Vivarium (2019)

Best aardig idee. En ook best aardig vormgegeven. Voor een korte film. Na een half uur had ik er al wel genoeg van.

Hmm. wel van de regisseur van Without Name en dat was een fascinerende trip.

Trailer is iig leuk. Ben hier erg benieuwd naar

Net dus Vivarium gekeken, het was net een aflevering van Black Mirror.

Die afleveringen duren dan ook niet 1 uur en 35 minuten, deze film wel.

En dat was nou net het probleem, ruim 45 minuten te lang.

Imogen Poots & Jesse Eisenberg spelen natuurlijk gewoon goed, en alles is mooi gefilmd, maar op ten duur dan weet je het wel.

En begon de verveling toe te slaan.

Ik had er meer van verwacht, dus maar een 2 van de 5 sterren.

Ik ben iets scheutiger, ik vond het erg fascinerend.

Wat een belachelijk laag gemiddelde.

Vivarium is een originele film waarbij het mysterie goed uitgebouwd wordt. Het lome sfeertje is erg aangenaam en daarbij weten Poots en Eisenberg ontzettend goed om te gaan met de rollen die ze hebben. De frustraties die ze hebben in het surrealistische wijkje zijn voelbaar en je kan ze geen irritant of onlogisch gedrag verwijten. Ze proberen alle logische dingen die ik ook zou proberen om er weer uit te komen. Het lome sfeertje komt ook goed terug in het uiterlijk van de film. De huizen, het kleurgebruik, de wolken. Alles zorgt ervoor dat het ongemakkelijk aanvoelt en je meegaat in de emoties van de 2 hoofdrolspelers en dat megavreemde kindje/wezentje dat zich bij hen toevoegt even later in de film.

Het zorgt er misschien wel voor dat het na een uur iets moeizamer wordt om naar te kijken. Er wil zich nooit echt een hoger tempo ontwikkelen en tot aan het einde moet je het met die traagheid doen. Dit zou ervoor kunnen zorgen dat de aandacht verslapt. Gelukkig gaat regisseur Finnegan niet de fout in door er een slap einde in te gooien. Het mysterie wordt namelijk goed vasthouden tot aan de allerlaatste minuut en Vivarium is hierdoor een lekkere "WTF" film met een einde dat geheel in de lijn van de film past.

Door alle Corona commotie en de kleine release zal Vivarium waarschijnlijk voor veel mensen onder de radar blijven.

Jammer!

3,5*

Vond dit wel een toepasselijk filmpje in deze aan huis gebonden tijden...

Maar verder heb ik ongeveer wel dezelfde mening als Rep Robert hierboven.

En trouwens, in zulke rollen zie ik Eisenberg ook graag, al zal het lastig zijn om die hilarische rol in The Double te overtreffen..

Erg fijn.

Mysterieus gegeven dat door regisseur Finnegan erg solide uitgewerkt wordt. De film kent geen al te lange aanloop en eens in Yonder aangekomen is al snel duidelijk waar de film heen wil. Maar vanaf dat moment laat de film toch niet zo makkelijk in z'n kaarten kijken, en zitten er een paar leuke twists in.

Vooral het kindje is een meesterzet. Weird, ongemakkelijk en vooral ook bloedirritant. Schreeuw gaat echt door merg en been, volgens mij bewust ook wat ondraaglijker gemaakt op de klankband. Verder doen Poots en Eisenberg het erg goed. Twee acteurs die sowieso wel makkelijk aarden in dit soort aparte films. Vooral Eisenberg heeft er aanleg voor om dit type film uit te kiezen.

Enige minpuntje misschien de CG, het ziet er af en toe wat fake uit, nochthans leken de effect shots niet al te complex te zijn. En dan heb ik het niet over dingen die er fake moesten uitzien (zoals de wolkjes), maar vooral wanneer Poots/Eisenberg door de straten lopen, voelt de omgeving niet echt. Gelukkig is Finnegan wel zo slim om het mysterie de hele film vast te houden en niet met een dwaze uitleg te komen op het eind, zo is die visuele hiccup enkel maar een voetnootje.

Was erg leuk dit. Mist net dat beetje extras, maar het zou me niet verbazen als dat er bij Finnegan nog wel een keer uitkomt. Erg tof filmpje dit.

