The Silencing (2020)

D’Ardennen was toch wel een klein meesterwerkje. Hopelijk weet Pront hier ook weer zo’n grimmige thriller van te maken.

Wereldpremière op het South By Southwest film festival in Texas. In de sectie Midnighters.

Op enkele onwaarschijnlijkheden na een prima film met een erg goed verhaal en een spannend sfeertje. De mooie omgeving vormde een uitstekend decor. Onverwachte wendingen waarbij pas in de laatste minuten duidelijkheid kwam over wie en waarom. Aanrader.

Prima thriller lekker spannend met aardige twists niks op aan te merken gewoon lekker kijken !

Zeer aangenaam verrast door deze leuke thriller.

Ook door een aantal verassende wendingen en de mooie omgeving kijkt deze film lekker weg!

En niet te vergeten sheriff Annabelle Wallis

4 sterren

Goede misdaadthriller! 4.0

ik deel de mening vd anderen hier.

Zeer fijne thriller, keek goed weg, beetje traag wel ,van mij mocht het tempo ietsje hoger.

Niettemin leuke film dit en hier en daar een leuke twist ook, daar hou ik echt van.

Spannende en goed onderhoudende thriller.

Bewandeld niet de geijkte padden waardoor de verrassing enigzins lang overeind blijft.

Met Nikolaj Coster-Waldau, die vooral bekend zal zijn van de "Game of Thrones" reeks.

3.5*/4*

Sfeervol, spannend en zelfs nog best een beetje verrassend. En daarmee gewoon een sterke en fijne thriller.
Af en toe zakte de toch al trage flow nog iets weg, maar nooit te ver. Het enige dat me wel een beetje tegen staat zijn de paar onverklaarbare zaken die de film nodig heeft om het plot te laten slagen. Hoe weet de dokter dat Alice hem voor haar broer zal aanzien als hij precies op die manier zijn vingers knakt bijvoorbeeld? En waarom in godsnaam zou deze intelligente moordenaar een symbool op zijn pijlen zetten dat overduidelijk aan hem valt te linken?
Maar goed. Buiten dat soort zaken is The Silencing een geslaagde film. Eentje die mij zowel qua uiterlijk en verhaal, als qua simplistische naam, wat deed denken aan de series The Missing en The Killing. En dat kan natuurlijk nooit verkeerd zijn.

Redelijk geslaagde thriller. Het verhaal is best leuk bedacht en kent wat verrassingen, maar ook wat plotgaten en is dus niet helemaal waterdicht. Buiten dat is het prima vermaak. De opbouw is okay en de film kent de nodige spanning. Een aantal scènes zijn behoorlijk nagelbijtend. Verder zijn de sfeer en settings zeer goed. Ook het acteerwerk is dik in orde. Prima thriller. 3.5

Iets teveel wendingen en vreemde beslissingen, daardoor kom ik hier niet verder dan 3** (een 6,5/10).

Maar er zit verder wel licht vermaak in het verhaal, het is niet bijzonder maar daardoor lekker lichtt wegkijkend. Niet meer, niet minder.

Verdienstelijke thriller van de belgische regisseur Robin Pront, die hier met zijn pas tweede film zeker geen verkeerd figuur slaat. De spannende, met verrassende wendingen doordrenkte plot verdient een wat langere speelduur, nu komen bepaalde verhaallijntjes en personages er bekaaid af en hier en daar ligt het tempo gewoonweg te hoog, maar over de hele linie genomen is dit een behoorlijk sterke film, uitstekend gespeeld en voorzien van veel sfeer. Annabelle Wallis is niet overal even overtuigend als de sheriff, maar Nikolaj Coster-Waldau daarentegen zet een fraaie zwijgzame hoofdrol neer.

Gewoon een tv film met de nodige onwaarschijnlijkheden, niets meer dan dat.

Niet gek, anderzijds echter ook geen film om stil van te worden en dat had ik met het fantastische D'Ardennen destijds dus wel. Pront durft niet helemaal los te gaan bij dit buitenlands debuut, speelt wat te veel op safe waardoor deze donkere maar wel stemmige, sfeervolle thriller uiteindelijk te veel op een gemiddeld niveau blijft hangen. Qua verhaalvertelling hapert het nog al, sommige interessante uitgangspunten(wetdienaars die volgens de Clint Eastwood religie zelf meedogenloos over de schreef gaan als hun dierbaren in het gedrang komen, een dader die aan het slot nogal uit de lucht kom vallen) worden slechtst zijdelings aangestipt, het ware beter geweest als de regisseur zichzelf de tijd had gegund dit wat beter uit te werken. Geen visitekaartje welk garant staat voor volgende kansen in de states denk ik, Coster-Waldau is overigens wel zeer geschikt voor dit rollen.

