Doom: Annihilation (2019)

Pffrt, strike 2! Het wordt op deze manier wel steeds onwaarschijnlijker dat we ooit nog een degelijke Doom-film krijgen. De 'versie met The Rock' (zo heet 'ie vanaf nu) was al een aardige tegenvaller bij herziening, met name het gebrek aan échte actie is een doorn in het oog, maar dit komt niet veel verder dan dat, ondanks meer actie. Sterker nog, ik denk dat ik de 'Rock versie' beter kan hebben. Die had nog een soort van sfeer... dit is identiteitsloze drek. Tony Giglio is in ieder geval geen nieuwkomer. Heeft al wat doorsnee actiefilms gemaakt en met Timber Falls (2007) een bijzonder onoriginele, nietszeggende horrorfilm achter z'n naam staan. Met Doom: Annihilation staat die teller nu op twee. Het heeft weer eens bitter weinig met de games te maken. Die draaien om macho-cultuur, blood & guts, heavy metal en nog meer blood & guts! Geen vrouwelijke helden dus! Is er dan niks meer heilig?!

Week worstelen.

Waar het eerste deel uit 2005 nog enigszins popcorn-vermaak biedt, is daar in deze weke vervolgfilm vrijwel geen sprake van. Het oogt allemaal zeer goedkoop en repetitief en ook de wezens - een mix tussen Alien en Predator - vallen tegen. Het zijn overduidelijk mensen in rubber pakken. In de jaren 50 en 60 zou je met zoiets kunnen wegkomen, maar heden ten dage moet er dan wel gecompenseerd worden. Enige zelfspot is hier helaas niet aanwezig.

En dus moet de kijker zich door anderhalf uur rennen door de gangen van een ruimteschip worstelen. Er wordt veel geschoten, maar de actiescènes zien er zielloos uit. Tevens houdt het acteerwerk, op wat geschmier na, weinig stand. Hier wordt The Rock zelfs gemist. Nee, de liefhebbers van het origineel of de game waar alles op is gebaseerd kunnen hier beter ver vandaan blijven. Sluit de spelletjescomputer maar weer aan. Gegarandeerd meer plezier dan hier.

**

Met dank aan Universal Pictures voor het recensie-exemplaar.

Wederom een onterecht ondergewaardeerde film,want deze film is goed

Merk het wel vaker dat ik niet op een lijn zit met de meeste mensen hier.

Zo word er gezegd dat het niks met de game te maken heeft,maar dat is onzin.

Je ziet juist veel van de games terug in deze film zoals de Big Fuckin Gunn bijv.

Maar ook de vuurbal schietende aliens alles is zo herkenbaar

De sfeer is ook goed en net zo tof als de eerste paar Alien films,een verlaten basis of ruimteschip,ach je kent het wel.

Op het eind word er naar een nieuw deel gehint,als dit er niet komt gaat er wel een half puntje af.

Maar al met al heb ik mij goed vermaakt met deze lekkere sci-fi

Meer zombies, meer bloedvergieten, meer van hetzelfde. Bordkartonnen karakters die veel te nadrukkelijk doen denken aan de cast van Alien in een goedkope productie die nog enigszins gered wordt door het degelijke spel van Amy Manson als Joan Dark (!) en een paar goed gemonteerde actiescènes.

Matig.

Je kan het ook wel verwachten, een goedkoper vervolg op een gamefilm die ook al niet zo geslaagd was. Het eerste deel vond ik vooral te kort schieten qua variatie in monstertjes. Zelfs met minder budget kan je daar met een vervolgfilm juist op inspelen, maar deze Doom: Annihilation stelt op dat vlak helaas best teleur en is qua niveau dus nog wat minder.

Dat deze film eigenlijk is gefinancierd door studio's zoals Universal doet mijn wenkbrauwen fronsen. Ik zou het namelijk niet kunnen raden na het zien van de film. Het ziet er allemaal best goedkoop en plastiek uit. Dat er veel kleurtjes en decoraties worden gebruikt weet dit gelukkig nog wat vooruit te helpen. Het geld wordt pas echt duidelijk wanneer we richting de finale reizen, waar er plots wel wordt uitgepakt.

We volgen dit keer eenzelfde soort concept als dat we 14 jaar terug ook zagen. Soldaatjes komen aan in één of andere verlaten basis om op onderzoek te gaan en komen erachter dat het niet zo pluis is natuurlijk. Wat vooral jammer is, is dat de variatie in bedreigingen nog altijd wat ontbreekt. Waar het vorige deel monsters had, heeft dit deel zombies en mensen in demonenpakjes. Ze hebben dus eigenlijk toch een manier gevonden om nog meer teleur te stellen.

Dat wil niet zeggen dat de film compleet brak is. Ik kon bepaalde effectjes waarderen en zeker de finale waar ze in een soort hellewereld belanden vond ik leuk gedaan. Qua vormgeving is de film echt niet zo waardeloos als je zou denken. Het mist alleen die durf om er extra voor te gaan, want het is vooral het gebrek aan creativiteit dat de film de das om doet.

Ik heb me niettemin best vermaakt. Genoeg actie, veel geluid en een aardig tempo. Wel mag het duidelijk zijn dat er niet een al te briljante regisseur achter de schermen staat. Eentje die er soms echt te veel met de pet naar gooit, want de elementen waar de film echt op moet scoren (energie, monstertjes, game etc.) worden totaal niet benut. Resultaat is dus een film die nog wat matiger is dan het eerste deel, maar verder aardig wegkijkt.

Vandaag bekeken op blu-ray en gisteren had ik Doom 1 gezien en nu dus Doom 2 het vervolg.

Wel weer een herhaling van zetten, weer een groep militairen die op onderzoek uitgaan naar een verdwenen dokter en ook in verschillende gangen terecht komen met daar weer de nodige zombies en monsters (met vuur), hoogtepunt was de soort Predator die er ook nog rondliep, waren er trouwens meerdere.

Je weet al hoe het zo'n beetje afloopt en wie er overblijft net als deel 1, vond het voor de rest allemaal wel aardig en nergens saaie stukken ontdekt, de vaart zat er redelijk in ook.

De cast was niet zo heel sterk behalve de vrouw die de hoofdrol had, maar de rest van de cast had je niet echt een band mee.

Al met al dus een goede wegkijker en duurt ook niet te lang, prima voor een middag.