Dikke 3.5*

Ik hou het op een kleine 3,5*. Vond nou net dat de film zich op het gegeven moment juist wél iets te makkelijk in zijn kaarten liet kijken. Vooral het hele cyclische met de zoon die de makelaar overneemt viel al redelijk ruim van te voren te voorspellen. Richting het einde werd het me soms nét iets teveel 'cliche' mindfuck zeg maar.

Gelukkig weegt de rest van de film daar makkelijk tegen op, de eerste helft is heerlijk mysterieus. De weirde, uncanny valley achtige momenten met het kind zijn inderdaad geweldig en de setting is geniaal in al zijn minimalisme. Soundtrack is verder ook op niveau, lekker dreigend en onderhuids op de juiste momenten.

Een klein opstapje voor Finnegan tov Without Name, al is het cijfer wel hetzelfde. 3,5*.

Trage, claustrofobische en voorspelbare feel-bad movie voor als je in de viruscrisis zo verveeld bent, dat het je om het even is om je 97 minuten lang opgesloten te voelen.

"Dog Knows" woof woof woof...Heerlijk kind.

Kon deze zeker appreciëren, lekker mysterieus dystopisch sfeertje. Te veel films teren op positieve eenheidsworst, met een 'feel good' insteek, was duidelijk bij deze niet het geval, wat een verademing.

Konden ze de film niet beter Vinexvarium noemen?

Geen paramount, 20th century fox maar voor mij onbekende logo's in het begin. Dat betekent meestal geen Hollywood productie en vaak 'wat' vagere films met open eindes of grote vraagtekens.

Deze film stelde niet teleur. Lekker vaag. Zo af en toe even helemaal buiten de platgetreden paden gaan is wel eens fijn maar moet ik ook niet elke dag voorgeschoteld krijgen. Zo'n film waar je jezelf vragen gaat stellen wat zou ik doen in zo'n situatie of zit ik al in zo'n situatie? Nog erger.

Deze film dan ook niet opzetten als je denkt een feel good movie te hebben. Sterk.

Controversiële film. Of je vind hem best goed en raakt er een beetje opgewonden van, of je vind dit afschuwelijk, een tussenweg zal er nauwelijks zijn denk ik. Ik vond hem wel wat hebben: origineel, gedurfd en anders, beetje Kafka achting gebeuren. Lijkt inhoudelijk helemaal nergens over te gaan misschien maar ik vermoed dat de moraal van het verhaal al in de opening word weggegeven wanneer de twee veronderstelde helden wat lacherig staan toe te kijken als er een dood, pas geboren vogeltje op het gras ligt, uit het nestje gewerkt door de concurrentie. Eisenberg heeft me als acteur nog niet echt kunnen overtuigen, maar als ik vertel dat zijn personage in deze film de minst irritante is dan overdrijf ik niet. Tegenspeelster Poots speelt hem trouwens af en toe van het scherm, heeft wel iets deze actrice. Verder interessant en helend wellicht voor degene die denkt dat zijn puberende kinderen thuis behoorlijk irritant zijn want Vivarium bevat echt het meest afschuwelijke opgroeiend wezentje uit de filmgeschiedenis: kippenvel en pure horror. Uiteindelijk wat al te pessimistisch om de grote massa te behagen deze prent, maar dat regisseur Finnegan talent en lef heeft is duidelijk, ik kijk uit naar zijn volgend werk.

Near enough.

And far enough.

Just the right distance.

In volle Corona-crisis was het bekijken van een film voor mij een onmogelijke opdracht. Laat staan dat ik ook maar een zinnig woord zou kunnen neerschrijven om een mening te vormen. Maar nu drie weken verder is de zin om terug te kijken er weer en kon ik probleemloos mijn aandacht bij de film houden zonder dat mijn gedachten afdwaalden naar menig rampscenario. Het doemdenken is schijnbaar met de noorderzon verdwenen. En hoezee. Zelfs het traditioneel formuleren van mijn mening komt weer boven drijven. Alleen de keuze van film is een beetje ongelukkig. “Vivarium” is nu niet bepaald een film waar je vrolijk van wordt. Het heeft veel overeenkomsten met de situatie waarin mensen in de wereld zich nu bevinden. Geïsoleerd en gebonden aan één welbepaalde leefruimte. Geen contact meer met anderen. En een gevoel van onmacht, angst en wanhoop. Alleen is het geen dodelijk virus waardoor Gemma (Imogen “Green Room” Poots) en Tom (Jesse “The Social Network” Eisenberg) zich in die situatie bevinden.

