The Silencing (2020)

Sfeervol, spannend en zelfs nog best een beetje verrassend. En daarmee gewoon een sterke en fijne thriller.
Af en toe zakte de toch al trage flow nog iets weg, maar nooit te ver. Het enige dat me wel een beetje tegen staat zijn de paar onverklaarbare zaken die de film nodig heeft om het plot te laten slagen. Hoe weet de dokter dat Alice hem voor haar broer zal aanzien als hij precies op die manier zijn vingers knakt bijvoorbeeld? En waarom in godsnaam zou deze intelligente moordenaar een symbool op zijn pijlen zetten dat overduidelijk aan hem valt te linken?
Maar goed. Buiten dat soort zaken is The Silencing een geslaagde film. Eentje die mij zowel qua uiterlijk en verhaal, als qua simplistische naam, wat deed denken aan de series The Missing en The Killing. En dat kan natuurlijk nooit verkeerd zijn.

Redelijk geslaagde thriller. Het verhaal is best leuk bedacht en kent wat verrassingen, maar ook wat plotgaten en is dus niet helemaal waterdicht. Buiten dat is het prima vermaak. De opbouw is okay en de film kent de nodige spanning. Een aantal scènes zijn behoorlijk nagelbijtend. Verder zijn de sfeer en settings zeer goed. Ook het acteerwerk is dik in orde. Prima thriller. 3.5

Verdienstelijke thriller van de belgische regisseur Robin Pront, die hier met zijn pas tweede film zeker geen verkeerd figuur slaat. De spannende, met verrassende wendingen doordrenkte plot verdient een wat langere speelduur, nu komen bepaalde verhaallijntjes en personages er bekaaid af en hier en daar ligt het tempo gewoonweg te hoog, maar over de hele linie genomen is dit een behoorlijk sterke film, uitstekend gespeeld en voorzien van veel sfeer. Annabelle Wallis is niet overal even overtuigend als de sheriff, maar Nikolaj Coster-Waldau daarentegen zet een fraaie zwijgzame hoofdrol neer.

Niet gek, anderzijds echter ook geen film om stil van te worden en dat had ik met het fantastische D'Ardennen destijds dus wel. Pront durft niet helemaal los te gaan bij dit buitenlands debuut, speelt wat te veel op safe waardoor deze donkere maar wel stemmige, sfeervolle thriller uiteindelijk te veel op een gemiddeld niveau blijft hangen. Qua verhaalvertelling hapert het nog al, sommige interessante uitgangspunten(wetdienaars die volgens de Clint Eastwood religie zelf meedogenloos over de schreef gaan als hun dierbaren in het gedrang komen, een dader die aan het slot nogal uit de lucht kom vallen) worden slechtst zijdelings aangestipt, het ware beter geweest als de regisseur zichzelf de tijd had gegund dit wat beter uit te werken. Geen visitekaartje welk garant staat voor volgende kansen in de states denk ik, Coster-Waldau is overigens wel zeer geschikt voor dit rollen.

Het kijkt wel aardig weg, zonder dat ik het echt heel boeiend of goed vond. Zeker het tweede deel van de film is rommelig. Wel een leuke setting en de cast doet het ook naar behoren. Niet echt een film om uitgebreid te bespreken merk ik bij mezelf.

3*

Prima misdaadthriller die de aandacht weet vast te houden tot het einde. Sfeer en setting zijn prima en het acteerwerk is ook goed. Het verhaal zit toch redelijk goed in elkaar en de vermeende plotgaten die hier door sommige users worden aangegeven zijn toch grotendeels uit te leggen. Bijvoorbeeld het zou niet de eerste keer zijn dat een wetsdienaar in de echte wereld een familielid wil beschermen. De dader komt niet echt uit de lucht gevallen gezien de stembanden operaties Ook het feit van het symbool op de pijl is meestal iets typisch bij moordenaars om toch ergens iets achter te laten dat betrekking heeft op zijn daden. Dus voor mij logisch. 7/10

"You know, five years is a long time."

'The Silencing' doet mij een beetje denken aan 'Wind River'.

Vijf jaar na de verdwijning van zijn dochter leidt jager Rayburn Swanson een afgezonderd bestaan in zijn eigen natuurreservaat. Samen met de lokale sheriff komt hij op het spoor van een moordenaar die voor de sport jaagt op meisjes. En zo wordt er een dodelijk kat-en-muisspel op poten gezet.

