The Farewell (2019)

Een bijzonder leuke en aanstekelijke film waarbij de Amerikaanse Billi met Aziatische roots terug gaat naar Peking vanwege de (ongeneeslijk) zieke oma en een soort van schijnhuwelijk van haar neef. De dynamiek in de familie is erg grappig, maar weet vanwege het heftige onderwerp ook vaak te ontroeren. Dit is mede dankzij de fantastische cast. Zij dragen de film compleet en lijken net een echte familie die deze enorme last van de situatie op hun schouder draagt.

Het plot klinkt verder erg absurd, maar het is een goede weergave tussen het oosten en het westen. De film gaat hier goed op in zorgt door het eren en duidelijk maken van de motieven voor Chinezen om zo te handelen zoals zij doen en een brug te slaan in de mindset. Wat voor mensen in het westen normaal is, is voor mensen in het oosten juist weer extreem vreemd. En vice versa. The Farewell slaagt hier glansrijk in met een lach en een traan.

4,0*

Aardig.

Amerika is erachter dat er meer culturen leven in het land. Duurde even maar ze krijgen nu ook budget. Logisch gevolg is dat de jonge Amerikanen het gaan hebben over hun tweestrijd in culturen. Write what you know. Maar gevaar dat op de loer ligt is dat we iets te lovend willen gaan zijn. Want deze film vaart nogal op 1 thema.

Het is een zwaarmoedig thema maar toch sleept de film vaak. Vrij snel komen we achter het main verhaal dat Billi haar oma kanker heeft maar dat het gebruikelijk is in China om het niet te vertellen. Nog voor dit nieuws bij Billi aankomt treed een hele zwaarmoedige soundtrack al op. Dat gaat nooit echt weg. Op momenten moeten we wat lol hebben maar we weten allemaal dat ze kanker heeft. Het is de gebruikelijke onderkoelde arthouse humor die we ook al zagen in Sofia Coppola films bijvoorbeeld, het is duidelijk wat de film wil zijn, maar ondanks de andere cultuur wil het nooit echt een eigen smoel krijgen. Het is nergens slecht maar ook nergens echt al die lof waard.

Ondanks de 100 minuten kabbelt het verder wel aardig door. De film is sympathiek maar de echte krachtige scenes bleven uit. Vond ook dat ze de taalbarrière gebruikte om in spraak te uitleggerig te zijn. Bijvoorbeeld als Billi voor de zoveelste keer vraagt of ze het echt niet moeten vertellen. Dan legt de oom uit wat het verschil is in het westen en het oosten. Ik had dat liever gevoeld dan dat dit zo letterlijk werd verteld.

3 sterren.

The Farewell

Deze film komt wel even binnen. Dat komt natuurlijk door het onderwerp, maar meer nog door het briljante acteerwerk, de regie en het script van Lulu Wang, en de chemie tussen de castleden. The Farewell laat je het ene moment lachen om de manier waarop de familieleden met elkaar omgaan, maar het andere moment grijpt de film je ook bij de keel als het onderwerp kanker om de hoek komt kijken.

Dit is een familie die ver van elkaar af woont (China, New York, Japan) en elkaar al lange tijd niet meer heeft gezien. De ergernissen, de ruzies, de geheimen en kleine leugentjes, maar ook de liefde en verbondenheid zijn zeer herkenbaar. Awkwafina laat hier weer eens zien wat voor ongelooflijk talent ze is, maar ook acteurs als Tzi Ma, Diana Lin en Zhao (als oma Nai Nai) zijn fantastisch op dreef. Complimenten ook voor de muziek en de cinematografie (Changchun wordt zeer troosteloos in beeld gebracht). De laatste scene tussen Billi en Nai Nai is ijzersterk, en het zorgde bij mij wel voor de nodige emoties. Fantastisch gedaan.

"Oh, your grandma's on the roof."

Best grappig dat deze film op een echte leugen is gebaseerd.