Laat ik als eerst met een waarschuwing beginnen. “Vivarium” is geen alledaagse film. Het is enorm verwarrend en waarschijnlijk doodsaai voor sommigen. Niet alleen vanwege het tergend traag tempo. Maar ook vanwege het repeterend karakter van de film. En voornamelijk, vanwege het compleet surrealistische en absurde thematiek van deze film. Om eerlijk te zijn had ik van meet af aan het gevoel alsof ik naar een surrealistisch schilderij van Margritte aan het kijken was. Die kunstmatige, onnatuurlijk uitziende perfecte wolkjes tegen een helderblauwe lucht. De identieke rijwoningen in een schreeuwlelijke groene kleur. Alles ziet er gekunsteld en onwerkelijk uit. Zo onbetekenend en abstract als de naam van de wijk zelf : “Yonder”.

Gemma en Tom, een jong koppel dat zich graag zou willen settelen en op zoek is naar een betaalbare woning, polsen op een dag eens bij een immobiliënkantoor. De griezelig klinkende en onwerelds reagerende makelaar nodigt hun uit om een bezoek te brengen aan de pas uit de grond gestampte buitenwijk. Een op het eerste zicht verzorgde buurt. Maar tegelijkertijd toch beangstigende wijk waar alle huizen en tuintjes er identiek uitzien. Terwijl Gemma en Tom het huis, met huisnummer 9 bezichtigen, hebben ze eigenlijk al een beslissing genomen. Terwijl ze de kinderkamer bekijken, helblauw en dus al op voorhand bestemd als jongenskamer, beseffen ze plots dat de makelaar Martin (Jonathan Aris) in rook is opgegaan. En als ze na een tijdje tot de ontdekking komen dat ze niet uit dit doolhof van gelijkaardige huizen geraken, op welke manier dan ook, moeten ze zich erbij neerleggen dat ze voor eeuwig vastzitten in deze artificiële leefwereld.

“Vivarium” wordt vanaf dan een ongemakkelijke film. Als kijker voel je de wanhoop en zie je hoe het jeugdig en levendig koppel evolueert naar een apathisch en onverschillig duo wiens dagelijkse routine uit het eten van smaakloos astronautenvoedsel en het zorgen voor een bizar kind bestaat. Het jongetje vonden ze plotsklaps aan hun voordeur in een kartonnen doos. Het opvoeden van dit kind zou een mogelijkheid zijn om te ontsnappen, zoals de boodschap luidt op de doos. Alleen zorgt deze kleuter voor een tweestrijd tussen Gemma en Tom. Niet alleen zorgt het gedrag van het jongetje voor spanning. Ook hun relatie met dit vreemd kereltje is verschillend. Het ventje lijkt ook wel niet van deze wereld te zijn. Zijn groeipatroon is niet normaal. Zijn gedrag en manier van communiceren (hij spreekt met het stemgeluid van Gemma en Tom) zijn zowel absurd als irritant. Het psychotisch geschreeuw tot hij zijn zin krijgt, zou bij mij al de stoppen doen doorslaan. En zo reageert Tom ook. Terwijl Gemma, als kleuterjuffrouw, een sterkere band creëert met het akelige ventje, reageert hij nogal vijandig en dood hij zijn tijd met het graven van een bodemloze put. Waarschijnlijk een poging om uit de situatie weg te vluchten.

Verwacht geen sluitende verklaring op het einde van de film. Om eerlijk te zijn waren er op het einde van de film nog evenveel openstaande vragen als aan het begin. De uiteindelijke boodschap was me niet echt duidelijk. Gaat het over het kleurloos en eentonig, routineus leven dat sommigen leiden? Is het een aanklacht tegen onze modernistisch en materialistische maatschappij? Of een satirische kijk op die maatschappij? Of zijn het buitenaardse wezens die gebruik maken van het mensdom om hun soort in een oneindige cyclus te kweken? Zoals de koekoek aan het begin. Misschien had ik er iets meer van verwacht. Maar uiteindelijk vond ik het een intrigerende film met een exceptionele opzet, aparte productie en beeldmateriaal en toch wel bewonderenswaardig acteerwerk waarbij vooral Imogen Poots een blijvende indruk naliet. Ik vrees echter dat niet iedereen dezelfde mening zal delen.

