Liberté (2019)

Nou, wat was dit...

Ik had deze samen met Misterwhite en Niethie gezien. Mijn plan was eigenlijk die Angolese film, maar die was uitverkocht.

Maarja, leuke geschiedenissetting, en ook geheel op één locatie, maar daar blijft het bij. Want wat een lange zit dat totaal nergens heengaat. Ja, een paar van die lakeien die wat door de broekstof heen aan hun pik lopen te wrijven alsof ze schaamluis hebben, om vervolgens een hele reeks aan orgies plaats te laten vinden. Een beetje over iemand heen pissen... en klaar..

Die twee dames waren wel aantrekkelijk, maar daar bleef het bij. Het laatste kwartier waren we de zaal uitgelopen. Wat een kutfilm.

0,5*

Daar stond hij dan - om half 3 's middags - lurkent aan, ik vermoed op dat punt zijn achtste biertje, als een autistische malloot, naar zijn schoenen - die volgens mij een klein tv'tje met ingeprogrammeerde autocue ingebouwt hadden - starend, zijn film in te leiden. En eerlijk is eerlijk. Wat ik er uiteindelijk ook van vond, en dat was niet veel, dit deed hij op zo'n eerlijke, doch humoristische, met zelfspot doorspekte, bijna clownesque manier dat ik er al met een stuk meer vertrouwen in ging. Het zou een ervaring worden die je, arm of rijk, voor geen enkel geld ergens op de wereld zou kunnen kopen. Het was hem ook opgevallen dat men bij eerdere screenings zo laat pas was weggelopen. Sommige zelfs 7 minuten voor het eind, wat hij vreemd vond, aangezien ze het toen toch al langer dan 2 uur uit hadden gehouden. Ook zouden we getrakteerd worden op een portie maagomkerende anti porno waar een trojaans paard de hik van zou krijgen. Lomp en arrogant tot en met, maar vooral enorm aanstekelijk. En dat had ik nodig, want met mijn aangeboren hekel aan alles dat om het victoriaanse tijdperk draait in het algemeen loop ik doorgaans nog liever een dagje met een paar punaises in mijn schoenen rond dan dat ik daar voor mijn plezier langer dan tien minuten naar ga zitten kijken. In gezelschap zijnde op zo een festival als het IFFR moet je daar in soms offers maken, want mijn immer geliefde festival maatje misterwhite wilde dit nou eenmaal graag zien.

Mijn hartslag checkende concludeer ik dat we het overleeft hebben, en hoe moeilijk ik het ook vind om toe te geven, er kleven films onder mijn schoenen die ranziger roken. Vooral met het bos als hoofdlocatie was ik erg blij. Het gaf het geheel iets mystieks mee, en een naderend, maar uitblijvende, op de loer liggende dreiging was voelbaar. En daar kon het geheel een poos lang op teren. Als het zich in een flamboyant landhuis had afgespeelt was ik al minder gelukkig geweest. Wil echter niet zeggen dat het eerste uur nou zo boeiend was, want dat was met gemak het saaiste stuk film dat ik in tijden had gezien. Zelfs de plaatselijke bingo van de 95e jarige tante mien hier in het buurthuis verderop, dat zich op exact hetzelfde ogenblik aanspeelde en ik dus moest missen, was avontuurlijker. Verder ben ik niet vies van een goede portie controversie op zijn tijd, maar hebben we met z'n drie'en uiteindelijk vooral hard moeten lachen om deze Salo light. Dit had twee decenia geleden misschien opzien gebaart, maar nu bleven zelfs de huisvrouwen giechelend op hun plek zitten als er voor de zoveelste keer een golf, professioneel belichte, lichaamssappen door het scherm heen kwam sijpelen, die overal behalve in het traditionele toilet terecht kwamen, aan te pas kwamen. In the good old days viel er nog wel eens iemand flauw, maar nu kijkt er geen hond meer van op, behalve dan natuurlijk Verhoeven. Wat dit verder over de bedorven mensheid zegt weet ik niet, maar dit quasi gedrocht verdiend het niet om daar een discussie over te ontlokken... (1,5*)

En die halve punt erbij is natuurlijk enkel en alleen voor de ''open the gates of hell'' scene.