Lulu Wang vertelt in 'The Farewell' een persoonlijk verhaal over haar oma die terminaal ziek bleek te zijn. Om haar laatste maanden plezierig te laten verlopen wordt er in de vorm van een huwelijk een leugentje om bestwil bedacht om de familie bij elkaar te laten komen, opdat ze nog één laatste keer oma Nai Nai kunnen zien. Aan de hand van Billi word je hierin meegenomen.

Als kijker kom je net zoals Billi terecht in een clash tussen het Oosten en het Westen; eenieder kent verdriet en rouw, maar de wijze waarmee er wordt omgegaan is cultureel anders bepaald. Zo heerst er een interessante dynamiek in de familie, wat geregeld voor heerlijke dialogen zorgt. De daarbij getoonde rouwverwerking is dan ook intrigerend te noemen.

De film sleept soms wel enigszins, maar door rustmomenten in te lassen worden sommige details versterkt. Het levert een sympathieke registratie op, hoewel ik eigenlijk meer emotionele binding had verwacht met deze personages. Daarvoor springen er te weinig scènes uit. Het scheelt gelukkig wel dat Awkwafina voor de verandering eens een mooie, ingetogen rol speelt in plaats van een schreeuwlelijk.

Al met al een aardig drama, maar toch een lichtelijke teleurstelling na alle positieve kritieken die ik heb gelezen.

Dikke 3,0 sterren.

Ik vond het een saaie film. De film gaat er dus over dat oma kanker heeft maar dat dat door de familie tegen haarzelf wordt verzwegen omdat zo de Chinese cultuur is: in het Westen behoort jouw leven jouzelf toe maar niet in het Oosten. In bredere zin gaat de film erover dat er aldoor leugentjes om bestwil worden verteld om gezichtsverlies bij jezelf of de ander te vermijden, in China nog meer dan wij doen. In zekere zin zijn Chinezen daardoor altijd aan het acteren (waarschijnlijk ook degenen die worden voorgelogen omdat die de cultuur kennen en dus wel zullen weten dat ze worden voorgelogen). Dat is misschien een interessant thema maar de film weet er niets interessants mee te doen. De film toont simpelweg een eindeloze reeks van leugens om bestwil, maar het leidt niet tot spannende intriges of zelfs maar iets als een climax. Het thema had beter een onderwerp kunnen zijn van een documentaire van Ruben Terlou: deze film voegt daar als film niets aan toe.

De 30-jarige Billi [Awkwafina] verhuisde als zesjarige van China naar de Verenigde Staten en probeert in New York haar leven op orde te krijgen. Ze is geschokt wanneer ze hoort dat haar geliefde grootmoeder Nai Nai [Zhao Shuzhen] niet lang meer te leven heeft én dat de familie besloten heeft om Nai Nai niet op de hoogte brengen. In plaats daarvan is er een bruiloftsfeest geregeld zodat de familie nog één keer bijeen kan komen. Billi besluit haar laatste centen bijeen te rapen en af te reizen naar haar geboorteland om op haar eigen manier afscheid te nemen. Eénmaal aangekomen stuit ze echter op de culturele verschillen tussen Oost en West.

Scenarist/regisseur Lulu Wang biedt een fraaie studie naar familiedynamiek en legt de verschillen tussen de Chinese en de westerse cultuur op subtiele wijze bloot. De epiloog lijkt duidelijk te maken wat Wangs eigen mening is over het centrale vraagstuk: is het te rechtvaardigen dat je een familielid niet laat weten dat hij dodelijk ziek is? Het klinkt wellicht zwaar op de hand, maar Wang zorgt dat het nooit een tranendal wordt. Zhao Shuzhen is briljant als de nietsvermoedende en immer optimistische grootmoeder en haar momenten met Awkwafina zijn onvergetelijk.

