Vivarium (2019)

Net dus Vivarium gekeken, het was net een aflevering van Black Mirror.

Die afleveringen duren dan ook niet 1 uur en 35 minuten, deze film wel.

En dat was nou net het probleem, ruim 45 minuten te lang.

Imogen Poots & Jesse Eisenberg spelen natuurlijk gewoon goed, en alles is mooi gefilmd, maar op ten duur dan weet je het wel.

En begon de verveling toe te slaan.

Ik had er meer van verwacht, dus maar een 2 van de 5 sterren.

Wat een belachelijk laag gemiddelde.

Vivarium is een originele film waarbij het mysterie goed uitgebouwd wordt. Het lome sfeertje is erg aangenaam en daarbij weten Poots en Eisenberg ontzettend goed om te gaan met de rollen die ze hebben. De frustraties die ze hebben in het surrealistische wijkje zijn voelbaar en je kan ze geen irritant of onlogisch gedrag verwijten. Ze proberen alle logische dingen die ik ook zou proberen om er weer uit te komen. Het lome sfeertje komt ook goed terug in het uiterlijk van de film. De huizen, het kleurgebruik, de wolken. Alles zorgt ervoor dat het ongemakkelijk aanvoelt en je meegaat in de emoties van de 2 hoofdrolspelers en dat megavreemde kindje/wezentje dat zich bij hen toevoegt even later in de film.

Het zorgt er misschien wel voor dat het na een uur iets moeizamer wordt om naar te kijken. Er wil zich nooit echt een hoger tempo ontwikkelen en tot aan het einde moet je het met die traagheid doen. Dit zou ervoor kunnen zorgen dat de aandacht verslapt. Gelukkig gaat regisseur Finnegan niet de fout in door er een slap einde in te gooien. Het mysterie wordt namelijk goed vasthouden tot aan de allerlaatste minuut en Vivarium is hierdoor een lekkere "WTF" film met een einde dat geheel in de lijn van de film past.

Door alle Corona commotie en de kleine release zal Vivarium waarschijnlijk voor veel mensen onder de radar blijven.

Jammer!

3,5*

Erg fijn.

Mysterieus gegeven dat door regisseur Finnegan erg solide uitgewerkt wordt. De film kent geen al te lange aanloop en eens in Yonder aangekomen is al snel duidelijk waar de film heen wil. Maar vanaf dat moment laat de film toch niet zo makkelijk in z'n kaarten kijken, en zitten er een paar leuke twists in.

Vooral het kindje is een meesterzet. Weird, ongemakkelijk en vooral ook bloedirritant. Schreeuw gaat echt door merg en been, volgens mij bewust ook wat ondraaglijker gemaakt op de klankband. Verder doen Poots en Eisenberg het erg goed. Twee acteurs die sowieso wel makkelijk aarden in dit soort aparte films. Vooral Eisenberg heeft er aanleg voor om dit type film uit te kiezen.

Enige minpuntje misschien de CG, het ziet er af en toe wat fake uit, nochthans leken de effect shots niet al te complex te zijn. En dan heb ik het niet over dingen die er fake moesten uitzien (zoals de wolkjes), maar vooral wanneer Poots/Eisenberg door de straten lopen, voelt de omgeving niet echt. Gelukkig is Finnegan wel zo slim om het mysterie de hele film vast te houden en niet met een dwaze uitleg te komen op het eind, zo is die visuele hiccup enkel maar een voetnootje.

Was erg leuk dit. Mist net dat beetje extras, maar het zou me niet verbazen als dat er bij Finnegan nog wel een keer uitkomt. Erg tof filmpje dit.

Dikke 3.5*

Ik hou het op een kleine 3,5*. Vond nou net dat de film zich op het gegeven moment juist wél iets te makkelijk in zijn kaarten liet kijken. Vooral het hele cyclische met de zoon die de makelaar overneemt viel al redelijk ruim van te voren te voorspellen. Richting het einde werd het me soms nét iets teveel 'cliche' mindfuck zeg maar.