Het uitgangspunt is op zich best aardig, maar men valt iets te veel terug op wendingen en beslissingen die niet helemaal voor de hand liggen om het plot voort te stuwen. Door meerdere subplots erin te verwerken - die halfslachtig uitgewerkt worden - wordt het er niet makkelijker op gemaakt. Het is min of meer een opeenstapeling van clichés.

Nikolaj Coster-Waldau draagt de film naar behoren, ondanks het feit dat zijn personage niet goed is geschreven. Annabelle Wallis doet het ook niet slecht in een ondersteunende rol. Op de sfeer is niets aan te merken, met name de scènes in het bos zijn spannend te noemen. Het is alleen jammer dat de conclusie gekunsteld aanvoelt.

Al met al een aardige thriller die wat onwaarschijnlijkheden kent, maar het biedt wel prima vermaak.

3,0 Sterren.

Wat een hoge score???? De film klopte vaak voor geen meter.

De acties die de hoofdpersonen uitvoeren zijn soms irritant dom. Zoals alleen een huisbezoek uitvoeren, zonder je collega's in te lichten.

Of als je een naakt meisje in het bos vind, dan bel je de politie, dan ga je niet een hele avond en nacht in een kuil zitten schuilen. In welk jaar speelde deze film? Waar zijn de gsm's, walkie talkies, piepers, om te communiceren?

De sheriff (een dame) maakt wel een paar hele grove fouten! Ik zal maar niet teveel zeggen, want dan krijg ik op mijn donder dat ik teveel 'spoilers' geef. Dat is niet mijn bedoeling.

En echt diepgang is er ook niet, want wat is er nou uiteindelijk gebeurd met zijn dochter?

Wat zijn de motieven van de moordenaar? Wordt wel kort iets over gezegd, maar wat maakt dat hij de acties uitvoert bij zijn slachtoffers en dat je sommige slachtoffers wel terug vind en anderen niet?

De omgeving en de mooie plaatjes geven de film net iets extra's , maar daar is dan alles mee gezegd.

Aardige film waarin over een man wiens dochter al jaren vermist is en sindsdien een teruggetrokken bestaan leidt. Een onderhoudend plot, maar sommige zaken hadden wat beter uitgewerkt mogen worden. Een paar spannende momenten, ook al is het hier en daar wat voorspelbaar. De toon en sfeer zijn prima en ook een paar mooie beelden van de Canadese natuur.

I need to see that girl.

She could be my daughter.

Altijd wel plezant om te zien hoe acteurs uit een succesrijke televisieserie het ervan afbrengen in een speelfilm. En zeker als het genre nogal afwijkt van hetgeen ze speelde in die serie. Hier doet Nikolaj Coster-Waldau een niet zo onverdienstelijke poging om te tonen dat hij meer in zijn mars heeft dan het spelen van een koningszoon die liefst van al met zijn zus gymnastische oefeningen uitvoert in de bedstede. Zijn vertolking hier is van een gelijkaardig niveau als dat van Jaime Lannister in “Game of Thrones”. Overtuigend genoeg maar ook niet bepaald van exceptionele kwaliteit. Een rol waar je je dus niet over ergert. Maar telkens je zijn tronie ergens ziet, moet je eventjes nadenken waar je dat gezicht van kent. Zo ook hier in “The Silencing”. Ik had zoiets van “Verdomme, waar ken ik die vent van?”. Pas na een kwartiertje of zo viel mijn frank.

“The Silencing” op zichzelf is van hetzelfde niveau. Zeker geen slechte film. Maar ook niet om in zwijm van te vallen. Het verhaal voelde voor mij een beetje incompleet aan. Er zaten enkele onwaarschijnlijkheden in (om niet te zeggen volstrekt onzinnige beslissingen). En de ontknoping met de onthulling van de dader en zijn motivatie, vond ik persoonlijk beetje vergezocht. De film had iets “Silence of the Lambs”-achtig maar dan afspelend in een omvangrijk, bebost natuurgebied. Een gebied beheerd door Rayborn Swanson (Nikolaj Coster-Waldau) dat de naam “Gwen Swanson sanctuary” kreeg. Een verwijzing naar zijn dochter die al 5 jaar vermist is. ’t Is een plek waar dieren ongestoord en beschermd leven, ver van jagers en stropers. Rayborn leeft een geïsoleerd leven ver van de beschaafde wereld. Een manier om het verlies van zijn verdwenen dochter te verteren. Meestal door het consumeren van liters alcohol. Beetje raar want dat is nu net hetgeen wat die verdwijning heeft veroorzaakt.

