Motherless Brooklyn (2019)

Naar het boek van Jonathan Lemme.

Verheugd om Norton weer als acteur te zien. En - gezien de vele verhalen over zijn onhandelbaarheid - misschien ook maar goed dat hij in de regisseursstoel plaatsneemt.

Vanaf 5 december in de bioscoop (Warner Bros.)

Trailer ziet er niet goed uit. Hopelijk weet Norton te verassen.

IMDB is ook lekker brak. 577 stemmers hebben een 10 gestemd.

Norton heeft dus veel geld gestoken in de marketing.

Beetje dubbel het lijkt allemaal nogal betekenisloos verder te kabbelen en weinig emotie op te roepen, de sfeer van de tijdsperiode is ook ooit beter geweest. En toch zijn er enkele scènes waarin je beseft dat je wel degelijk helemaal mee bent met het verhaal en die alles juist doen. Degelijke film met enkele fantastische uitblinkers van scènes. 4* voorlopig.

Op zich best een coole film door dat 50s sfeertje, de private investigators, de pogingen duidelijk te krijgen waarom zijn vriend en mentor werd vermoord, maar het verhaal is wel wat schimmig en de film duurt veel te lang voor het verhaal wat ze willen vertellen.

Vroeg me ook af of iemand die een man met de la Tourette speelt niet al gauw heel erg vervelend zou worden maar dat viel nog best mee.

3 sterren, hadden er 3,5 geweest als de film een stuk korter had geduurd.

Dit project is zeker al 20 jaar geleden aangekondigd. Grappig dat Norton het alsnog heeft gemaakt.

Sfeervol, goed geproduceerd misdaaddrama profiteert van de stemmige jazzscore van Daniel Pemberton en een sterke cast, maar matige karakteriseringen dragen bij aan een gebrek aan spanning. Het verhaal betreft een New Yorkse detective Lionel Essrog [Edward Norton, tevens regisseur] die probeert te achterhalen waarom zijn baas, mentor en beste vriend Frank Minna [Bruce Willis] is vermoord. Lionel weet met welke zaak Frank bezig was en diens laatste woorden zijn ook een aanwijzing, maar zijn zoektocht naar de waarheid wordt bemoeilijkt wanneer het spoor hem leidt naar Moses Randolph [Alec Baldwin], een even corrupte als machtige ambtenaar. Onderhoudend, maar weinig meeslepend. De scène met een optreden in een jazzcafé is het hoogtepunt van de film, en niet alleen vanwege de ijzersterke live-muziek.

Mij kon deze film totaal niet boeien. De vriendin en ik hadden spijt , dat we niet als andere mensen de zaal voortijdig hebben verlaten .

Wat een slechte en langdradige film. Niet de moeite waard.

Ik dacht... als ik grandma 1x hoor zuchten (meestal een teken van "kom op we gaan") dan is het wegwezen.

Maar grandma zuchtte niet sterker nog ze porde me, al knabbelend aan de popcorn, met de elleboog en zei "goed he?" zo werd het voor mij een heeele lange zit.

Kon me niet echt boeien, niet slecht maar ook geen aanrader

Eigenlijk een hele toffe film: goed aangekleed qua stijl en tijdsbeeld, goede acteerprestaties (van Norton en Baldwin in het bijzonder), goede toon (geëngageerd, maar ook een tikkeltje over de top met een knipoog), en supergoede jazzscore.

Alleen jammer dat het verhaal maar duurt en duurt! Als deze film een uur korter was geweest had ik 'm van harte aangeraden, maar het verhaal is te dun en wordt te slap verteld om zo lang te duren.

Slaapverwekkend , saai , langdradig , vervelend. Enkel de jazz soundtrack is best goed. Om 1 of andere reden word Bruce Willis er nog eens bijgehaald (speelt net zoals John Cusack altijd zichzelf ipv de rol die gevraagd word). Meestal is het regiedebuut van iemand die voordien altijd acteur was zeer sterk maar dit is hier zeker niet het geval.