3*

Best een opmerkelijke film vond ik het.

Op de één of andere manier blijf je geboeid kijken .

Het concept is nog niet eerder langs geweest naar mijn weten.

Wellicht is deze toch wel vreemde film niet voor iedereen.

Vooral de eerste helft vond ik hem heel sterk tot het kindje volwassen werd, daarna begon het een beetje in te zakken en werd het een beetje standaard en voorspelbaar allemaal.

Maar het is toch geen standaardfilm en een leuke poging om toch eens iets anders te proberen. Ook de acteerprestaties waren dik in orde, je zag en voelde echt de wanhoop bij het stel en dat drukten ze ook zeer goed uit.

Ik vond 'm echt heerlijk trippy. Soort twilightzone aflevering. Dat kind was ook zo bizar en fascinerend. Niet 1 die ik snel zal vergeten.

Vivarium was voor mij een zeer aangename verrassing. Het eerste uur gaat alles op een zeer laag tempo maar het houdt je gewoon bezig omdat je zo graag wilt weten, hoe kom ik(zij) hier in hemelsnaam uit? Het laatste half uur is er actie en de afronding van het plot vond ik perfect passen bij de film. Imogen Poots en Jesse Eisenberg hebben duidelijk chemie want ze doen het ongelooflijk goed. Heb me kostelijk vermaakt.

Voor mij een dikke flop, wat heb ik mij in deze vergist....maar ach, er was niets anders op.

Dacht ook "Waar gaat dit in vredesnaam heen?"....nergens dus.

2 goeie spelers, meer niet.

Verder niets meer aan toe te voegen.

Een halve, voor `t decor........."woof woof".

Jezus zeg, wat was me dit??

En ik hou al niet van klein mannen en dan zou roepen en hysterisch doen en onbetant doen, werd er gek van. Film afgezet.

Slechte en saai.

Een intrigerend concept, maar de uitwerking is veel te langdradig en vooral eenzijdig. Dit had beter gebruikt kunnen worden voor een aflevering van, pak 'm beet, Black Mirror. Hoofdrolspelers Imogen Poots en Jesse Eisenberg doen evenwel hun best en er zijn zeker goede (en vooral beklemmende) momenten. Leuk vormgegeven ook. Door het uitblijven van een bevredigende conclusie blijft het echter een beetje een gemiste kans.

Voor de één is het wonen in een Vinex-wijk een symbool voor succes en de verwezenlijking van een droom. Voor de ander staat het wonen in zo’n wijk symbool voor gevangenschap en oppervlakkigheid. Een hel waarin niets origineel is en waarin bewoners die een afwijking van de norm vertonen, als zwarte schapen worden behandeld.

De mening van regisseur en mede-schrijver Lorcan Finnegan is erg duidelijk en sluit aan bij de negatieve visie. De filmtitel geeft natuurlijk al een aardige aanwijzing. Een vivarium is een kunstmatige ruimte om dieren in te houden en te laten opgroeien. In de film Vivarium is het rijtjeshuis een gevangenis waaruit geen ontsnapping mogelijk is en waarin de bewoners hun leven niet kunnen inrichten zoals zij dat zelf willen.

In de wereld van Vivarium is niets natuurlijk. Alles is kunstmatig. En zo ziet alles er ook uit. Afschuweelijk kil en afschuwelijk zielloos. De bewoners worden voorzien van alles dat nodig is om te bestaan. Ze hebben een slaapplaats, sanitaire voorzieningen en voedsel. Zelfbeschikking en prikkeling van het estetische vermogen horen daar niet bij. Die zijn niet essentieel en dus niet goed voor de mens. Leven mag. Er van genieten mag niet.