Hele leuke en mooie film met een geweldige cast. Akwafina kende ik wel al een beetje, maar had haar nog niet op deze kwetsbare manier gezien. Vond haar echt heel sterk spelen. De muziek van drama en humor is echt heel goed gebalanceerd en de familie gesprekken zijn fantastisch.

4*

”Based on an actual lie.“

Heerlijke goedgevoelfilm over een toch altijd teer onderwerp als afscheid nemen. Regisseur Lulu Wang slaagt er mede dankzij een vette knipoog in om het verhaal en de emoties vakkundig binnen de perken te houden.

De cast is geweldig op dreef: het plezier spat eraf. In het bijzonder Shuzhen Zhao zet als de matriarch van de familie een uitgelezen rol neer. Awkwafina, vaak toch wat bleekjes in voorgaande films, weet aangenaam te verrassen met een doorwrochte hoofdrol.

Naar mijn smaak een van de betere films van 2019.

Op momenten is The Farewell te didactisch in de wijze waarop ze verschillen tussen 'Oost' en 'West' in de monden van haar personages legt. Dan weer zijn de regiekeuzes te expliciet of demonstratief, door slow-motions of muziekselecties die de klemtoon leggen. Tel daar de aangezette en lome uitwerking van de premisse [het ophouden van de schijn is in het script wel erg fel onderstreept] bij op en het is zoeken naar redenen waarom juist deze Indie het zo enorm goed doet. De acteerprestaties, de mix van tragiek en feelgood, de aandacht voor culturele dynamiek? Of gewoon het geluk van eersteklas promotie en distributie? Ik ben niet enkel negatief over de film - echt beroerd wordt het nergens, en ik begrijp ook wel waar scènes en personages voor velen sympathie zullen opwekken, maar als een volbloed Indiehit vond ik dit een bescheiden domper. Misschien is dat laatste stiekem ook wel gewoon omdat ik persoonlijk van mening ben dat je een mater familias in zo'n situatie áltijd zou moeten inlichten - wat ik in eerste instantie nog wel kon lostrekken van de plotverloop, maar als een lap voor een rode stier werkte toen ik de tekst bij de aftiteling las.

Interessant wel, een inkijkje zo in die Chinese cultuur - een Chinese collega vertelde mij dat dit aardig dicht bij de waarheid zit en men inderdaad soms niet aan een patiënt wil vertellen dat die ernstig ziek is. Awkwafina ken ik vooral als komische sidekick maar hier krijgt ze een serieuze rol die ze erg mooi speelt. Ingetogen en met veel gevoel zonder dat je het idee krijgt dat ze staat te acteren. Maar de gehele film is wat zouteloos vond ik, traag ook en wist niet constant te boeien. Wel sommige mooie plaatjes van de grootstad. 3,0*.

Ik had hier toch meer van verwacht.

Op zich is het uitgangspunt best boeiend, het kijkje in zo'n Chinese familie en cultuur, maar voor mij was het wat te langdradig en soms saai. De speelduur is redelijk kort, maar het voelt toch erg lang aan allemaal.

Had ook een iets frivoler geheel verwacht, meer humor en luchtigheid, of scènes die echt beklijven. Maar ondanks dat de film dat wel probeert (bijvoorbeeld die op de begraafplaats) slaagt het daar niet echt in. Had gezien het onderwerp ook verwacht dat ik meer emotioneel geraakt zou worden, maar ook dat is niet echt gebeurd. Misschien dan toch ongewild de cultuur- of taalbarrière?

3*

Naar deze The farewell keek ik al eventjes uit. Geweldige film van Lulu Wang waarbij een oud omaatje gevolgd wordt die zonder haar medeweten terminaal is. De familie komt samen om nog een laatste keer van elkaar gezelschap te genieten. Een bijzonder cultureel gebruik en zelfs een beetje onbegrijpelijk voor ons Westerlingen, maar daarom niet minder intrigerend. Toch blijf ik me de vraag stellen of de oude Nai Nai écht niet op de hoogte was dat er iets loos was. Ze kent de Chinese gebruiken en paste ze zelf ook toe op haar overleden echtgenoot ...