Gelukkig weegt de rest van de film daar makkelijk tegen op, de eerste helft is heerlijk mysterieus. De weirde, uncanny valley achtige momenten met het kind zijn inderdaad geweldig en de setting is geniaal in al zijn minimalisme. Soundtrack is verder ook op niveau, lekker dreigend en onderhuids op de juiste momenten.

Een klein opstapje voor Finnegan tov Without Name, al is het cijfer wel hetzelfde. 3,5*.

Trage, claustrofobische en voorspelbare feel-bad movie voor als je in de viruscrisis zo verveeld bent, dat het je om het even is om je 97 minuten lang opgesloten te voelen.

"Dog Knows" woof woof woof...Heerlijk kind.

Kon deze zeker appreciëren, lekker mysterieus dystopisch sfeertje. Te veel films teren op positieve eenheidsworst, met een 'feel good' insteek, was duidelijk bij deze niet het geval, wat een verademing.

Controversiële film. Of je vind hem best goed en raakt er een beetje opgewonden van, of je vind dit afschuwelijk, een tussenweg zal er nauwelijks zijn denk ik. Ik vond hem wel wat hebben: origineel, gedurfd en anders, beetje Kafka achting gebeuren. Lijkt inhoudelijk helemaal nergens over te gaan misschien maar ik vermoed dat de moraal van het verhaal al in de opening word weggegeven wanneer de twee veronderstelde helden wat lacherig staan toe te kijken als er een dood, pas geboren vogeltje op het gras ligt, uit het nestje gewerkt door de concurrentie. Eisenberg heeft me als acteur nog niet echt kunnen overtuigen, maar als ik vertel dat zijn personage in deze film de minst irritante is dan overdrijf ik niet. Tegenspeelster Poots speelt hem trouwens af en toe van het scherm, heeft wel iets deze actrice. Verder interessant en helend wellicht voor degene die denkt dat zijn puberende kinderen thuis behoorlijk irritant zijn want Vivarium bevat echt het meest afschuwelijke opgroeiend wezentje uit de filmgeschiedenis: kippenvel en pure horror. Uiteindelijk wat al te pessimistisch om de grote massa te behagen deze prent, maar dat regisseur Finnegan talent en lef heeft is duidelijk, ik kijk uit naar zijn volgend werk.

Near enough.

And far enough.

Just the right distance.

In volle Corona-crisis was het bekijken van een film voor mij een onmogelijke opdracht. Laat staan dat ik ook maar een zinnig woord zou kunnen neerschrijven om een mening te vormen. Maar nu drie weken verder is de zin om terug te kijken er weer en kon ik probleemloos mijn aandacht bij de film houden zonder dat mijn gedachten afdwaalden naar menig rampscenario. Het doemdenken is schijnbaar met de noorderzon verdwenen. En hoezee. Zelfs het traditioneel formuleren van mijn mening komt weer boven drijven. Alleen de keuze van film is een beetje ongelukkig. “Vivarium” is nu niet bepaald een film waar je vrolijk van wordt. Het heeft veel overeenkomsten met de situatie waarin mensen in de wereld zich nu bevinden. Geïsoleerd en gebonden aan één welbepaalde leefruimte. Geen contact meer met anderen. En een gevoel van onmacht, angst en wanhoop. Alleen is het geen dodelijk virus waardoor Gemma (Imogen “Green Room” Poots) en Tom (Jesse “The Social Network” Eisenberg) zich in die situatie bevinden.

Laat ik als eerst met een waarschuwing beginnen. “Vivarium” is geen alledaagse film. Het is enorm verwarrend en waarschijnlijk doodsaai voor sommigen. Niet alleen vanwege het tergend traag tempo. Maar ook vanwege het repeterend karakter van de film. En voornamelijk, vanwege het compleet surrealistische en absurde thematiek van deze film. Om eerlijk te zijn had ik van meet af aan het gevoel alsof ik naar een surrealistisch schilderij van Margritte aan het kijken was. Die kunstmatige, onnatuurlijk uitziende perfecte wolkjes tegen een helderblauwe lucht. De identieke rijwoningen in een schreeuwlelijke groene kleur. Alles ziet er gekunsteld en onwerkelijk uit. Zo onbetekenend en abstract als de naam van de wijk zelf : “Yonder”.