Prima filmpje met onze acteur uit Game of Thrones en een lekkere vrouwelijke sheriff die met alle kanten meewaait . De film heeft ons onderhouden

Prima TV Film in de Scandi-Noir sfeer, maar nu ergens in Noord-Amerika. Verhaal klopt, acteerwerk dik in orde. Verveelt zeker niet maar is morgen alweer vergeten.

Het kijkt wel aardig weg, zonder dat ik het echt heel boeiend of goed vond. Zeker het tweede deel van de film is rommelig. Wel een leuke setting en de cast doet het ook naar behoren. Niet echt een film om uitgebreid te bespreken merk ik bij mezelf.

3*

Prima misdaadthriller die de aandacht weet vast te houden tot het einde. Sfeer en setting zijn prima en het acteerwerk is ook goed. Het verhaal zit toch redelijk goed in elkaar en de vermeende plotgaten die hier door sommige users worden aangegeven zijn toch grotendeels uit te leggen. Bijvoorbeeld het zou niet de eerste keer zijn dat een wetsdienaar in de echte wereld een familielid wil beschermen. De dader komt niet echt uit de lucht gevallen gezien de stembanden operaties Ook het feit van het symbool op de pijl is meestal iets typisch bij moordenaars om toch ergens iets achter te laten dat betrekking heeft op zijn daden. Dus voor mij logisch. 7/10

Spannend, boeiend en goede sfeer

Toch had het verhaal wat beter gekund

3,5*

Prima tempo en verhaal al zijn de plotwendingen wel erg van de hak op de tak.

Degelijke rechttoe rechtaan film. En, zoals mijn vrouw terecht opmerkte: een keer geen flauw romantisch sub-plot!

"You know, five years is a long time."

'The Silencing' doet mij een beetje denken aan 'Wind River'.

Vijf jaar na de verdwijning van zijn dochter leidt jager Rayburn Swanson een afgezonderd bestaan in zijn eigen natuurreservaat. Samen met de lokale sheriff komt hij op het spoor van een moordenaar die voor de sport jaagt op meisjes. En zo wordt er een dodelijk kat-en-muisspel op poten gezet.

Het uitgangspunt is op zich best aardig, maar men valt iets te veel terug op wendingen en beslissingen die niet helemaal voor de hand liggen om het plot voort te stuwen. Door meerdere subplots erin te verwerken - die halfslachtig uitgewerkt worden - wordt het er niet makkelijker op gemaakt. Het is min of meer een opeenstapeling van clichés.

Nikolaj Coster-Waldau draagt de film naar behoren, ondanks het feit dat zijn personage niet goed is geschreven. Annabelle Wallis doet het ook niet slecht in een ondersteunende rol. Op de sfeer is niets aan te merken, met name de scènes in het bos zijn spannend te noemen. Het is alleen jammer dat de conclusie gekunsteld aanvoelt.

Al met al een aardige thriller die wat onwaarschijnlijkheden kent, maar het biedt wel prima vermaak.

3,0 Sterren.

Film van ‘D’Ardennen’-regisseur Robin Pront slaat aan in Amerika: succesvolste nieuwe release | Film | HLN

Zeer goede thriller in een lekker sfeertje die vanaf het begin spannend is en geen moment verveelt.

Degelijke tv-thriller. Nergens een uitblinker in, en met een vrij matig en bijzonder weinig origineel script, maar de regie is goed en Coster-Waldau is prettig om naar te kijken. Wel veel uitleg en hier en daar wat domme momenten. De scriptschrijver wilde de kijker er absoluut van verzekeren dat we weten dat de hoofdpersoon een alcoholist is. Vond het ook wat dom dat de sheriff (een haast overbodige rol) hem van dichtbij neerschiet. De onthulling dat de dokter de moordenaar is voelde wat goedkoop. Dat was wel een erg marginaal personage. 3.0*.

Wat een hoge score???? De film klopte vaak voor geen meter.

De acties die de hoofdpersonen uitvoeren zijn soms irritant dom. Zoals alleen een huisbezoek uitvoeren, zonder je collega's in te lichten.

Of als je een naakt meisje in het bos vind, dan bel je de politie, dan ga je niet een hele avond en nacht in een kuil zitten schuilen. In welk jaar speelde deze film? Waar zijn de gsm's, walkie talkies, piepers, om te communiceren?

De sheriff (een dame) maakt wel een paar hele grove fouten! Ik zal maar niet teveel zeggen, want dan krijg ik op mijn donder dat ik teveel 'spoilers' geef. Dat is niet mijn bedoeling.

En echt diepgang is er ook niet, want wat is er nou uiteindelijk gebeurd met zijn dochter?

Wat zijn de motieven van de moordenaar? Wordt wel kort iets over gezegd, maar wat maakt dat hij de acties uitvoert bij zijn slachtoffers en dat je sommige slachtoffers wel terug vind en anderen niet?

De omgeving en de mooie plaatjes geven de film net iets extra's , maar daar is dan alles mee gezegd.