Ken je nog die TV-Series en films met een privédetective waarin de hoofdpersoon ook de voice-over deed, nou zo'n film is dit dus. Het verhaal speelt zich af in de jaren 50. Het gaat om corruptie, black-mail en macht. Lionel Essrog (Edward Norton) gaat opzoek naar de moordenaars van zijn beste vriend en baas. Daarmee haalt hij meer boven dan hij dacht. Edward Norton speelt in deze film de sterren van de hemel, en vooral de Gilles de la Tourette tik die hij heeft komt geloofwaardig over.

De scenes zijn dan ook sfeervol gefilmd en op elke detail om de jaren 50 te doen herleven is gelet. Ik werd dan ook meteen in het verhaal gezogen. Het is geen snelle film vol met acties, hier gaat het meer om de karakters en het verhaal. En met een cast als Bruce Willis, Willem Dafoe en Alec Baldwin die in deze film ook meer brachten dan je van ze gewend bent, (op Dafoe na dan, die speelt in alles erg goed) zegt dat wel wat over de script die ook geschreven is door Edward Norton en gebaseerd is op een boek van Jonathan Lemme. De film heeft ook een ongelofelijke mooie soundtrack met jazz muziek en een nummer van Radiohead's Thom Yorke. Al met al heb ik genoten van de film. Een aanrader dus!!

Edward Norton staat hoog op mijn lijstje van favoriete acteurs. Deze film bevestigt waarom dat is. Norton weet een vanwege een tic moeilijke rol met overtuiging in te vullen.

Deze door hemzelf geregisseerde film gaat over de rücksichtsloze behandeling van minderheden bij de stadsontwikkeling van New York in de jaren 50 en de corruptie, waarmee dat gepaard ging. Kijkend naar de huidige politiek betwijfel ik of wij daarvan geleerd hebben.

Een beklijvende misdaadfilm, die de sfeer en entourage van de jaren 50 vlekkeloos weet over te brengen, inclusief een fraaie soundtrack. Gugu Mbatha-Raw is een plaatje, maar dat heb ik al vaker mogen constateren.

Het enige positieve aan deze film is het acteerwerk, maar dat kon ook niet missen met zoveel A-acteurs. Wat vrij sterk en mysterieus begint met Bruce Willis in de openingsscène, verandert na zijn dood in een lange en saaie zit met een weinig boeiend verhaal. Het Tourette syndroom voegt verder ook niks toe en begint al vrij snel irritant te worden. Heb het als tijdsverspilling ervaren.

Top omschreven

“Emerson said that "an institution is the lengthened shadow of one man."”

Mooie film van Norton. Sfeervol, met heerlijke jazzmuziek en een lekkere jaren 50 vibe. Het verhaal over corruptie, moord en afpersing is standaard en de film had misschien iets korter gekund, maar daar staat genoeg moois tegenover. Het begin met Bruce Willis is erg sterk, en alles met Mbatha-Raw en Williams is ook interessant (de scene in het jazzcafé is een pareltje). Dat Norton een personage speelt met het Tourette Syndroom had al snel vervelend kunnen worden, maar dat valt uiteindelijk wel mee. Het corruptie subplot is niet al te interessant, maar alleen al Alec Baldwin en Willem Dafoe zien acteren maakt alles beter.

Toffe film

Zeer langdradig maar toch wel een goeie film met een zeer goed spelende Norton en vooral Baldwin.

De jaren 50 werd goed weergegeven.

"Tits on a Tuesday!"

Degelijke film maar geen topfilm. Daarvoor zat er voor mij net iets te weinig in en het duurde ook te lang.

Voor de rest leuk sfeertje, goeie acteurs.

Een prima film maar voor actieliefhebbers misschien iets aan de trage kant. Het geheel zit goed in elkaar en vriendje Lionel Essrog (Edward Norton) is nu en dan goed op dreef. Net als voor de actie geldt ook hier, dat je voor het Syndroom van Gilles de la Tourette de film niet hoeft te gaan zien, er was onder ons een die meende dat de film daarom vermakelijker zou zijn, in het begin misschien wel maar daarna hoort het gewoon bij de persoon. En petje af voor Norton, hij speelt hier met verve iemand met dit syndroom.