Gemma en Tom, een jong koppel dat zich graag zou willen settelen en op zoek is naar een betaalbare woning, polsen op een dag eens bij een immobiliënkantoor. De griezelig klinkende en onwerelds reagerende makelaar nodigt hun uit om een bezoek te brengen aan de pas uit de grond gestampte buitenwijk. Een op het eerste zicht verzorgde buurt. Maar tegelijkertijd toch beangstigende wijk waar alle huizen en tuintjes er identiek uitzien. Terwijl Gemma en Tom het huis, met huisnummer 9 bezichtigen, hebben ze eigenlijk al een beslissing genomen. Terwijl ze de kinderkamer bekijken, helblauw en dus al op voorhand bestemd als jongenskamer, beseffen ze plots dat de makelaar Martin (Jonathan Aris) in rook is opgegaan. En als ze na een tijdje tot de ontdekking komen dat ze niet uit dit doolhof van gelijkaardige huizen geraken, op welke manier dan ook, moeten ze zich erbij neerleggen dat ze voor eeuwig vastzitten in deze artificiële leefwereld.

“Vivarium” wordt vanaf dan een ongemakkelijke film. Als kijker voel je de wanhoop en zie je hoe het jeugdig en levendig koppel evolueert naar een apathisch en onverschillig duo wiens dagelijkse routine uit het eten van smaakloos astronautenvoedsel en het zorgen voor een bizar kind bestaat. Het jongetje vonden ze plotsklaps aan hun voordeur in een kartonnen doos. Het opvoeden van dit kind zou een mogelijkheid zijn om te ontsnappen, zoals de boodschap luidt op de doos. Alleen zorgt deze kleuter voor een tweestrijd tussen Gemma en Tom. Niet alleen zorgt het gedrag van het jongetje voor spanning. Ook hun relatie met dit vreemd kereltje is verschillend. Het ventje lijkt ook wel niet van deze wereld te zijn. Zijn groeipatroon is niet normaal. Zijn gedrag en manier van communiceren (hij spreekt met het stemgeluid van Gemma en Tom) zijn zowel absurd als irritant. Het psychotisch geschreeuw tot hij zijn zin krijgt, zou bij mij al de stoppen doen doorslaan. En zo reageert Tom ook. Terwijl Gemma, als kleuterjuffrouw, een sterkere band creëert met het akelige ventje, reageert hij nogal vijandig en dood hij zijn tijd met het graven van een bodemloze put. Waarschijnlijk een poging om uit de situatie weg te vluchten.

Verwacht geen sluitende verklaring op het einde van de film. Om eerlijk te zijn waren er op het einde van de film nog evenveel openstaande vragen als aan het begin. De uiteindelijke boodschap was me niet echt duidelijk. Gaat het over het kleurloos en eentonig, routineus leven dat sommigen leiden? Is het een aanklacht tegen onze modernistisch en materialistische maatschappij? Of een satirische kijk op die maatschappij? Of zijn het buitenaardse wezens die gebruik maken van het mensdom om hun soort in een oneindige cyclus te kweken? Zoals de koekoek aan het begin. Misschien had ik er iets meer van verwacht. Maar uiteindelijk vond ik het een intrigerende film met een exceptionele opzet, aparte productie en beeldmateriaal en toch wel bewonderenswaardig acteerwerk waarbij vooral Imogen Poots een blijvende indruk naliet. Ik vrees echter dat niet iedereen dezelfde mening zal delen.

3*

Best een opmerkelijke film vond ik het.

Op de één of andere manier blijf je geboeid kijken .

Het concept is nog niet eerder langs geweest naar mijn weten.

Wellicht is deze toch wel vreemde film niet voor iedereen.

Ik vond 'm echt heerlijk trippy. Soort twilightzone aflevering. Dat kind was ook zo bizar en fascinerend. Niet 1 die ik snel zal vergeten.

Vivarium was voor mij een zeer aangename verrassing. Het eerste uur gaat alles op een zeer laag tempo maar het houdt je gewoon bezig omdat je zo graag wilt weten, hoe kom ik(zij) hier in hemelsnaam uit? Het laatste half uur is er actie en de afronding van het plot vond ik perfect passen bij de film. Imogen Poots en Jesse Eisenberg hebben duidelijk chemie want ze doen het ongelooflijk goed. Heb me kostelijk vermaakt.