Fijne ingetogen rol overigens van Awkwafina (van wie ik als muziekleek nog nooit van had gehoord en Ocean's 8 en de laatste Jumanji staan niet direct op mijn prioriteitenlijst), maar wie het meest in het oog sprong is de aimabele en kranige - doch niet op haar mondje gevallen - Nai Nai (vertolkt door Hong Lu). Maar ook de andere vertolkingen waren prima. Ondanks het thema van een terminaal zieke boort de film ook nog een aantal andere thema's aan zoals de Chinese immigratie, de economische metamorfose van de Chinese steden, de kleine ergernissen en jaloezie tussen familieleden, enz ...

Maar bovenal het beladen thema is de sfeer luchtig en zelfs humoristisch. Vooral de bruiloft bevat een aantal erg fijne scènes. Ondanks het feit dat velen elkaar lang niet meer gezien hebben en ze steeds balanceren tussen twee verschillende culturen, zorgt geluk en ongeluk ervoor dat de familie hecht blijft. The farewell is een fijn familieportret en een film die in mijn top 10 van 2019 komt. Mooi!

Goeie film over een vrouw die naar haar geboorteland terugkeert omdat haar oma niet lang meer te leven heeft. Een film over familie en de Chinese cultuur. Redelijk ingetogen en hierdoor soms een tikkeltje saai, maar uiteindelijk wel mooi. Sentiment wordt goed vermeden en ook een paar wrange, maar tegelijkertijd ook grappige momenten.

Het uitgangspunt van de film is het verschil tussen de oosterse en westerse manier hoe je omgaat met iemand die stervende is. Ondanks alle verschillen binnen de familie, hebben ze wel de liefde voor de oma gemeen. Omdat ze eigenlijk allemaal de schijn hoog houden, met goede bedoelingen, krijg je een interessante mix tussen humor en drama met een laagje spanning erover.

Er wordt ook niet gezegd wat de beste manier is: het vertellen en eerlijk zijn tegenover de oma of het spel meespelen en daardoor net zorgen voor een beter afscheid. Op het einde kan je als kijker ook interpreteren dat de oma het maar al te goed wist, omdat ze het zelf ook al bij opa had gedaan. Daardoor komt de eerlijkheid en de schijn mooi samen, zonder dat het echt uitgesproken moet zijn.

Visueel is het niet zo bijzonder, maar de sfeer blijft wel constant goed en de personages zijn best boeiend. Een heerlijke film met het hart op de juiste plaats, drama zonder dramatisch te worden, humor zonder slapstick.

Deze ook eens meegebracht en het was niet mis, maar een waw gevoel had ik er spijtig ook bij bij. Het leek me nochtans een leuk verhaal. De cast deed het prima en verder zag het er wel goed uit.

Ze houden zielsveel van hun zus, hun moeder, hun nai nai vooral. Wat zouden ze dan haar het droeve nieuws brengen ?
En wellicht hadden ze gelijk want als oma zelf de diagnose leest, zegt ze "Zie je wel dat er met mij niets aan de hand is"".
Film over familieliefde die leeft in een doordeweekse Chinese familie, wat uiteen levend, maar (bijna) eendrachtig als het om oma gaat.
In het middenstuk misschien wat dobberend overkomend, maar het is precies dan dat de cultuur-en karakterverschilletjes aan bod komen wat uitmondt in enkele knappe scènes.
Het slot is niet zonder emotie en welke oma wil niet van zo veel liefde genieten ?

Een onderhoudende film met slechts 1 thema dat maakt hem wat voorspelbaar.

Afscheid nemen bestaat niet

Wat een fijne en intieme film is dit. Met daarnaast een praktisch voordeel: met een speelduur van om en nabij de anderhalf uur duurt het verhaal namelijk geen minuut langer dan nodig is. Dit vind ik verfrissend omdat er zoveel titels van twee uur of meer uitgebracht worden die met gemak een half uur korter hadden gekund.

