The Nest (2019)

Smaakvolle soep.

Roberto De Feo is inmiddels beter bekend door de Netflix-original 'A Classic Horror Story', maar zijn eerste echte feature length is deze griezelfilm met de twee titels. Slim om voor een Engelstalige hoofdtitel te kiezen, al dekt Il Nido de Italiaanse lading beter. Vanaf 25 augustus pas on demand en dvd en dus kan alvast een kruisje in de agenda worden gezet. The Nest is namelijk smaakvol voer voor de genreliefhebber.

Het is een beetje een mixed bag, maar toch wordt de balans goed bewaard en kabbelt de film op prettige wijze en stabiel voort. De kracht zit hem in het simpele verhaal over een jongen die van zijn moeder niet naar buiten mag. Als kijker krijg je al snel met hem te doen, met name wanneer de gezinsleden om hem heen doen denken aan de Addams Family. Een mysterie dat zich al gaande laat ontrafelen.

Het moet gezegd dat er ook kritische noten gekraakt kunnen worden, want bijster origineel is het allemaal niet. Je hoeft echter niet de uitvinder van bouillon te zijn om goede soep te kunnen bereiden. Met zijn kortfilms en gedeelde regiestoel heeft de regisseur genoeg ervaring opgedaan om een en ander stijlvol in beeld te brengen en de setting is werkelijk prachtig. De cast rondt het geheel naar boven af.

***½

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Heeft de regisseur van A Classic Horrorstory daarvoor ook nog een film gemaakt?

Ja dus. En dat kon alleen maar veelbelovend worden. Want A Classic Horrorstory was een grandioze Netflix-hit.

Hoe ik er precies ben opgekomen? Ohja, nou weet ik het weer. Op Bol.com hielden ze bij de dvd's een outlet, een handvol blockbusters kon je voor een kleine vier euro kopen, maar qua prijs zat er wel een verschil in. Vond ik in dezelfde actie ook deze titel met een opmerkelijk donkere dvd-hoes. Moviemeteren, IMDB-en... Maar dat is inderdaad van de maker van het zojuist genoemde! Maar ondanks dat hij in de outlet lag, werd er nog wel minstens een tientje voor gevraagd. Uiteindelijk heb ik hem toch maar besteld.

Voor 12 jaar en ouder... Dat moet minimaal zijn, maar oké. En toch is er wel een dijk van een horrorfilm afgeleverd. Nouja, horror... Er komen horror-elementen in voor, maar voornamelijk richt deze film zich op het drama gedeelte, dat door zijn donkere sfeer en zijn karakters nog erg goed uit de verf komt. We beginnen bij een man genaamd Riccardo (niet dezelfde Riccardo uit A Classic Horrorstory) die met een klein kind probeert te vluchten van een landhuis. Er volgt op den duur een ongeluk... Het kindje overleefd het.

Het kindje schijnt de zekere Samuel te zijn. Ondanks dat hij het heeft overleefd, slijt hij tien jaar na het ongeluk in een rolstoel. Met andere woorden, hij is na het ongeluk teruggehaald. Door de moeder des huizes genaamd Elena, die een strenge orthodoxe regel nahoudt op de bewoners in dit landhuis. Ze mogen in geen geval iets te weten of iets te maken te hebben met de buitenwereld. Dat deed me meteen denken aan Dog Tooth. We hebben naast Samuel ook nog de vader des huizes, die iets zachtzinniger is, een ijskoude gek, twee maffe bewakers en enkele vrouwen die het huishouden doen. Een van deze vrouwen heeft haar dochter Denise als hulp in dienst genomen.
We kunnen hier overduidelijk spreken over een sekte.

Samuel brengt de dagen door in tergende verveling en met de bizarre lessen van zijn moeder; waaronder het doodschieten van een varken. Daarnaast speelt hij oude klassiekers op de piano en observeert hij de rest van de genoten. Hij valt al snel in de smaak bij Denise, mede door zijn pianokunsten; dit met verontwaardiging en zelfs jaloezie van zijn moeder. Hier lijkt het horrorthema van tafel geveegd te worden om plaats te maken voor een donkere coming of age met zijn bloeiende kalverliefde. Iets wat deze film nog beter lijkt te doen maken. Die scene bij het meer bijvoorbeeld; maar ook het uiteindelijke ontsnappingsplan.

Ondanks dat het grotendeels op één locatie afspeelt, is The Nest een lust voor het oog en lijkt het bij wijlen op een kostuumdrama met een bovennatuurlijk tintje. Iets luchtiger dan A Classic Horrorstory, maar horrorfans niet getreurd; er zit hier een nachtmerriescene in waarbij je je ogen tot spleetjes knijpt. Het spannende einde met zijn ontknoping zal daarbij ook zeker niet tegenvallen. Je zou dit bijna kunnen zien als een mooie aanloop naar de opkomende Netflix-titel.

Grappig dat ik in dat pianodeuntje (van welke componist?) zowel Where is My Mind van The Pixies, tot zelfs de hedendaagse radiohit Abcdefu van Gayle terug hoor.

4,5*

Film met een prima verhaal, maar als je dit nou echt horror moet noemen, had meer weg van een thriller.

Waar heb ik naar zitten kijken? Geen horror. Een vervelende film die kabbelend naar het einde gaat. Zelden zo'n nietszeggende en trage film gezien!

Knappe film.