Voor mij een dikke flop, wat heb ik mij in deze vergist....maar ach, er was niets anders op.

Dacht ook "Waar gaat dit in vredesnaam heen?"....nergens dus.

2 goeie spelers, meer niet.

Verder niets meer aan toe te voegen.

Een halve, voor `t decor........."woof woof".

Een intrigerend concept, maar de uitwerking is veel te langdradig en vooral eenzijdig. Dit had beter gebruikt kunnen worden voor een aflevering van, pak 'm beet, Black Mirror. Hoofdrolspelers Imogen Poots en Jesse Eisenberg doen evenwel hun best en er zijn zeker goede (en vooral beklemmende) momenten. Leuk vormgegeven ook. Door het uitblijven van een bevredigende conclusie blijft het echter een beetje een gemiste kans.

Voor de één is het wonen in een Vinex-wijk een symbool voor succes en de verwezenlijking van een droom. Voor de ander staat het wonen in zo’n wijk symbool voor gevangenschap en oppervlakkigheid. Een hel waarin niets origineel is en waarin bewoners die een afwijking van de norm vertonen, als zwarte schapen worden behandeld.

De mening van regisseur en mede-schrijver Lorcan Finnegan is erg duidelijk en sluit aan bij de negatieve visie. De filmtitel geeft natuurlijk al een aardige aanwijzing. Een vivarium is een kunstmatige ruimte om dieren in te houden en te laten opgroeien. In de film Vivarium is het rijtjeshuis een gevangenis waaruit geen ontsnapping mogelijk is en waarin de bewoners hun leven niet kunnen inrichten zoals zij dat zelf willen.

In de wereld van Vivarium is niets natuurlijk. Alles is kunstmatig. En zo ziet alles er ook uit. Afschuweelijk kil en afschuwelijk zielloos. De bewoners worden voorzien van alles dat nodig is om te bestaan. Ze hebben een slaapplaats, sanitaire voorzieningen en voedsel. Zelfbeschikking en prikkeling van het estetische vermogen horen daar niet bij. Die zijn niet essentieel en dus niet goed voor de mens. Leven mag. Er van genieten mag niet.

De film lijkt een aanklacht tegen het conformistische bestaan van een volgevreten samenleving die elke link met de natuur en elke vorm van oorspronkelijkheid heeft verloren. Het vivarium als metafoor is niet heel subtiel. Geeft niet. Achter de grofheid van de metafoor vindt gewoon een fijn verhaal plaats. Een mysterieus verhaal met een aangename surrealistische touch.

De setting is daarbij erg behulpzaam. En erg fantastisch. Een labyrintische Vinex-wijk die bol staat van de kunstmatigheid. Van de inrichting van de woning tot de gelijkmatig verdeelde identieke wolkjes in de helblauwe lucht. De wereld van de personages is angstwekkend onnatuurlijk aangekleed en roept een kille en ongemakkelijke sfeer op die je de gehele filmduur blijft vergezellen. Vivarium is geen ontspannen ritje.

Imogen Poots en Jesse Eisenberg doen het leuk als bewoners die afwisselend gelaten en hysterisch reageren op de waanzin waarin zij zijn terecht gekomen. De minder belangrijke karakters zijn trouwens even essentieel voor de inleving en de gespannen sfeer. Zonder verder op hun functie in het verhaal in te gaan, werkt hun poging om een natuurgetrouw beeld van een mens neer te zetten lachwekkend, absurd en griezelig. Geslaagde voeding voor extra ongemak bij de kijker.

Bizar en mysterieus. Hilarisch en afschuwelijk. Zo maar wat woorden die van toepassing zijn op de film Vivarium. Fijn is ook zo’n woord.

Redelijke film over een koppel op huizenjacht die terecht komen in een bijzondere buurt. De film begint goed en het is ook zeker origineel te noemen. De kunstmatige aandoende setting past hier ook perfect bij. Wel is het op sommige momenten eentonig en had het met gemak wat korter gekund. Imogen Poots en Jesse Eisenberg zijn opnieuw goed gecast samen.

