Bliss (2019)

Ik ben benieuwd.....eerste reacties zijn niet slecht.

Gave poster ook.

Nice. Deed me denken aan een soort vreemde mix van Devil's Candy en Grave, maar dan geregisseerd door iemand als Noé. Maar ondanks alle evidente inspiratiebronnen mag Begos' film zeker op zichzelf staan. Zeker richting het einde raakt de film in een stroomversnelling van heerlijk uitzinnige en hypergestyleerde horror terecht. Climax mag er echt wel wezen, lekker luidruchtig en chaotisch.

Stilistisch indrukwekkend, enkel de soundtrack vond ik een beetje dubbel. Ik heb helemaal niets met het hele metal milieu/sfeertje en aanvankelijk had ik dus ook wel een paar keer m'n twijfels. Gelukkig betert het wel en wordt de soundtrack naarmate de film vordert steeds elektronischer. Soms zelfs een bijna een beetje Irréversible-achtig, met die zeurende drones die zo nu en dan de kop opsteken.

Anderhalfuur heerlijke insanity. Voor hoger dan 4* hadden de remmen nóg meer los gemogen, maar verder levert Begos hier een indrukwekkend staaltje horror af.

Genrefilm van het jaar. Abel Ferrara's rauwe vampierthema's uit The Addiction (1995) verdwijnen in een blender met het beste dat Amerikaanse Indie genrecinema te bieden heeft ( niet meer zo overtuigend gezien sinds Pop Skull (2007) ) , met een psychedelisch en alsmaar escalerende lawine aan kleurrijke visuals en intense hypermontages ( Mandy (2018) ). Een coke/DMT-fuelled trippy nachtmerrie met een heavy metal sound die moeiteloos samensmelt met het duistere sounddesign, in een film die z'n gritty karakter spiegelt aan de late 70's / 80's exploitation, zonder het een gimmick te maken. Begos koos er om die reden ook voor om het op 16mm te draaien en het komt de film op alle vlakken ten goede. Met name de explosies aan expliciet geweld zijn extra rauw. Het is de kers op een heerlijke, compromisloze genre-taart die het eerdere werk van Begos ( Almost Human (2013) ) opvallend ver ontstijgt. Modern meesterwerk.

Tjeetje wat een gekkigheid.....heerlijk.

Wat een geweldige kleuren in deze film zeg dat dat springt er als eerste tussen uit,de bijbehorende metal muziek past er uitstekend bij.

In het begin is het een beetje zoeken waar de film heen wil maar het is eenvoudiger dan dat het eruit ziet.

De hoofdrolspeelster lijkt mij niet een heel ervaren actrice,maar speelt deze rol erg goed en ze mag er ook best zijn.

Heerlijke bloederige momenten ook vanaf de 2e helft.

Tja....ik kan niets anders zeggen dat dit een toppertje is.

Drugs, bloed en artistieke wanhoop ontmoeten elkaar in deze punkrock-vampierfilm. Tot nu toe kwam het maar niet van om de films van schrijver / regisseur Joe Begos te bekijken. Zodoende is dit pas mijn eerste kennismaking. Naar verluid zijn die eerste (Almost Human en The Mind’s Eye) ook een eigen verhaal aangevuld met retro-invloeden. Moet die toch gauw gaan zien! Hier zijn die invloeden heel duidelijk Abel Ferrara's The Driller Killer (1979) en The Addiction (1995) terwijl het qua drugs-trip en f*cks Pop Skull (2007) naar de kroon steekt!

Dora Madison als Dezzy, een getalenteerde Los Angeles gebaseerde jonge kunstenaar worstelt om voorbij een creatief-blok te komen, ze wendt zich tot drugs, seks, en industriële metal/rock om te ontdekken dat ze misschien niet meer volledig menselijk is, dat ontwikkelt zich tot een met bloed doordrenkte derde handeling,

De prestaties van Madison is één van de grote kracht van de film. Ze is onbeleefd, rommelig, hatelijk en menigmaal naakt. Niet het type heldin wat erg sympathiek is maar dat past hier uitermate goed! Ze slaagt erin om alle slechte gewoonten geloofwaardig over te brengen.

Het idee van een kunstenaar die bezeten raakt om een meesterwerk te maken, werd enkele jaren geleden ook verkent in Devil's Candy, maar 'Bliss' gaat een enorme stap verder. Degradeert die film tot ... kinderfilm. Het lijkt alsof regisseur Joe Begos hier zelfverzekerd de vrije hand nam en de film maakte zoals hij die graag wilde zien. Het resultaat; een groezelige, bloederige compromisloze visuele en auditieve explosie! Oftewel een heerlijke door drugs aangedreven nachtmerrie. Tot slot nog een voorspelling; deze film ga door zijn eigengereidheid nog zeker een stel lage ratings krijgen! Daarom maakte de regisseur in ditzelfde jaar ook nog een film voor Fangoria-films.

Geweldig. Gore en bizar. komt alleen wel traag op gang eerste half uur was ik nog niet overtuigd. Maar als de film verder gaat wordt ie steeds beter. Soort vampier/slasher.

