Hvítur, Hvítur Dagur (2019)

"Wanneer de wereld geheel wit is en de aarde en de lucht niet van elkaar zijn te onderscheiden, spreken de doden tot ons." Na deze tekst volgen we een auto in een witte wereld die in deze prachtige film vaak te zien zal zijn. De doden spreken via wat zij achterlaten, natuurlijk, maar vooral door wat de levenden ervan maken in hun hoofden.

Dat is zeker het geval bij de zwijgzame hoofdpersoon Ingimudur die rouwt om de dood van zijn vrouw en met zijn gevoelens geen raad weet. Gesprekken met een psycholoog, oppassen op zijn kleindochter, klussen en zwijgen, vooral zwijgen.

Dat is wat de film ook doet. Regisseur Hlynur Palmason vertelt zwijgzaam, en laat in fraaie, strakke beelden alle ruimte aan de kijker om uit te zoeken hoe Ingimudur de verhalen van de dode verwerkt met als slot van de film zijn katharsis, begeleid door het nummer Memories van Leonard Cohen op de geluidsband.

Heerlijk, zo'n kleine rouwfilm (die even de weg kwijtraakt, maar vooruit). Bij de trage beginbeelden en de adembenemende montage van het verstrijken van de seizoenen weet je dat het goed zit met deze film en gelukkig stelt A White, White Day je daarin niet teleur.

Na een intrigerende openingsscène is een uur lang flink doorbijten in dit psychologische drama waarin er aanvankelijk weinig valt af te lezen aan hoofdpersoon Ingmindur [Ingvar Sigurdsson] terwijl hij bezig is met een verbouwing, die het mogelijk moet maken voor zijn dochter en zijn kleindochter om daar te gaan wonen, en een potje voetbal speelt met zijn teamgenoten. Een opmerkelijke scène met de ontwapenende (en subliem spelende) Ída Mekkín Hlynsdóttir als Ingmindurs achtjarige kleindochter waarin hij haar een griezelverhaal vertelt biedt hoop dat het nog wat kan worden en gelukkig betaalt engelengeduld zich uit in een bijzonder sterke tweede helft, waarin Ingmindurs opgekropte emoties naar de oppervlakte komen. Sigurdsson is indrukwekkend, maar het zijn de scènes met Hlynsdóttir die nog lang blijven hangen in je geheugen.

Typisch Scandinavische kwaliteitsdrama over rouw/verlies. De film kent een wat lange en trage aanloop maar elke scene is zowel treffend in z’n realisme als symbolisch (zoals het vissenbloed op het jurkje van het meisje en het doden van de vis waarvan later de betekenis blijkt).

Een gedegen Ijslands drama waarbij de eenzaamheid (en letterlijke) mistroostigheid van het ruwe grauwe Ijsland aan bod komt. Neem nu de beginshots waarbij diverse filmfragmenten van het te verbouwen huis de revue passeren: dan nacht, dan overdag, dan in mist verhuld en dan opnieuw zonneklaar met de mooie bergen op de achtergrond ...

Ook de volgende scène is intrigerend wanneer Ingimundur bij een therapeut zichzelf moet blootgeven, of net niet ... wanneer hij de vraag moet beantwoorden of anderen hem begrijpen (en vice versa) of wat voor hem een mooie dag inhoudt. Met zijn karakterkop, norse houding en opgekropte frustraties zien we een man die zich bezig houdt met het babysitten op zijn kleindochter en de verbouwingen van een huis.

Het is een trage film geworden en pas na de ontvoering toe, komt er iets meer vaart in het verhaal. Maar los hiervan ook aantal prachtige scènes zoals het griezelverhaal of de frustraties tijdens het potje voetbal die met de camera erg mooi in beeld werden gebracht.

Er mooi gemaakt weer, net als voorganger Vinterbrødre (2017), die ik qua sfeer, soundtrack en plot (want iets minder plotmatig) nog een stukkie beter vond. Ik had soms moeite om mij met het hoofdpersonage te identificeren, vond het lastig om hem sympathiek te vinden. Maar daar stonden de vele prachtige beelden tegenover.