Wow, volledig mijn ding.

Zeer bizar verhaal met absurde situaties.

Heerlijke trippy fantasy die blijft hangen.

Zeer integrerende film.

Speciaal filmpje !
Het verhaal is intrigerend en blijft mysterieus tot het einde, ook al lijken niet alle vragen dan beantwoord.
De openingsscène met de koekoek is fascinerend en als kijker weet je ook dat het verhaal hier ergens mee te maken heeft. Naar het einde toe wordt dit ook duidelijk. Toegegeven , het slot stelt teleur en je verwacht wat meer uitleg. Ondertussen ook de zogenaamde betekenis van de metaforen in deze film opgezocht, maar dat is toch wel wat vergezocht en niet te ontdekken, namelijk dat het idee van een perfect leven meer een valstrik is en dat ouderschap zowel een vloek als een beloning kan zijn. Tja, het leven lijkt geen enkele zin te hebben. De kunstmatige, kille setting in de voorstad wordt prima weergegeven : alle huisjes zijn groen en identiek , steeds dezelfde wolken en je kan er niet meer ontsnappen. Dat onbehaaglijk gevoel dat er geen uitweg is, wordt prima weergegeven. Ook het kind weet de kijker een freaky gevoel op te wekken door zijn eigenaardige handelingen, schreeuwen en ongevoeligheid. Toch allemaal positieve elementen , maar die metaforen maken het voor mij minder. 6/10

Fijn filmpje.

Sowieso erg verfrissend om weer eens een film te zien die vooral om het beeld draait, daar zijn er eigenlijk toch veel te weinig van. Grappig ook omdat de huizen bepaald lijken op wat er bij mij een stukje verder in de straat staat, precies in die kleur groen - en ik moet ook toegeven dat ik mijn eigen huis wel eens voorbij gereden ben. Vormgeving en cinematografie is ook wel een erg sterk punt van de film, en de cast is ook prima - Poots en Eisenberg zijn geknipt voor dit soort rol.

Of ik dan helemaal begrepen heb waar het over gaat is dan weer een heel ander iets - ik kan er wel een of andere banaliteit bij verzinnen, maar laat ik dat maar niet doen. Soms is het ook genoeg om tevreden te zijn dat je iets niet begrijpt.

Ok, eerlijk is eerlijk. Het concept is leuk bedacht en de uitvoering ook... Maar het is te langdradig.. zelfs series kijken nog lekkerder weg dan deze film... Het is niet flut though... just boring

"Memories will be made in the ample spaces between these walls."

Vooraf had ik mij ingesteld op een rare film, maar dit was wel erg freaky zeg.

Kleuterjuf Gemma en tuinier Tom zijn een jong koppel op zoek naar een nieuwe woning. Zij worden hierin begeleid door een sociaal onhandige makelaar die ze wijst op een nieuwbouwwijk genaamd Yonder. Voor ze het in de gaten hebben heeft de makelaar de benen genomen en zitten ze vast in een lege wijk met identieke woningen.

Het gegeven komt zeer mysterieus over, omdat je als kijker zowat de hele tijd in het duister wordt gehouden over het hoe en wat. Ondertussen vinden er allerlei bizarre taferelen plaats waarvan je een ongemakkelijk gevoel krijgt; op een kafkaiaanse wijze. Het knappe is dat er weinig lijkt te gebeuren, echter worden bepaalde veranderingen subtiel in beeld gebracht.

Imogen Poots en Jesse Eisenberg zijn perfect op elkaar ingespeeld. Je leeft ook daadwerkelijk mee, terwijl hun personages de ene na de andere tegenslag te verwerken krijgen. Het is alleen jammer dat de CGI niet zo goed meewerkt, omdat de omgeving soms wel nep lijkt. Desondanks blijft 'Vivarium' gestoord tot het einde toe.

Al met al een intrigerende Sci-Fi die wellicht niet voor iedereen is weggelegd, maar zeker de moeite waard als je van series als 'Black Mirror' en 'The Twilight Zone' houdt.

3,5 Sterren.

