I Still Believe (2020)

KJ apa en britt robertson, deze kon niet mis gaan. Prachtige film.

Ik vermoed dat het de filmmakers veel meer te doen was om de christelijke boodschap dan de tragische relatie tussen Jeremy Camp en zijn eerste vrouw. Op zich is dat een aandoenlijk verhaal en ook de muziek is best goed. Ieder zijn of haar ding natuurlijk maar met het christelijke sausje, dat eroverheen gegoten wordt, kan ik niet zoveel. In mijn beleving wordt de film daardoor te zweverig.

Met name dat deed mij de das om.

Ik vind Britt Robertson echt een leuke actrice, maar in deze film kwam ze naar mijn idee niet echt goed uit de verf of in haar rol.

Mij pakte het totáál niet, maar dit kan dus ook komen door het zeer aanwezige christelijke sausje.

Gary Sinise kan blijkbaar de hypotheek niet meer betalen, een andere rechtvaardiging voor zijn aanwezigheid in deze mierzoete, vaak tenenkrommende 'ziekte-van-de-week'-film valt niet te bedenken. Het acteertalent van KJ Apa komt overeen met het muzikaal talent van Jeremy Camp, het karakter dat hij speelt. Net als de God waar Jeremy gedurende de film veelvuldig voor bidt - en in het kitscherige dieptepunt van dit onding ook zijn 'fans' bij betrekt - bestaat het niet.

Het verhaal mag dan 'gebaseerd zijn op een waar verhaal', maar zou absoluut niet om aan te zien zijn geweest zonder het innemende spel van Britt Robertson als Melissa, de jonge dame voor wie Jeremy als een blok valt. In het blanke universum van Bible Belt America is het enige zwarte personage overigens de man die Jeremy en Melissa alleen maar slecht nieuws brengt. Tendentieus en net zo onuitstaanbaar als de afschuwelijke, stroperige liedjes die de soundtrack teisteren. Hoogste tijd voor Robertson om weer eens een fatsoenlijke film te maken.

Als je niet tegen eo achtige taferelen kunt moet je vooral niet kijken. Dit is een christelijke film en ze proberen dit niet te verbergen. Ze proberen je ook niet te overtuigen en dat red de film voor mij. Ze geven me een kijkje in hoe twee diep gelovige mensen omgaan met tegenslag, verdriet en hoop. Britt Robertson speelt geweldig en K.J. Apa speelt goed genoeg. Zijn zang is overtuigend. Het is soms allemaal inderdaad wat zoet zoals in eerdere review aangegeven, maar het gaat nét niet over de top. De scene waarbij Jeremy Camp tijdens een concert vraag om met elkaar te bidden voor Melissa raakte me. Zelfs als ik zijn geloof niet op die manier deel. De saamhorigheid, het onwrikbare geloof, het optimisme. Het is iets om op momenten jaloers op te zijn. Waarom geen vijf sterren? Misschien duurde de film iets te lang, soms kabbelde het iets te veel en K.J. Apa kon het geweldige acteerniveau van Britt niet bijhouden. Maar ik heb er van genoten. 3,5 welverdiende sterren.

Je krijgt precies wat je verwacht: een simpel liefdesverhaal van een zanger en een meisje, met het meisje gaat het niet goed, maar ondanks alles blijft hij geloven. Geïnspireerd op de waarheid RTL woensdagavondfilm. Mooie kleuren, mooie plaatjes en wanneer je je niet stoort aan het christelijk sausje kijkt het lekker weg. En wie herkende Shania Twain ook niet meteen?

Kijk, je kan het Britt Robertson (die ik al jaren graag volg), KJ Apa of Gary Sinise niet kwalijk nemen, zij doen het allemaal prima en kunnen wat mij betreft geloofwaardig acteren. Probleem is alleen dat ze een verschrikkelijke film met idem script hebben uitgekozen om in samen te gaan werken. Dat ze zelf ook akkoord zijn gegaan met hun vele domme dialogen in deze film, onbegrijpelijk.

Dat mensen religieus zijn, dat mag. Maar dit is niet meer dan een propagandafilm voor de halfbakken praise the lord muziek van die Jeremy Camp.

Alles draait maar om religie en dat helpt de geloofwaardigheid van deze film totaal niet. Elk normale dialoog neemt aan het einde een draai waarin god weer betrokken moet worden. Als mensen zo in het echt dialogen met elkaar voeren, dan mogen zij ver van mij uit te buurt blijven. En elke keer maar weer die Melissa aanhalen op het podium, wat eigenlijk niet meer dan een goedkope truc is om lekker te scoren bij het publiek. Zum kotsen. Het erge is dat er een aantal situaties in de film voordoen waarbij KJ Apa over Melissa zingt en wat ze doormaken, maar eigenlijk is dit ook niet meer dan religieuze propaganda. Want elk nummer dat voorbij komt gaat niet over haar of over hem, maar over god die hem de weg wijst, god die altijd over iedereen waakt, god die een plan heeft, god dit en god dat of wat zou Jezus doen?

Als ik een nummer voor mijn meisje zou schrijven, dan zou het wel fijn zijn als het nummer ook over haar zou gaan. Ik heb geen enkel nummer gehoord dat daadwerkelijk over Melissa en haar strijd ging, terwijl zo'n beetje elk nummer in de film over haar zou moeten gaan. En daar gaan de religieuze luitjes altijd de fout in. Die nummers zijn helemaal niet geschreven voor Melissa. Het is uiteindelijk niet meer dan een ordinaire godverering en heerlijk cashen voor deze kwakzalver. Can I get a hallalujah?

Beste Netflix,

haal deze bagger snel weer van het startscherm af!

Met vriendelijke groet,

rep_robert

1,5*

Geen beste film... Alles word zo'n beetje niet realistisch neergezet. Er word wel degelijk teveel gepraat over het geloof. Ik heb echt wel respect voor het geloof! In bijna alles komt dat erin terug. Tuurlijk is het een Christelijke zanger,, dus dat ze geloven snap ik wel. Het was gewoon teveel.

Irritatie punt 2 is het acteerwerk. Dat was gewoon slecht. Het andere irritatie punt, zal ook wel met het acteerwerk te maken hebben, is hoe er met de ziekte omging. Ook zeker niet realistisch. Ik kan het oozich wel zeggen, omdat ik er ook vaak genoeg mee te maken heb gehad. Ik weet wel dat het bij iedereen het er anders aan toe gaat. Maar niet zoals in deze film.

Dit is dus mijn mening over deze film

1.5*

Dit drama eens bekeken en het was niet mis, alleen jammer dat de film, zeker het tweede deel nogal de religieuze toer opging.

De cast deed het nochtans prima en verder zag het er goed uit. Verder nog een mooi einde.

Mierzoete, religieus getinte dramafilm met een hoop stroperige dialogen. De manier waarop Britt Robertson en K.J. Apa met elkaar omgaan voelt op geen enkel moment realistisch aan, ondanks het uitstekende acteerwerk van met name Robertson. Regisseursduo Andrew en Jon Erwin introduceren een duidelijke agenda met I Still Believe en proberen dat niet bepaald subtiel uit te werken, maar versieren deze film op professionele wijze en lijken toch met een bepaalde oprechtheid te werken. De afloop is logisch, het scenario is geregeld uitermate theatraal en de duur is veel te lang, maar de chemie werkt aanstekelijk en daar wint het geheel wat punten mee.