en tijdsbeeld hebben en daar slaagt de film meer dan in. Daarom wat mij betreft meer dan prima voor een keer.

Styling, sfeer, acteerwerk... prima in orde allemaal. Norton doet het állemaal en pakt aardig uit. Die heerlijk tic is een fijne laag. Ik ben ook Norton-fan. Maar... het thema spreekt me niet aan. En 2,5 uur is echt veel te lang. Zonder echte spanning en in dit trage tempo is het te moeizaam. Dan kruipen er wat clichés in, hoewel er een 'intelligent' verhaal verteld wil worden. Na anderhalf overwoog ik serieus hem af te zetten, en dat heb ik zelden. Niet omdat het slecht was, maar kon mijn aandacht simpelweg niet houden.