Het verhaal krijgt een beetje schwung op het moment dat een seriemoordenaar in beeld komt die waarschijnlijk een beetje teveel naar “The Hunt” heeft gekeken. Wat volgt is een spannend kat-en-muis spel met de medewerking van de lokale vrouwelijke sherrif Alice Gustafson (Annabelle Wallis, voor het serie-minnende publiek vooral bekend uit “Peaky Blinders”) die zelf haar handen vol heeft met de stommiteiten die haar broertje Brooks (Hero Fiennes Tiffin), een drugsverslaafde met een traumatisch verleden, uithaalt.

Zonder twijfel had dit een veel betere, coherente film kunnen zijn, mits dat het script een beetje bewerkt werd. Het hangt toch een klein beetje met haken en ogen aan elkaar. Vol toevalligheden en belachelijke wendingen. Er worden beslissingen genomen die te gek voor woorden zijn. De verrassende actie van Alice op een bepaald moment, is enerzijds begrijpelijk. Maar anderzijds totaal irreëel. En de onverschilligheid die de betrokkenen naderhand tonen, alsof er nooit iets gebeurd was, deed me mijn wenkbrauwen toch even fronsen. De truc met de verfpot door Rayborn kwam zo absurd en stupide over dat ik spontaan in lachen uitbarstte. Niet bepaald van toepassing bij een serieuze thriller over een seriemoordenaar.

“The Silencing” is niet echt veel soeps. En eigenlijk heb je het ooit al eens in een andere film gezien. En veel beter ook. Cinematografisch ziet het er wel professioneel uit (ondanks het lage budget) en qua sfeer zit het ook wel goed. Als je houdt van spanning en zenuwslopende suspense, dan zal je ook op je honger blijven zitten. Het enige waar ik niets verkeerds over kan zeggen, is het acteerwerk van Nikolaj Coster-Waldau. Degelijk en een constante. Net zoals in “Game of Thrones” is het een meelijwekkend personage. Maar ik ben er zeker van dat ik hem weer niet zal herkennen in zijn volgende speelfilm.

2.5*

Prachtige beelden van ongerepte Canadese bossen. Ook de muziek is prima te pruimen. Het doet qua sfeer sterk denken aan Nolans remake van Insomnia (dat zich afspeelde Alaska maar ook gefilmd was in Canada).

Ook het acteerwerk van Nikolaj Coster-Waldau en Annabelle Wallis was in orde.
Maar daarmee houdt het eigenlijk wel op, want het plot is echt bizar slecht. Dan heb ik het nog niet eens over de vele tropes die de film rijk is (o.a. een serial killer die op zijn slachtoffers jaagt, een alcoholist die niet kan dealen met de vermissing van zijn dochter).

Het plot, en dan vooral de ontknoping, is werkelijk zo belachelijk dat ik de film totaal niet serieus kan nemen. Niet alleen de beslissing van sherriff Gustafson om Rayburn neer te schieten om haar broer te beschermen (en daarin notabene faalt) was al behoorlijk ongeloofwaardig, maar hoe ze daarmee wegkomt en er aan het eind notabene voor kiest om een oogje toe te knijpen als Rayburn die arts vermoordt (want ja, noodweer is het al niet meer) is gewoon stompzinnig te noemen.

Verder is de pacing all over the place, zitten er flink wat plotholes in en is er een aantal matige subplotjes in verwerkt.
Als je dan als scenarioschrijver ook nog denkt een spannende plottwist te hebben geschreven, die in werkelijkheid gewoon over the top onlogisch is, dan versta je je vak gewoon niet.
Het had nog prima kunnen werken als een middle-of-the-road whodunnit met bovengemiddelde locaties, maar nu is het maar een warrige film geworden.

2*

Een prima film gesitueerd in een prachtige omgeving. De Canadeese / Noord amerikaanse cultuur is goed weergegeven. Acteerwerk is prima en ik heb me zeker niet verveeld. Ook camerawerk en filmmuziek kan ik niet over klagen. Het is echter geen meesterwerk. Het verhaal is soms te onlogisch en de ontknoping is op z'n minst ongeloofwaardig van van het niveau 'leuke B film'. Desalniettemin heeft het een prima filmavondje opgeleverd, maar de film zal me niet bijblijven zoals 'leae no trace' de dag ervoor wel zal doen. Ook deze film wordt deels gedragen door prachtige natuurbeelden. Al met al toch nog goed voor drie sterren.