De film lijkt een aanklacht tegen het conformistische bestaan van een volgevreten samenleving die elke link met de natuur en elke vorm van oorspronkelijkheid heeft verloren. Het vivarium als metafoor is niet heel subtiel. Geeft niet. Achter de grofheid van de metafoor vindt gewoon een fijn verhaal plaats. Een mysterieus verhaal met een aangename surrealistische touch.

De setting is daarbij erg behulpzaam. En erg fantastisch. Een labyrintische Vinex-wijk die bol staat van de kunstmatigheid. Van de inrichting van de woning tot de gelijkmatig verdeelde identieke wolkjes in de helblauwe lucht. De wereld van de personages is angstwekkend onnatuurlijk aangekleed en roept een kille en ongemakkelijke sfeer op die je de gehele filmduur blijft vergezellen. Vivarium is geen ontspannen ritje.

Imogen Poots en Jesse Eisenberg doen het leuk als bewoners die afwisselend gelaten en hysterisch reageren op de waanzin waarin zij zijn terecht gekomen. De minder belangrijke karakters zijn trouwens even essentieel voor de inleving en de gespannen sfeer. Zonder verder op hun functie in het verhaal in te gaan, werkt hun poging om een natuurgetrouw beeld van een mens neer te zetten lachwekkend, absurd en griezelig. Geslaagde voeding voor extra ongemak bij de kijker.

Bizar en mysterieus. Hilarisch en afschuwelijk. Zo maar wat woorden die van toepassing zijn op de film Vivarium. Fijn is ook zo’n woord.

Erg leuke en originele mystery waarin een jong koppel in een Lovecraftian hel terecht komt. Een glansrol is weggelegd voor de duivel zelve. Een kind dat nog irritanter en onuitstaanbaarder is dan dat joch uit de Babadook. Wij vroegen ons wel af waarom ze die jongen niet in de oven gestoken hebben of op zijn minst een goed pak slaag elke keer als hij zijn mond opendoet. Het is niet dat er van kinderbescherming sprake is in dat dystomisch universum en het was duidelijk geen mensenzoon.

Cynische negatieve film met vervelende acteurs. Had (hoewel uitgekouwd idee) veel meer ingezeten. Lijkt het meest op een slechte aflevering van black mirror. Een ode aan de verveling en leegheid van het bestaan. Eerste kwartier was leuk, vervolgens zie je vermoeide b-acteurs zeurend door de film wandelen.

Nergens creatief... jammer hoor

Een beetje regisseur had hier (met interessante acteurs) wel een leuke film van kunnen maken.

Spoiler: clue van de film is dat het leven geen enkele zin heeft en het allemaal toch niet veel uitmaakt wat je doet. Pffffffffff gauw begraven en uit het geheugen wissen dit misbaksel.

Niet spannend of grappig, maar vooral 'weird'.
Het verhaal is interessant genoeg om een (korte) film van de maken, maar toch ontbrak er iets extra's.
Langzaam zien we de 2 hoofdpersonen naar het einde toe ploeteren, zonder dat er echt iets gebeurd (buiten het kind/ding om dan).
Imogen Poots tilt de film naar een voldoende toe.

Er staat een interview online waarin de makers redelijk wat hints geven over hoe je de film moet interpreteren.

Vivarium Director's Yonder Explanation Makes the Film Even More Chilling | Collider

Zonde dat deze door velen word afgekraakt als saai of ronduit slecht , waarschijnlijk dezelfde mensen die Extraction dan weer geweldig vonden.

Redelijke film over een koppel op huizenjacht die terecht komen in een bijzondere buurt. De film begint goed en het is ook zeker origineel te noemen. De kunstmatige aandoende setting past hier ook perfect bij. Wel is het op sommige momenten eentonig en had het met gemak wat korter gekund. Imogen Poots en Jesse Eisenberg zijn opnieuw goed gecast samen.

LOL wat een artikel zeg hij legt het uit alsof de film vol zit met metaforen en dingen waar je iets achter moet zoeken er gebeurt letterlijk niks en er is zelden een beetje interessant gesprek.

Zonde dat deze door velen word afgekraakt als saai of ronduit slecht , waarschijnlijk dezelfde mensen die Extraction dan weer geweldig vonden.

explosions , vuurgevecht <- ja als dat er niet is dan gebeurt er natuurlijk niks in een film