Ik heb zo de indruk dat velen wat gebrainwasht zijn door Hollywood en daarom een film verwachten met flitsende beelden, realistische CGI, een verhaal dat we snappen (of toch een poging doet om het uit te leggen), een happy end,... maar neen, niets van dat alles en dus wacht de teleurstelling die er geen hoeft te zijn als je niet geconformeerd bent met de opgelegde norm van een 90 minuten durende film.

Ik geef toe, Poots en Eisenberg zijn wat verkeerd gecast en lokken een publiek die Hollywoodfilms gewoon zijn, maar geef de rollen aan onbekende acteurs en de film wordt een cultfilm.

Doet me denken aan Solaris, Den brysomme mannen, Funny games en Stalker.

Dit was best een interessante en boeiende film. Mijn beleving is het dat aliens een soort van experiment uitvoeren met mensen. Als je de film zo bekijkt is het goed te behappen, maar iedereen kan zelf een invulling geven, wat er nou precies gebeurd.

Op een gegeven moment is het wel een beetje klaar. Dan zakt de film wat in. Maar daarna wordt die weer wat spannender.

Zeker de moeite waard als je open staat voor een beetje fantasie en niet de standaard films uit Hollywood.

Aparte film, met een origineel verhaal en sfeer, maar ook behoorlijk minimalistisch en op momenten zelfs een beetje aan de saaie kant. De intro over de koekoek geeft al een redelijke inkijk in waar de film over gaat, want dat Eisenberg en Poots als een soort van substituutouders voor een soort van changeling dienen is duidelijk, zoals ook te zien is aan het rare gedrag en met name het imitatiegedrag van het kind. De hele film voelt ook kafkaesk aan, in een eindeloze wereld van lege vinexwoningen en vreemde gebeurtenissen. Maar hoe intrigerend het idee ook is, op een gegeven moment werd het steeds meer van hetzelfde. Het voelt een beetje aan als een Black Mirror of Twilight Zone aflevering van een half uur, drie kwartier die uitgerekt is tot langer dan zou moeten.

Dit was een bijzondere, maar wel nog toffe film. Een speciaal verhaal en sfeertje, maar de moeite om gezien te hebben. De cast deed het niet slecht en visueel was het ook wel in orde.

Het is een originele film en blij dat ik deze eens heb gezien.

Geen touw aan vast te knopen. Best intrigerend maar uiteindelijk teleurstellend omdat de makers het ook niet echt belangrijk leken te vinden wat er nu daadwerkelijk aan de hand was. En dan kun je er allerlei metafoortjes op loslaten om de gaten in te vullen maar dat excuseert de film niet voor de leegte die het eigenlijk aanbiedt.

De sf labeling vind ik op zich terecht maar het is erg jammer dat hier uiteindelijk zo weinig met het sf gegeven gedaan wordt.

Wel is het acteerwerk sterk van met name Imogen Poots. Ze is het meest menselijke element in de film en contrasteert het sterkst met het merkwaardige kind.

Beklemmend, eng, claustrofobisch en vervreemdend. En dat alles dermate visueel vormgegeven (Alex van Warmerdam-achtige stijl) dat ik me op een gegeven moment gewoonweg benauwd voelde. Als een nachtmerrie die niet meer eindigt. De makelaar lijkt wel een plastic pop en vertrekt geen spier. Wat een griezel! Ik heb me uitstekend vermaakt.

"This House is Forever!"

De koekoekvogel is een zogenaamde broedparasiet; het vrouwtje legt haar eieren in nesten van andere vogelsoorten en laat de jongen door die andere soort uitbroeden en verzorgen. Een vivarium is een afgesloten ruimte, waarin dieren en planten gehouden worden. Combineer deze twee uitgangspunten en je krijg een redelijk goed uitgebalanceerde sciencefiction-mysteriefilm. Daarom plaatst het Jesse Eisenberg en Imogen Poots in een gestileerde buitenwijk in een iets te perfecte huis, en kreeg men een kartonnen pakket met … een baby bezorgt? Niet een film die voor iedereen even goed in de smaak zal vallen want niet alles wordt verklaard en het laat je dus achter met onbeantwoorde vragen. Vraag eigenlijk van je dat je mee gaat in deze vreemde vage wereld; waarin dingen gebeuren omdat ze gebeuren...maar als je er volledig in op gaat dan heb je een zeer goede tijd!

