Ema (2019)

En dan heb ik Ema nog niet eens gezien! Ik zal 'm misschien best een paar jaartjes laten rusten, zodat ie beter (eerlijker?) kan inzinken.

Ik vind de maker niet zo interessant en ook niet wat die te zeggen heeft buiten het kunstwerk. Het is de taak van de regisseur om zich binnen z'n film uit te drukken. Dus beoordeel ik de film. (Een goede kunstenaar is zich hiervan bewust en geeft geen uitleg over hoe het kunstwerk te interpreteren. Q&A's zouden alleen moeten gaan over het maakproces of concrete details. Behalve bij documentaires, maar dat is dan ook geen kunst in mijn ogen.) Ema is een vervreemdende prent zonder eenduidige boodschap of ideologie (ik haalde er zelfs helemaal geen boodschap uit), die de kijker artistiek heel wat te bieden heeft.

De film neemt mij op geen enkel moment mee in het verhaal, wat niet de bedoeling is. Na enige tijdsverdrijving gestopt met kijken en iets anders bekeken...

Boeiende film over een kinderloos koppel dat een kind adopteert, maar daar later wegens onhandelbaar terug afstand van doet. Opmerkelijk is dat de film aanvat nadat de jongen werd teruggestuurd naar het weeshuis. De insteek en klemtoon ligt vervolgens helemaal anders en focust zich grotendeels op de moeder.

Het is een pijnlijke film waarbij de verwijten in het rond gestrooid worden en waarbij de vernietigende blikken en het onbegrip als een rode draad doorheen de film lopen. Ema vindt gelukkig haar vlucht en afleiding in haar dansen. Bij momenten fascinerende en haast hypnotiserende muziekbeats afgewisseld met visueel spektakel. Vooral het toneelstuk met de grote zon is erg sfeervol.

Broeierig en sfeervol, mede door de fijne locatie van de kleurrijke Chileense stad. Niet altijd even duidelijk waar de film heen wilde, maar toch steeds geboeid gekeken. Nipte 4,0*.

De dans- en vuurscenes zijn meer dan voortreffelijk in beeld gebracht, maar de personages zijn vervelend op het irritante af en de motieven onbegrijpelijk. Mooie beelden op het witte doek die worden ondersteund door krachtige muziek maakten het in ieder geval het bezoek aan de bioscoop waard.

Ik ken regisseur Pablo Larraín voornamelijk van zijn biografieën Jackie (2016) en Spencer (2021). Die films zijn mij een stuk beter bevallen dan dit drama over een ruziënd echtpaar, dat een geadopteerde zoon na een vreselijk voorval weer moet inleveren in het weeshuis. Ik werd er niet vrolijk van en dat geldt ook voor de nogal uitgelaten dansscènes, die ik maar matig in het verhaal vond passen. Een heuse tegenvaller.

Het was een mooie film. Al vond ik Ema toch niet zo mooi. Maar wel een fijne avond gehad.