Goed geregisseerd maar slordig geschreven en met flinke plotproblemen. Dat er toevallig altijd net iemand in de bossen voor de camera passeert wanneer er naar gekeken wordt is erg opvallend, en het motief van de serial killer slaat al helemaal nergens op. SPOILER Als Rayburn inderdaad zijn dochter in een dronken bui had overreden dan zou zijn gewetensprobleem daaromtrent een sleutelelement moeten vormen heel het verhaal door, terwijl dat nooit aan bod is gekomen Met andere woorden: men heeft hier naar mijn gevoel een zwak motief verzonnen bij gebrek aan beter. En waarom snijdt hij de stembanden van zijn slachtoffers door ?? En zo heb je een thriller die erg vlot wegkijkt en zelfs nog redelijk spannend is, maar vol zit van onwaarschijnlijkheden. Na D'Ardennen toch een mindere prestatie van Pront.

Goede thriller. Het verhaal doorloopt het bekende stramien en vermijdt geen enkele clichés, maar op zich heb ik daar helemaal geen probleem mee als het gewoon goed wordt uitgevoerd. En dat is hier zeker het geval. Het motief van de killer is nagenoeg onbestaande, en er zitten wel wat toevalligheden in, maar voor het grootste gedeelte vond ik het plot goed in elkaar zitten. De beelden zijn in ieder geval heel mooi, en die mistige en duistere locaties van de bossen zijn fijn. Mooie natuurbeelden. Ik vond het ook fijn dat de film in feite vrij rustig verloopt en de tijd neemt om de juiste toon te zetten. Er zitten wel wat actie-scènes in, maar die hadden niet de nadruk op zich. Nog enkele andere goede punten vond ik de droevige en melancholische muziek, die de sfeer goed zette, en natuurlijk de geweldige acteerprestatie van Nikolaj Coster-Waldau. Echt een fantastische acteur, wiens carrière hopelijk nog veel moois in het verschiet heeft. Ondergewaardeerd kan je hem na Game of Thrones natuurlijk nauwelijks noemen, maar hij verdient toch betere rollen vaak.

Leuke thriller voor tussendoor. Het verloopt allemaal vrij standaard, en ook het einde is volgens de boekjes, maar voor de rest is alles gewoon oerdegelijk uitgevoerd; mooie beelden, goede sfeer en een meer dan prima Coster-Waldau in de hoofdrol. Dikke 3.5*.

Enigszins verdienstelijke, sfeervolle thriller, die hier en daar teveel aan geloofwaardigheid inboet. Ook wil het nooit heel spannend worden. De motieven en werkwijze van de moordenaar blijven ook onbelicht. Blijft over een altijd genietbare Coster-Waldau, een fraaie afgelegen setting en hier en daar een aantal originele vondsten.

Het is wat rommelig opgezet, soms om je opzettelijk op het verkeerde been te zetten. Ik begreep ook niet meteen alles uiteindelijk. Als ik hem in 1x gezien had en goed had opgelet had ik beter bepaalde details kunnen onthouden. Want die zijn wel belangrijk. Uiteindelijk heb ik hier de synopsis na kunnen lezen waarin het meeste wel uitgelegd wordt:

THE SILENCING (2020) — CULTURE CRYPT - culturecrypt.com

Goed.

Robin Pront's kennismaking met Amerika is een doorslagje van D'Ardennen. Ook The Silencing is een stemmige thriller, gesitueerd in mistige bossen rond een triestig arbeidersdorpje. Het is meteen ook de grootste troefkaart van Pront: The Silencing is uitermate sfeervol en bij momenten ook wel spannend.

Na verloop van tijd neemt het plot het meer over, met een onverwachte wending en een helaas weinig tot de verbeelding sprekende dader. Het is spijtig dat een film die het van de sfeer moet hebben, dan toch in deze val trapt. De actieregie van Pront vind ik wel niet zo goed - te donker en te onoverzichtelijk. Intussen heeft hij met Zillion een heel ander soort film gemaakt, maar zijn grauwe thrillers vind ik toch net wat beter.