Ondanks het heftige onderwerp blijft het geheel toch luchtig en kijkt het makkelijk weg. Ik heb dan ook met een lach en een traan zitten kijken. Ook is het interessant om met een cultuur verschil tussen het oosten en het westen geconfronteerd te worden die betrekking heeft op het verborgen houden van een kankerdiagnose voor de persoon op die dit betrekking heeft. Dit word verteld door de ogen van het hoofdpersonage die vanwege haar emigratie verwesterd is, en zich hierdoor van haar cultuur geïsoleerd voelt.

Westerlingen zullen zich ongetwijfeld in deze verwarring herkennen, maar het wordt nog interessanter wanneer je je begint af te vragen of er geen kern van waarheid in deze aanpak heerst wanneer blijkt dat de ernstig zieke vrouw op die dit verhaal gebaseerd is, zes jaar na haar diagnose nog steeds in leven is. Zelf geloof ik dat dit situatie afhankelijk is omdat er in de film ook meerdere voorbeelden aangehaald worden van mensen die niet op de hoogte werden gebracht van hun diagnose maar wel kwamen te overlijden. Toch zou het mij niet verbazen dat wanneer de geest denkt dat het lichaam gezond is, dit in sommige gevallen wel degelijk een positief effect kan hebben. Iets om over na te denken en die de uitspraak in de film “It's not the cancer that kills them, it's the fear’’ nog meer kracht bijzet.

The Farewell is voor mij tot nu toe de beste film die ik in 2023 gezien heb.

4,5*

Subtiel en onderkoeld komisch drama, goed gespeeld en geregisseerd maar uiteindelijk een beetje onbestendig. Er valt hier en daar wel wat te gniffelen en de onderhuidse spanningen binnen de familie worden knap in beeld gebracht, maar op emotioneel vlak vond ik de film wel iets tekort schieten. Ik raakte niet voldoende betrokken bij de personages. Toch een ruime voldoende omdat de film zeker onderhoudend is.

Best een leuke film. Ik had er wel iets meer van verwacht, maar hoofdrolspeelster steelt hier de show.

De oma is iets te irritant aanwezig en komt daardoor wat 'nep' over.

Het is interessant om de normen en waarden te zien die blijkbaar gelden in China m.b.t. ziekte en dood.

Verder gewoon een luchtig tussendoortje.

Een bijzonder verhaal over een Chinese familie die hun oma bezoekt omdat ze dood gaat. Alleen mag oma dat zelf niet weten. Wat ik vooral bijzonder aan deze "Chinese" film vind is dat hij anders is als andere Chinese films. Veel Chinese films hebben een hoop symboliek maar zijn ook vaak best afstandelijk. Ook hier zit op zich wel een hoop symboliek in, maar deze film is veel menselijker. Het geeft ook mooi het verschil tussen de westerse en Chinese culturen weer. Ik vond het een mooie film.

De film trapt af met de tekst “based on a true lie”. Een tegenstrijdigheid die de kern van het verhaal dat gaat volgen behoorlijk goed weergeeft. Regisseur en schrijver Lulu Wang vertelt een trieste geschiedenis maar plaatst die in een wanordelijke familiaire dimensie zodat de ernstige omstandigheden die de aanleiding zijn voor een familiebijeenkomst eerder als luchtig dan als treurig worden ervaren.

In China schijnt het normaal te zijn om geliefden niet te vertellen dat zij aan de ziekte kanker lijden omdat deze mededeling een angst tevoorschijn zou brengen die verwoestender tekeer gaat dan de verantwoordelijke tumor. In de film gaat het om de geliefde matriarch Nai Nai die niet mag weten dat zij kanker heeft. Een afleidend huwelijksfeest biedt de familieleden de gelegenheid om in het geniep afscheid van haar te nemen.