Mijn favoriete scène was een steen die van een berg rolde en in zee terechtkwam. Ja, die opmerking kan zo in een sketch van Jiskefet of De Mannen van de Radio, maar het was echt zo en het zegt wel iets over wat voor filmmaker Palmason is. Ook mooi was het moment voor de ontknoping, toen alle personages nog even in beeld kwamen. Dat zat ook in Vinterbrødre, maar het voelde niet als een kopie, eerder als een handtekening, een watermerk.

Hopelijk blijft deze beste man nog lang films maken. Ze zijn zeldzaam, dit soort regisseurs.

Fijne film, al gaf het eerste uur nog niet veel hoop daarop. Dat was zelfs enigszins cliché te noemen, precies wat je verwacht van een film met norse, zwijgzame mensen in een verlaten en ruw landschap (ook al leuk voor sommigen). Maar het wordt steeds beter, met mooi drama, leuke filmische vondsten en momenten (bijvoorbeeld dat rotsblok dat naar beneden rolt), en een goed einde. Daardoor dus een krappe 3.5*.

Hm, deze viel wel wat tegen. De film komt traag op gang en in het eerste uur gebeurde er ook niet zo veel. Ik kon m'n aandacht er niet altijd bijhouden. Naar het einde toe werd het wel interessanter, maar het kalf was al verdronken.

De cast deed het wel prima en verder zag het er prima uit.

Jammer van het eerste uur.

Weerbarstige film, waar je je aan over moet geven. Maar zeker geen slechte film. Gaat over een ouder wordende politieman die zijn vrouw verloren heeft bij een auto-ongeluk. Om dit verlies te verwerken stort hij zich op de verbouwing van een huis en trekt hij veel op met z'n kleindochter van negen. Maar die blijkt ook niet bestand tegen zijn woedeaanvallen. Met z'n collega's kan hij niet meer overweg en de psychologische hulp baat niet.

Dus de film gaat wel degelijk ergens over. Maar zoals hier al gezegd, het had korter en krachtiger gemogen. Er zitten te veel beelden die afleiden en waar je als kijker weinig mee kunt. Zoals die openingsbeelden van dat huis in de verschillende jaargetijden. Wat moet je er mee? En er is meer. Ook het slot kon ik niet plaatsen. De zoektocht naar de minnaar van z'n vrouw speelt maar een beperkte rol. Over het waarom komt geen antwoord. Zoals zo vaak.

De denderende scènes (het scary bedverhaal, het gevecht in de wagen, de slotscène...) met telkens het meisje en opa in de hoofdrol doen al vlug het wankele van het begin, met de onafgewerkte shots en de grillige montage, vergeten.

De openingszin in de film is inderdaad een synthese. Welk beeld houden we van een overledene over en hier krijgen we toch met een extreem geval te doen dat ondanks de gramschap van opa mij geen gevoel van drama gaf. Integendeel. Bijwijlen koddig, zodat de wederzijdse genegenheid tussen opa (hij staat voor haar toch op de tweede plaats) en het meisje (wat een frisse act) eigenlijk het hoofdthema wat verdrijft.

Mooie film.

Nogal een vermoeiende zit. Het verhaal wordt te pretentieus verteld, en dat lukt niet echt goed als het inhoudelijk zo beperkt en eigenlijk gewoon vrij saai is.

Op een gegeven moment kunnen de bekende pittoreske beelden van de IJslandse natuur het geheel ook niet meer redden.

Somber ijslands drama met thriller-elementen, over een rouwende politieman (Ingvar Sigurdsson) die begint te vermoeden dat zijn overleden vrouw een buitenechtelijke affaire had. Het lage tempo en de arthouse-elementen van de film zullen niet iedereen aanspreken, maar ik vond plot en personages boeiend genoeg om dit door de vingers te zien. Met de sfeer zit het ook wel goed, mede te danken aan het desolate landschap waarin de film zich afspeelt.