Op het allerlaatste stukje na is de film echt een aanrader.

Maar de hele film is nu zeker een 3,5**

"The shit's intense."

Joe Begos ken ik nog van het redelijke 'Almost Human', maar deze titel ontstijgt eerstgenoemde op elk vlak.

Kunstenares Dezzy verkeert al maanden in een creatief blok om een schilderij af te maken. Geconfronteerd met financiële problemen en druk van haar agent wendt ze zich tot drugs om haar inspiratie weer op gang te brengen. Dit heeft blijkbaar effect, want na een wilde nacht heeft ze vorderingen gemaakt met haar schilderij. Ondertussen kampt ze met een honger naar iets waar ze niet precies haar vinger op kan leggen...

Als kijker word je ondergedompeld in een hallucinerende trip doordrenkt met de wazige gloed van neon en een alsmaar duister wordende score. Er rest je eigenlijk niets anders dan mee te gaan met de flow. Dit levert een aantal stilistische sequenties op die ontzettend strak zijn gemonteerd. Het is simpelweg genieten hoe de camera zich door het geheel beweegt.

Begos gaat hier op een zelfverzekerde wijze duidelijk compromisloos te werk; als je structuur verwacht, ben je aan het verkeerde adres. Zo verwordt 'Bliss' van een ogenschijnlijk rustig filmpje naar een explosieve full-blown horror gevuld met de nodige gore. Hierin is het sterke optreden van Dora Madison mooi meegenomen.

Al met al een welkome verrassing van Begos. Dat belooft nog wat voor de toekomst als hij op deze weg verder gaat.

3,5 Sterren.

Best vermakelijk. Het begin van de film trok ik niet zo goed, als we een aantal vermoeiende hipsters (en in het bijzonder Dezzy) volgen die lekker decadent snoeihard feesten en een hoop drugs gebruiken, in het geval van Dezzy ook om inspiratie voor haar kunst los te maken, en in het begin levert dat weinig interessante film op. Maar al snel escaleert de film richting een soort van psychedelische versie van Grave, waarin Dezzy een onvermoeibare honger krijgt naar mensenvlees en waar de film in de vijfde versnelling vol met bloed en gore doorknalt. Je hoeft je niet te vervelen.

Even door de eerste 20 minuten heen komen en dan......barst de hel los !!!

Wow, wat een Rollercoaster van geweld, gore, bloed en complete chaos.

Wie van veel bloed en gore houd komt met deze film aan zijn trekken, heerlijk.

Beetje een tegenvaller.

Respect voor het idee dat Begos hier wil neerzetten, maar volgens mij is hij daar niet echt de geschikte regisseur voor. Bliss wil een puur sfeerfilmpje zijn, enkele verwijzingen hierboven zijn ook 100% terecht (Noé, Pop Skull), maar de uitwerking laat echt wel wat te wensen over.

Visueel is het aardig, maar gezien de stijl van de film is het absoluut niet genoeg. De camera tolt gelijk een gek maar Debie is het zeker niet. De kleuren spatten van het scherm, maar echt indruk maakt het niet. Misschien omdat de soundtrack zo'n enorm letdown is, waardoor het effect gehalveerd in plaats van verdubbeld wordt. Echt een schande voor een film als deze.

Uitgangspunt is ook niet geweldig origineel. Geen probleem voor een horrorfilm, maar het plaatst de film wel in een vervelende setting met irritante personages. Matig acteerwerk, matige gore en belabberde dialogen wegen alleen maar verder op de film.

Geen idee wat het is met dit soort "hypergestileerd" werk tegenwoordig, maar met slaagt er maar moeilijk in om het over de gehele lijn goed te krijgen. Het mag allemaal wel wat meer zijn, anders krijg je dit soort vis noch vlees werk.

2.5*

Wow wat een filmpje zeg. Zeer sfeervol neergezet met een behoorlijke bad-trip die lekker blijft hangen. Hoewel redelijk bloederig, waarbij ook nog eens geinige verwijzinkjes naar andere gruwelijke films passeren, maar vond de sound hier niet altijd even treffend.

Ook kon ik me soms aardig irriteren aan dat arrogante bitcherige gedrag van de hoofdpersoon in kwestie , met een voculair waarvan de helft bestaat uit het woord fuck of fucking...

Maar, dat maakt het einde dan weer zo leuk. Oftewel goed.

In mijn ogen de meest heftigste en origineelste horror die ik zomaar op de valreep van dit jaar 2019 gezien heb .En misschien ook wel de beste van dit jaar .

Wat een ongelofelijke trip zeg .

Aanrader absoluut . ,maar niet voor “ The faint at heart .”

Dikke 4 * .

Madison acteert in het begin wat houterig, ‘trying too hard to be cool’. Maar als het horrorgedeelte begint wordt het allemaal wel de moeite waard. Zo goed als in Climax (2018) wordt het helaas niet.

Waar is deze te zien?