Aardige film waarin over een man wiens dochter al jaren vermist is en sindsdien een teruggetrokken bestaan leidt. Een onderhoudend plot, maar sommige zaken hadden wat beter uitgewerkt mogen worden. Een paar spannende momenten, ook al is het hier en daar wat voorspelbaar. De toon en sfeer zijn prima en ook een paar mooie beelden van de Canadese natuur.

Deze film vond ik behoorlijk minder dan het Vlaamse epos D'Ardennen. De film leek niet op gang te willen komen, acteerprestaties waren aan de matige kant en de killer was een bonte verschijning zonder veel diepgang. Het wordt wel leuker in de tweede helft, maar had er persoonlijk wel wat meer van verwacht.

I need to see that girl.

She could be my daughter.

Altijd wel plezant om te zien hoe acteurs uit een succesrijke televisieserie het ervan afbrengen in een speelfilm. En zeker als het genre nogal afwijkt van hetgeen ze speelde in die serie. Hier doet Nikolaj Coster-Waldau een niet zo onverdienstelijke poging om te tonen dat hij meer in zijn mars heeft dan het spelen van een koningszoon die liefst van al met zijn zus gymnastische oefeningen uitvoert in de bedstede. Zijn vertolking hier is van een gelijkaardig niveau als dat van Jaime Lannister in “Game of Thrones”. Overtuigend genoeg maar ook niet bepaald van exceptionele kwaliteit. Een rol waar je je dus niet over ergert. Maar telkens je zijn tronie ergens ziet, moet je eventjes nadenken waar je dat gezicht van kent. Zo ook hier in “The Silencing”. Ik had zoiets van “Verdomme, waar ken ik die vent van?”. Pas na een kwartiertje of zo viel mijn frank.

“The Silencing” op zichzelf is van hetzelfde niveau. Zeker geen slechte film. Maar ook niet om in zwijm van te vallen. Het verhaal voelde voor mij een beetje incompleet aan. Er zaten enkele onwaarschijnlijkheden in (om niet te zeggen volstrekt onzinnige beslissingen). En de ontknoping met de onthulling van de dader en zijn motivatie, vond ik persoonlijk beetje vergezocht. De film had iets “Silence of the Lambs”-achtig maar dan afspelend in een omvangrijk, bebost natuurgebied. Een gebied beheerd door Rayborn Swanson (Nikolaj Coster-Waldau) dat de naam “Gwen Swanson sanctuary” kreeg. Een verwijzing naar zijn dochter die al 5 jaar vermist is. ’t Is een plek waar dieren ongestoord en beschermd leven, ver van jagers en stropers. Rayborn leeft een geïsoleerd leven ver van de beschaafde wereld. Een manier om het verlies van zijn verdwenen dochter te verteren. Meestal door het consumeren van liters alcohol. Beetje raar want dat is nu net hetgeen wat die verdwijning heeft veroorzaakt.

Het verhaal krijgt een beetje schwung op het moment dat een seriemoordenaar in beeld komt die waarschijnlijk een beetje teveel naar “The Hunt” heeft gekeken. Wat volgt is een spannend kat-en-muis spel met de medewerking van de lokale vrouwelijke sherrif Alice Gustafson (Annabelle Wallis, voor het serie-minnende publiek vooral bekend uit “Peaky Blinders”) die zelf haar handen vol heeft met de stommiteiten die haar broertje Brooks (Hero Fiennes Tiffin), een drugsverslaafde met een traumatisch verleden, uithaalt.

Zonder twijfel had dit een veel betere, coherente film kunnen zijn, mits dat het script een beetje bewerkt werd. Het hangt toch een klein beetje met haken en ogen aan elkaar. Vol toevalligheden en belachelijke wendingen. Er worden beslissingen genomen die te gek voor woorden zijn. De verrassende actie van Alice op een bepaald moment, is enerzijds begrijpelijk. Maar anderzijds totaal irreëel. En de onverschilligheid die de betrokkenen naderhand tonen, alsof er nooit iets gebeurd was, deed me mijn wenkbrauwen toch even fronsen. De truc met de verfpot door Rayborn kwam zo absurd en stupide over dat ik spontaan in lachen uitbarstte. Niet bepaald van toepassing bij een serieuze thriller over een seriemoordenaar.

“The Silencing” is niet echt veel soeps. En eigenlijk heb je het ooit al eens in een andere film gezien. En veel beter ook. Cinematografisch ziet het er wel professioneel uit (ondanks het lage budget) en qua sfeer zit het ook wel goed. Als je houdt van spanning en zenuwslopende suspense, dan zal je ook op je honger blijven zitten. Het enige waar ik niets verkeerds over kan zeggen, is het acteerwerk van Nikolaj Coster-Waldau. Degelijk en een constante. Net zoals in “Game of Thrones” is het een meelijwekkend personage. Maar ik ben er zeker van dat ik hem weer niet zal herkennen in zijn volgende speelfilm.

2.5*