The Last Summer (2019)

“The summer’s just going by way too fast.”

Het einde van je middelbare school tijd, we hebben het allemaal meegemaakt. Iedereen gaat wat anders doen met zijn leven, de afstanden worden groter, relaties houden geen stand en vriendschappen verwateren. Uiteraard beloof je wel om contact te houden en soms lukt dat ook, maar vaker blijft het bij oppervlakkig contact of geen contact.

The Last Summer volgt een aantal personages die nu nog willen genieten, maar zich daarnaast ook al druk maken over hun toekomst. Het grootste probleem van The Last Summer is dat de meeste verhaallijnen niet goed uitgewerkt zijn en uiteindelijk ook nergens toe leiden. Alleen de verhaallijn tussen K.J. Apa en Maia Mitchell is leuk om te volgen, maar dat komt ook omdat het de best uitgewerkte verhaallijn is. Apa en Mitchell hebben ook een fijne chemie. Visueel ziet het er allemaal prima uit, hoewel het lijkt alsof alles door een Instagram kleurenfilter is gehaald. Alle andere verhaallijnen en personages zijn niet erg interessant, en wat dat betreft had de regisseur wat meer naar Dazed and Confused moeten kijken.

Niet perfect, maar ik vond dit vooral een heerlijke fijne film om te kijken. Sowieso is dit het type film dat me altijd wel trekt waarin enkelen of een enkeling voor een bepaalde tijd wordt gevolgd zonder echte plot. Nu zijn er in deze film wel enkele kleine plotjes die in deze zomer afspelen - op momenten is het ook wel wat gescript allemaal - maar de sfeer overheerst. Fijn geacteerd, sympathieke personages, lekkere soundtrack en visueel een mooi zomers tintje in fijne warme belichting, vooral de avondscènes. Ik wist in ieder geval de bijna twee uur dat deze duurt me helemaal te laten meenemen naar een zomer zonder verplichtingen. En Chicago is eens verfrissend voor zo'n film. 4,0*.

Routineuze romcom over haperende vakantieliefdes. De afzonderlijke verhaaltjes zijn nogal voorspelbaar. Een sympathieke film die weliswaar weinig nieuws brengt, maar niettemin goed te doen is voor een keer. Verrassende cameo van Gabrielle Anwar.

Degelijk.

Ik begin ondertussen steeds meer voeling en waardering te krijgen voor de tienersdrama's, omdat ze er allemaal nogal vlot in blijven gaan. Alhoewel dit geen high-school betreft, wat ik doorgaans wel graag zie, wist het allemaal nog steeds behoorlijk vlot aan me voorbij te gaan.

En in de eerste minuten valt het direct op dat er toch wel een degelijke warme cinematografie over de film heen is getrokken. Het voelt allemaal lekker zomers aan, en dat hoort natuurlijk ook met zo'n titel. Maar alles ziet er zo HD mogelijk uit en het voelt helemaal aan als de zomer. Dan scoor je als regisseur natuurlijk al direct een aantal punten.

Acteerwerk is ook solide. Dit keer echter niet alleen door jong talent, maar ook al een aantal meer ervaren karakters die de leeftijdsgrens van 25 al bereikt hebben. Er loopt echter ook wat jonger volk rond, maar het blijft hier toch vooral een mix tussen die 2 leeftijdsgroepen.

Film brengt meerdere liefdesverhalen aan bod die elkaar dan onderweg een beetje moeten raken. Althans, dat lijkt me de bedoeling. Daar is echter nauwelijks sprake van. Zodra de verhalen elkaar raken, is het meestal door niet al te bijzonder uitgedachte scenario's, zoals dat de hoofdkarakters elkaar gewoon kennen maar nagenoeg nooit tegenkomen.

Enkele verhaaltjes raken de andere echter totaal niet, en voelen daarom nogal overbodig aan. Overigens weet ook geen enkel verhaaltje enige vorm van emotie op te wekken. Het is gewoon leuk om er naar te kijken, maar regisseur Bindley doet vervolgens weinig moeite om nog een stapje extra met de verhaaltjes te doen, waardoor de film nooit uniek of speciaal weet te zijn.

Duurt ook eigenlijk net wat te lang, aangezien de meeste problemen die de karakters ervaren eigenlijk een herhaling zijn van andere tienerfilms. Dat is ook direct 1 van de redenen waarom ik het zo jammer vind dat de film nooit uniek lijkt te willen zijn, maar vooral veilig binnen de lijntjes speelt.

Oersaai en routineus romantisch tienerdrama. De filmmaker doet zijn best om de reeds verkende paden van het genre vooral niet te verlaten, blijkt amper voeling te hebben met Gen Z en slaagt er eigenlijk nooit in een geloofwaardige chemie op poten te zetten. Dat alles verpakt in een bijzonder dof en futloos geheel - incluis de meest beschaafde, welopgevoede tieners die u ooit zag.