De humor is niet uitbundig aanwezig maar zit ‘m vooral in de details. De manier waarop de aanstaande bruidegom en bruid nogal plechtstatig hun rol spelen bijvoorbeeld. Of de verwijzingen naar het vermeende buitensporige alcoholgebruik van de vaderfiguur. Eigenlijk is de humor eerder charmant en gezellig dan hilarisch en ongelooflijk lachwekkend. Een veel groter aandeel in betekenis en in sfeer is het stille drama dat zich soms op de voorgrond maar vaker op de achtergrond bevindt.

De kijker beleeft het verhaal in het bijzonder via de ogen van kleindochter Awkwafina die woonachtig is in de Verenigde Staten en voor wie de Chinese taal en de Chinese leefwijze geen alledaagse koek is. Ze heeft zichtbaar moeite met de stiekeme manier van doen. Via haar bekritiseert Lula Wang op lichte wijze de Chinese traditie en werpt de vraag op of het welzijn van een persoon opweegt tegen het welzijn van een groep personen. Of andersom. Aan de rand van het verhaal poppen af en toe heel voorzichtig dergelijke vraagstukjes op zonder dat het hoofdverhaal daarmee ernstig wordt lastig gevallen.

De film biedt in de eerste helft aangenaam en interessant kijkvoer. In de tweede helft ontwikkelt de film zich steeds meer in de richting van simpele feelgood. Minder subtiel en meer gericht op het lot van Nai Nai en het verdriet van haar familie. De situatie vervlakt. Ook de dialogen sprankelen minder. De regie van terughoudendheid blijft echter aanwezig. Geen vioolgejank en andere kitscherige ingrepen die het drama op een onnatuurlijk manier accentueren opdat de kijker een traantje laat. Lulu Wang houdt ook in het feelgood-gedeelte van de film gelukkig vast aan de stille kracht van de beschouwing.

Nu eens geen rouwdrama maar een positiever benadering over omgaan met een komend overlijden in de familie. Zou de finale beschouwing uit de film waar zijn? Verleng je het leven van je naasten door hen hun terminale kwalen te verbergen? A good lie zoals hier gezegd wordt? De film kreeg me helaas pas in het laatste half uur echt mee met mooie momenten van verbondenheid (het trouwfeest), van familiale vreugde, van afscheid. Een familie hoort echt een plaats te zijn waar iedereen zich goed voelt en waar iedereen zichzelf kan zijn. Het belang van roots wordt ook terloops aangehaald wanneer de familie na een grappig kerkhofbezoek voor de wijk rijdt waar de oma opgegroeid is en waaraan de kleinkinderen nog herinneringen hebben. Maar de wijk is verdwenen en maakt plaats voor nieuwe bouwprojecten. Ik vond dit mooi weergeven dat alles in dit bestaan slechts tijdelijk is en dat geeft een besef mee dat we elk moment met onze familie moeten koesteren.

The Farewell brengt een vrij zwaar onderwerp op een lichte manier en doet dat heel zelfbewust. Wat ik minder vond aan de film was het eerste uur, dat veel te lang bleef aanmodderen rond dezelfde zaken. Ik vrees toch dat de film me op lange termijn niet echt zal bijblijven. Vooral visueel wat saai. Dit is een lastige film om te beoordelen waarbij ik een 3* net te weinig vind en een 3,5* net teveel. Ik had ditzelfde gevoel onlangs ook met Shoplifters (3,5*)

Ik vond het wel een lange zit. Het gaat minder over de zieke oma dan om botsende culturen. Over Chinezen die in Amerika leven en die in China leven. Het westen tegenover het oosten, wordt er ergens ook gezegd. En die twee begrijpen elkaar niet altijd. Vooral Billi zit tussen twee vuren: loyaal naar haar Chinese familieleden, maar opgevoed in het westerse normen en waarden patroon. Al is het allemaal niet te zwaar aangezet en zit er ook een hoop humor in de film. Het slot zie je al op een kilometer aankomen.