Oef, prent die nét niet naar genoeg is om niet af te kijken.

In de reacties worden meerdere uitleggen voorgeschoteld. Als ik zo vrij ben om eea eruit te pikken lijkt mij die van een alien als koekoeksjong opgevoed in een kunstmatige omgeving waaraan niet is te ontsnappen het dichtst in de buurt komen.

Creepy sfeer met weer zo'n typisch "Netflixfiltertje" erover. Had zoals hier eerder aangekaart wat mij betreft ook wel wat korter mogen duren.

Onvoorspelbare, mysterieuze sciencefictionuitwerking van de Ierse regisseur Lorcan Finnegan. Vivarium kan al vanaf minuut één profiteren van de onderscheidende visuele look, die de film gemakkelijk voorziet van een extra eigenaardig laagje. Bovendien leveren Imogen Poots en Jesse Eisenberg uiterst verdienstelijke acteerprestaties af en ontwikkelt het kind zich aardig met de film mee. Enkel de CGI mislukt een beetje wanneer het op de afwerking aankomt, want inhoudelijk zit de film goed in elkaar. Nergens wordt er echt op een bijzonder scherpe of bijtende manier uitgehaald, maar dat is dan ook geen vereiste en niettemin boeit het geheel met gemak. Het jammerlijke is dat er geen gebeurtenis tussen zit die er echt duidelijk bovenuit steekt, met uitzondering van de laatste 20 minuten. Hierdoor heeft Vivarium links en rechts de neiging om in te kakken, maar het geheel is dermate origineel dat een ruime voldoende er hoe dan ook inzit.

Merkwaardige en bizarre film uit Ierland; een land dat toch wel veel creatiever is dan zijn buureiland Engeland.

De titel is enkele keren voorbijgekomen in de algoritmes op Facebook en naar aanleiding van het verschijnen van The Surfer besloot ik deze titel maar eens te Googlen met "Full Movie" eraan toegevoegd.

Het begint vrij normaal. Jesse Eisenberg is naar Ierland gekomen om een rol als tuinman aan te nemen, terwijl Poots de rol als lerares op zich neemt. Ze besluiten een nieuw leven op te starten in een veelbelovende wijk genaamd Yonder. Meteen bij het met de auto betreden van deze wijk gaat je hoofd al tollen. Is dit daadwerkelijk met blokkendozen in elkaar gezet of is het een computeranimatie? Vooral het amateuristische bewerking maakt het er alleen maar vreemder op. Yonder is vrijwel een karikaturale vorm van een burgerlijke woonwijk. Vanuit vogelvlucht lijkt het een compleet metropool te zijn. Alleen zijn letterlijk alle huizen hetzelfde en lijken deze nota bene onbewoond te zijn. Totdat Tom en Gemma hun intrede doen. Toch schijnt er wel eens een postbode te komen en zo krijgen ze een doos met een pasgeboren baby erin.

Het wordt steeds vreemder wanneer deze baby in plaats van in jaren, in dagen groeit. Dat niet alleen; het jong heeft zeer primitieve, akelige en ziekelijke gedragspatronen terwijl Tom en Gemma geen raad weten met het ouderschap. Ze hebben het kind immers niet zelf op de wereld gezet; het is hen gewoon in de handen gedrukt.

En zo ontpopt Vivarium tot een wel hele buitengewone trip of zelfs hallucinatie en staat dit hele onaardse decor centraal voor een psychologisch machtspelletje dat met de dagen (en de groei van deze jongen) steeds geniepender en vernietigender wordt. Ik zie elementen ala Haneke, Lanthimos en Warmerdam voorbij komen. Een snufje van dat toneel-gedeelte van Beau is Afraid. Iets met horrorfilms over behekste kinderen. Maar hoe langer Vivarium duurt, hoe groter de mindfuck en de verrassing dat erop volgt. Wellicht met een dikke knipoog.

Ja, ik ben aangenaam verrast door dit werkje dat je moet zien om te kunnen geloven. Knap in elkaar gepuzzeld waarbij het dito-gehalte niet eens meer opvalt.

4,0*