La Vie Scolaire (2019)

Een film die een jaartje middelbaar onderwijs omspant en zich focust op een aantal leerlingen met een getroebleerde achtergrond. Leerlingen die door de maatschappij zijn uitgekotst en zich in allerhande vervelende thuissituaties bevinden. Leerlingen met weinig motivatie om de school met een diploma te verlaten en te bouwen aan een beter leven.

Het hoofdpersonage dat vol idealen en daadkracht de leerlingen begeleidt, ziet dat toekomstperspectief wel en is vast van plan de leerlingen te bewegen hun talenten te benutten en hun pessimistische en lijdzame houding om te zetten in hoopgevende bewustwording.

De film doet in sommige opzichten denken aan (met name) Amerikaanse films die het thema van de kansloze jongere op een highschool vaak in een feelgood jasje hijsen. In zo’n film vinden de leerlingen elkaar in een gemeenschappelijk doel en overstijgen zij op het einde hun fatalistische houding en gloort er groots perspectief aan de horizon.

In deze film gebeurt dat niet. De aanzet is dan wel dezelfde, maar het feelgood jasje ontbreekt grotendeels. De film is een te rauwe en te realistische versie van de leefwereld van de jongeren en ontbeert overdreven emotioneel suikergoed. Dat wil niet zeggen dat de film niet aangrijpend is. Dat is ie juist wel. Deze filmische weergave van de realiteit maakte op mij in ieder geval meer indruk dan een zoetgevooisde Amerikaanse versie daarvan.

Dat de film na afloop slechts een dun flintertje hoop biedt te midden van onveranderde hopeloze individuele en algemene omstandigheden en geen irrealistische jubeltonen achterlaat in het geheugen van de kijker is misschien niet prettig maar wel eerlijk. De film toont geen sprookjeswereld waarin de idealistische goede leraar strooiend met goede bedoelingen en oprechte intenties een stevige verankering vindt in de hoofden van de achtergestelden en de kanslozen.

De film registreert gebeurtenissen en handelingen en doet dat vrij emotieloos. De film is een vrij zakelijke registratie van dagelijkse gebeurtenissen op een school. We zien de leerlingen worstelen binnen hun schoolse omgeving. We zien echter amper iets van hun leefwereld buiten de school. De personages maken weinig ontwikkeling door. Aan hun wordt amper enige achtergrond verleend. We moeten het doen met nu en dan een flardje buitenschools inzicht. Veel te karig.

In deze weergave van de werkelijkheid ontbreekt trouwens het verrassende element. De ene schooldag verschilt na verloop van tijd weinig van de andere. De ene scène verglijdt in de andere. Gebeurtenissen herhalen zich. Absoluut realistisch, maar op momenten ook wel wat langdradig. Zeker voor een film met een speelduur van 111 minuten.

En zo is La Vie Scolaire een hele redelijk film met momenten die emotioneel indruk maken zonder in gekunsteld melodrama door te schieten. Ook een film die weinig meer doet dan het registreren van gebeurtenissen, weinig diepgang heeft en een tamelijk fragmentarische verhaalloop kent. Verder met een prima realistische uitstraling en geloofwaardige karakters, die van meer ronding hadden mogen worden voorzien.