Aardige film waarin een kunstenares moeite heeft om haar nieuwe schilderij af te maken. Absoluut sfeervol in beeld gebracht door het fijne camerawerk, belichting, montage en een ruige soundtrack (echt naargeestig wordt de film echter niet). Inhoudelijk stelt het niet al te veel voor en wordt het ondanks de korte speelduur wat eentonig.

Originele energieke horrorfilm. Zowel qua cameravoering als verhaal. Al heeft dat laatste niet veel om het lijf en echt mooi is get ook niet. Leuk een keer gezien te hebben.

3,5

Nou, dat viel toch best mee. De franse horrors gaan doorgaans wel een paar tandjes verder.

Je maakt je erg nieuwsgierig !

Ik ben helaas niet erg bekend met Franse horror .

Op grote name als Grave (2016)

Na .

Die was dan ook waanzinnig goed en heftig .

Martyrs, Haute Tension, Frontiers, A l’interieur zijn allen fantastisch!

Thanx basto

Martyrs natuurlijk gezien , dat is een van de beste horrors aller tijden .

Die andere stonden inderdaad op mijn lijstje .

Nu nog vinden

Regisseur Begos was Abel Ferrara geïnspireerd. Een mix van  Driller Killer en The Addiction. Maar Bliss viel tegen. Stoorde mij behoorlijk aan de protagonist. Daarnaast waren de dialogen niet best. Film word gered door de laatste 40 min en de coole soundtrack. Misschien een herkijk bij Imagine. 

Een aantal jaar geleden zag ik de film Almost Human van deze regisseur. Dat was voor mij een hele grote verassing en vond het geen slechte film. Toen ik Bliss voorbij zag komen en hoorde dat het van dezelfde regisseur was heb ik een poging gewaagd.

Maar helaas wist dit mij niet te boeien. Ondanks de korte speelduur vond ik het allemaal maar vrij saai. Veel drukke, flitsende beelden, daar blijft het eigenlijk wel bij met deze film. Het verhaal was heel dun en ook niet boeiend genoeg om het wat interessant te maken.

2,0*

Begrijp de talrijke positieve reacties niet.

Idee is goed van kunstenares die worstelt om schilderij af te maken en haar toevlucht neemt tot drugs.

De twist naar horror is origineel en goed gevonden.

Probleem is dat men veel te veel moeite doet om te choqueren en dit met drugs, gratuit naakt en liters ketchup.

Positief is de vele metal muziek om de boel zo wat op te leuken.

Visueel knap gemaakt maar voor mij totaal geen cult topper daarvoor is het veel te veel geforceerde zooi.

Niet geweldig.

Grotendeels eigenlijk wel eens met Onderhond. Veel visuele aspecten horen helemaal in mijn straatje maar Begos weet het niet tot een goed gerecht te bereiden.

Laatst zag ik Ema, en toen dacht ik, eigenlijk doet de regisseur geen hele vreemde dingen met de camera, best conventioneel, maar ik had wel het idee dat de regisseur/cameraman/editor wisten wat ze wouden behalen met de scenes en met de film in zijn geheel. Dan nog kan het je niet liggen natuurlijk. Maar ze bleven bij hun stijl waardoor als de film je ligt je wel terecht komt in een bepaalde sfeer. Begos lijkt toch wat te graag af te kijken maar mist een beetje de essentie van waarom een Aronofsky en Noe zo goed zijn. Zo draait de camera soms best Debie-esq, maar daarna gaat de editor aan de slag met dissolves tijdens de seks scene. Ook de climax voelt heel erg alsof de enige regie aanwijzing was, nu moet het heel erg los gaan. Maar er gebeurt veel maar niks is echt mooi of goed eraan.

Ik klink wat hard, ik waardeer zeker dat hij het probeert. En door de kleinheid ervan zit er wel een bepaalde sympathieke sfeer in de gelukkig korte film. De actrice is niet heel geweldig maar voor iemand die vooral uit veilige tv-series komt is dit best gedurfd. Zo is de gun factor erg hoog, helaas overtuigd het niet.

2.5 sterren.

Eigenlijk is de film niet veel meer dan Dora Madison die in haar blote kont ligt te kronkelen in de verf.

Is deze ergens te zien

Dezzy is een egocentrische trut van een schilder, het type dat geen zin kan uitspreken zonder het F-woord en in feite iedereen tot last is. Ze kampt met gebrek aan inspiratie waardoor ze een belangrijke deadline niet dreigt te halen. Ze zoekt haar toevlucht tot drugs, maar daardoor wordt Dezzy een egocentrische én gewelddadige trut. Hoofdpijnopwekkende montage, een hoop gekrijs, irritante strobo-effecten, seksscènes en veel bloedvergieten vergezeld door een hypnotisch bedoelde score of een metal-soundtrack maken dit in gelijke mate inhoudsloos, irritant en oninteressant.

Speciale vampier-variant.

Ik snap wel dat deze film zijn fans heeft vanwege de nogal kleurrijke en actieve filmvoering. Laat net dat voor mij me net iets teveel geweest zijn.

De bloody finale was dan wel weer mijn ding

2*