En die muziek, heerlijke jazz zoals "IH88" ook al aanhaalde en de set van de jaren '50 is prachtig gestilleerd.

Let op; persoonlijke smaak! De film is sfeervol en op detail is goed gelet.

Onze waardering is een 7+.

Fijn filmpje hoor. Lijkt in de verte een beetje op iets als LA Confidential maar zo goed is ie zeker niet.

'If' !

Ik had er eigenlijk iets meer van verwacht, soms een beetje verwarrend.

Sterk misdaaddrama. Het verhaal zit goed in elkaar en is een prima basis voor een spannende detective. De opbouw is erg goed. Langzaam aan wordt een groot geheim ontrafeld. De film is wat traag maar met zijn onderhuidse spanning houdt hij je als kijker aan het doek gekluisterd. Het acteerwerk is prima. Met name Norton zet een fantastische rol neer. De openingsscène is een ijzersterk stukje acteerwerk, echt genieten. Verder ziet de film er erg fraai uit in jaren 50 stijl met eveneens een prima soundtrack. Topper. 4.0

Ik ben geen fan van mr. Norton, maar dit heeft hij best mooi gemaakt, incl. het verhaal. Die tic van Lionel heeft wat mij betreft niets aan de film toegevoegd. De goede sfeer (o.a. mooie auto,s) wél. Ik ben in Penn station geweest; knap gedaan. Vanzelfsprekend hoort Jazz ook bij dit soort verhalen, maar is niet mijn ding. Vooral dat nerveuze gedrum, wat uit andere films is afgekeken (o.a. met de drummer in beeld), hadden ze voor mij weg mogen laten. En het geheel had wat korter gemogen.

De moeite wel waard. Ondanks de te lange speelduur een zeer mooi gestileerde, wat verlate film noir met helaas wat te weinig actie en ook een behoorlijke voorspelbaarheid. Regisseur Norton zoekt het meer in sfeer en is duidelijk, net als zichtbaar het keur aan bekende bijrolspelers, een beetje verliefd op New York City(wat dat betreft had deze film ook New York, I Love You part II kunnen heten). Plot had beter gekund, verhaal zit relatief simpel in elkaar en het is verder al snel te achterhalen wie hier nou de held, schurk en femme fatale moeten voorstellen, vandaar dat je bij de ontknoping enigszins teleurgesteld kan worden. De regisseur is ook duidelijk een fan van zijn hoofdrolspeler Norton, die voor de zoveelste keer met verve een kwetsbare, aimabele man met een aandoening mag neerzetten. Niet de grote film geworden die de immer ambitieuze maker in gedachten had denk ik, maar wel een prettige, fijne film om een keer te zien, maar het helpt erg als je affiniteit voelt met die fantastische wereldstad waarin het zich afspeelt.

Jammer dat het zich niet, zoals het boek, afspeelt in de '80/'90s. Door voor de '50s te kiezen krijgt het een wat geforceerd noir-draaitje mee terwijl het in de kern neo-noir is. Van de roman van Lethem genoten (sowieso prima auteur), film moet ik in meerdere opzichten nog zien.

Deze film heeft een goed verhaal, en een waarbij je nog enigszins je best moet doen om het goed te volgen, maar toch pakt het allemaal niet zo. Vooral ook omdat de film echt wat te langdradig is, en zeker een half uur te lang. Vond de vormgeving van Lionel zijn fotografische geheugen ook best lelijk gedaan in een aantal scènes.

Voor de rest ziet de film er overigens wel goed uit, erg fraai zelfs op momenten, en de Tourette van Lionel is nog aardig in de film verwerkt. Bij vlagen ook heel aardige muziek. Met Laura had nog wel wat meer gedaan mogen worden. Mbatha-Raw is een erg prettige actrice, en de scènes met haar en Norton zijn niet verkeerd. Bij die scènes voelde ik wat voor de personages wat ik in de rest van de film eigenlijk niet voelde. 2.5* ruim.