3,5

Deze thriller was onlangs op tv en eens meegepikt. Goh het was niet mis, maar ook niet meer dan dat. Niet het snelste tempo en het verhaal was ook niet zo speciaal.

De cast deed het niet slecht en verder zag het er prima uit.

"We met in the morgue... I hope you don't plan on taking me there!”

Toen deze film werd toegevoegd op Netflix was ik best wel enthousiast, even later werd hij ook “aangeraden” door een maatje van mij (als je dat zo mag zien) dus ik heb hem gisteravond maar direct aangezet en ik moet eerlijk bekennen dat ik hem stiekem toch best leuk vond. En de film is jonger dan ik eigenlijk had gedacht, want ik dacht dat deze film al een tien jaar oud was (maar hij komt dus uit het coronajaar). Destijds heb ik hem dus wel bewust overgeslagen maar, waarom weet ik niet meer.

Het verhaal is dan niet zozeer heel bijzonder, een vrij doorsnee verhaal met een kat- en muisspel wat we wat dat betreft ook wel vaker hebben gezien. Toch is de twist lekkerder door het toevoegen van de setting, de Canadese bossen werkten heel goed voor deze film, al is dat misschien ook wel het enige wat echt lekker werkt. Het verhaal is met vlagen te cliché voor woorden en komt daardoor meermaals ongeloofwaardig over, iets wat ik best jammer vond. Daarnaast vond ik de film best leuke horrorelementen kennen (al draait de film daar natuurlijk niet op) en was het jagen best leuk in beeld gebracht d.m.v. beveiliging camera.

De cast deed het leuk, al vond ik dat gedeelte waar die politieagente haar “broer” (wat achteraf dus de dokter was) wou redden vond ik nogal onnodig en dat was ook een beetje het enige moment wat ik dan echt onnodig vond. Voor de rest best een vermakelijke zit zo voor op de maandagavond.

Kennissen van mij waren lovend over dus film. Dus heb ik de film bekeken en ook nog helemaal.

Helaas liep het op een teleurstelling uit. En dat kwam vooral doordat het verhaal uiterst ongeloofwaardig is. Soms zitten er scènes in waar je je van afvraagt waarom? En dan kijkt het toch minder makkelijk.

Teleurgestelde gescheiden alcoholist die naarstig op zoek is naar zijn verdwenen dochter. Een verklede moordenaar die buitengewoon goed kan mikken in het donker. Hoofdpersoon Swanson is voor een op alcohol terende persoon bijzonder fit en herstelt zo snel van verwondingen alsof hij onder een regeneratiemachine van Star Trek Enterprise heeft gelegen.

Het is geen moment spannend. Niet alleen de plot is te zot voor woorden. Er zitten zoveel merkwaardige situaties in dat je zelf moet schakelen om een poging te wagen om een en ander met elkaar te rijmen.

Het acteren was nog redelijk. Maar Alice Gustafson is niet goed gecast of haar script deugt niet. De sherrif had wel wat rouwer gemogen en niet een semi-intelectuele en te veel met haar getraumatiseerde broer begane vrouw.

Geen film die mij bij zal blijven.

Best wel een lekkere thriller voor de vrijdagavond. Qua verhaal en sfeer lieten de makers zich volgens mij inspireren door films als Kiss the girls en Wind river, en de uitvoering vond ik dik in orde. Natuurlijk zijn de beelden van de natuur prachtig en de personages zijn goed neergezet door de cast. Rayburn Swanson deed me overigens direct denken aan Hugh Jackman in Prisoners. Hier en daar was de film best spannend en de duur van 1,5 uur voor deze film was perfect.

Regisseur Robin Pront zet in op een rauwe en deprimerende toonzetting om dit misdaadverhaal in te kleuren en daar komt hij best een eind mee. Het acteerwerk van Nikolaj Coster-Waldau is bovendien innemend genoeg om een interessant hoofdpersonage neer te zetten, waardoor het jammer is dat de film geregeld wisselt tussen perspectief. Het gebeuren rondom Annabelle Wallis is simpelweg niet erg boeiend en de ontknoping zelfs een aanfluiting, waardoor ik me als kijker toch wat bekocht voelde eenmaal het einde naderde. Het geweld is daarnaast niet hard of aanwezig genoeg om het geheel wat extra's mee te geven, waardoor The Silencing toch te braaf voor de dag komt. Zeker atmosferisch en best onderhoudend, maar ontdaan van ingrediënten om het boven de middelmaat te laten uitstijgen.