Ik kwam er na de film pas achter dat het van Italiaanse makelarij was. Dat had ik natuurlijk allang via de taal mee moeten krijgen, maar de opmaak deed me zo erg aan Spaanse invloeden denken dat ik daar niet bij stil heb gestaan. Dat is ook absoluut geen probleem, ik moet nodig wat meer van de Italiaanse horrorkant zien. The Nest is daarbinnen ook meteen een voltreffer te noemen.

Vanaf de eerste scene is de film constant boeiend en sfeervol. Ze hebben veel aandacht geschonken aan de look en dat brengt een sombere, mysterieuze en spannende sfeer met zich mee. Het gespeel met achtergrondkleur en de sterke camerastandpunten zijn meer voorbeelden van geslaagde visuele hoogstandjes. Dan moet de inhoud van de film ook nog meezitten, maar dat is voor The Nest geen enkel probleem. Knap hoe regisseur De Feo een echt verhaal regisseert en nergens verzandt in afraffeling. Elke scene draagt bij aan de voortgang. Veel soortgelijke mysteriefilms zweven te veel, maar The Nest houdt het aardig direct.

Het acteerwerk is bovengemiddeld. De chemie tussen Korovkin en Fransceconi komt opvallend goed uit de verf. Het kinderlijke duo vormt een interessantere kijkervaring dan de volwassenen, die overigens ook goed acteren. Het enige personage dat ik niet in de film vind passen is Lombardi. Tijdens de eerste helft is zijn verschijning nog wel logisch, maar als de film overspringt naar het wat serieuzere en depressievere tweede deel blijft zijn personage karikaturaal terwijl de anderen steeds meer in echte mensen met gevoelens veranderen.

De ontwikkeling is knap. Erg boeiend, soms spannend. Kijkers die echt pure horror verwachten kunnen The Nest maar beter overslaan. Ik heb in deze film maar drie momenten kunnen tellen die echt als horror geclassificeerd kunnen worden. Het is meer een mysteriefilm met dramatische elementen. Voor de ontwikkeling tussen de personages is dat ook vooral logisch en zeker de juiste keuze. Het mag dan traag voortkabbelen, maar het verliest nooit oog op het plot en de personages.

Dan rest er nog de sterke wending. Ik had 'm niet verwacht, dus dan is de film toch met een mooie klap compleet. Knappe muziekkeuze daar ook, erg sfeervol. Concluderend is The Nest een sfeervolle en mysterieuze film die je als kijker voortdurend op het verkeerde been zet. Sterk geacteerd, sympathieke figuren en knappe cinematografie. De Feo zijn volgende film, die hij mede regisseerde, kan bij lange na niet in de buurt komen van zijn knappe debuut.

Een film een beetje in dezelfde stijl als The Village (Film, 2004) van Shyamalan waarbij een vertrouwde veilige omgeving kost wat kost beschermd dient te worden van een boosaardige buitenwereld. Alleen wat minder sterk uitgebouwd hier. De motieven waren me ook niet geheel duidelijk.

Maar daarnaast best sfeervol met een kille soundtrack, wat mysterie en zeer vreemde gedragingen van de moeder. Veel uit liefde wellicht, maar met weinig liefde voor Samuel. Erg veel vragen stelt hij er zich niet bij, maar hij is wel stilaan rebelser. Dat komt mede door de oudere Denise.

De schrikmomenten zijn erg karig. Een horror puur sang is het niet. Een slow burn horror misschien waardoor je, eens je in het verhaal zit, wel in wordt meegezogen. De sfeer en het visuele decor is de troef van de film, de rest is matig, maar zeker niet slecht voor wie weet wat genre film het is.

Doet me op een bepaalde manier aan straw dogs denken.alleen is deze the nest nog meer morbide.mooie sfeer film met het nodige bloed vergieten.het eind was toch wel een verassing.

Halve punt erbij voor deze heerlijke bloed vergiet film.

Sjieke poster, sjieke film in sjieke villa en het landgoed er omheen. Het tempo is te traag. De spanning zit hem met name wat al deze mensen hier nu doen en wat dit voor een groep is. Met de strenge moeder, de inwonende dokter en de medebewoners die het hebben over hot bouwen van een betere wereld. Al lijkt niemand nou echt gelukkig. Mooie scenes met name tussen het jongetje dat ook niet weet wat er nou buiten de villa is en het nieuwe meisje Denise die een MP3-speler meeneemt in het huis waar het 100 jaar geleden lijkt te zijn. Verrassende conclusie, maar met alleen een geweldige finale redt je niet een hele film.

Het ziet er wel fraai en stijlvol uit, in een groot ouderwets huis. Alwaar een gehandicapte jongen (na een ongeluk) in zijn rolstoel opgroeit in een groep volwassenen, volledig afgeschermd van de buitenwereld. Er is best wel wat mysterie over de aard van de groep mensen die zich in dat grote landhuis ophouden, waarom ze zich zo gedragen, en als meisje Denise ook bij de groep komt zijn er nog wel wat leuke scenes tussen haar en Samuel. Maar jezus, wat is dit traag. Er gebeurt het eerste uur, anderhalf uur echt helemaal niks. Nu hou ik wel van wat slowburn en sfeergedreven films, maar dit was in mijn beleving gewoon voornamelijk saai. Zo in het laatste kwart komt het nog wel een beetje los met ook nog een twist die ik niet helemaal aan zag komen, maar de film niet echt naar een hoger plan tilt en ook gewoon te laat kwam gezien het gras-zien-groeien begin.