Bliss (2019)

Nice. Deed me denken aan een soort vreemde mix van Devil's Candy en Grave, maar dan geregisseerd door iemand als Noé. Maar ondanks alle evidente inspiratiebronnen mag Begos' film zeker op zichzelf staan. Zeker richting het einde raakt de film in een stroomversnelling van heerlijk uitzinnige en hypergestyleerde horror terecht. Climax mag er echt wel wezen, lekker luidruchtig en chaotisch.

Stilistisch indrukwekkend, enkel de soundtrack vond ik een beetje dubbel. Ik heb helemaal niets met het hele metal milieu/sfeertje en aanvankelijk had ik dus ook wel een paar keer m'n twijfels. Gelukkig betert het wel en wordt de soundtrack naarmate de film vordert steeds elektronischer. Soms zelfs een bijna een beetje Irréversible-achtig, met die zeurende drones die zo nu en dan de kop opsteken.

Anderhalfuur heerlijke insanity. Voor hoger dan 4* hadden de remmen nóg meer los gemogen, maar verder levert Begos hier een indrukwekkend staaltje horror af.

Genrefilm van het jaar. Abel Ferrara's rauwe vampierthema's uit The Addiction (1995) verdwijnen in een blender met het beste dat Amerikaanse Indie genrecinema te bieden heeft ( niet meer zo overtuigend gezien sinds Pop Skull (2007) ) , met een psychedelisch en alsmaar escalerende lawine aan kleurrijke visuals en intense hypermontages ( Mandy (2018) ). Een coke/DMT-fuelled trippy nachtmerrie met een heavy metal sound die moeiteloos samensmelt met het duistere sounddesign, in een film die z'n gritty karakter spiegelt aan de late 70's / 80's exploitation, zonder het een gimmick te maken. Begos koos er om die reden ook voor om het op 16mm te draaien en het komt de film op alle vlakken ten goede. Met name de explosies aan expliciet geweld zijn extra rauw. Het is de kers op een heerlijke, compromisloze genre-taart die het eerdere werk van Begos ( Almost Human (2013) ) opvallend ver ontstijgt. Modern meesterwerk.

Tjeetje wat een gekkigheid.....heerlijk.

Wat een geweldige kleuren in deze film zeg dat dat springt er als eerste tussen uit,de bijbehorende metal muziek past er uitstekend bij.

In het begin is het een beetje zoeken waar de film heen wil maar het is eenvoudiger dan dat het eruit ziet.

De hoofdrolspeelster lijkt mij niet een heel ervaren actrice,maar speelt deze rol erg goed en ze mag er ook best zijn.

Heerlijke bloederige momenten ook vanaf de 2e helft.

Tja....ik kan niets anders zeggen dat dit een toppertje is.

Drugs, bloed en artistieke wanhoop ontmoeten elkaar in deze punkrock-vampierfilm. Tot nu toe kwam het maar niet van om de films van schrijver / regisseur Joe Begos te bekijken. Zodoende is dit pas mijn eerste kennismaking. Naar verluid zijn die eerste (Almost Human en The Mind’s Eye) ook een eigen verhaal aangevuld met retro-invloeden. Moet die toch gauw gaan zien! Hier zijn die invloeden heel duidelijk Abel Ferrara's The Driller Killer (1979) en The Addiction (1995) terwijl het qua drugs-trip en f*cks Pop Skull (2007) naar de kroon steekt!

Dora Madison als Dezzy, een getalenteerde Los Angeles gebaseerde jonge kunstenaar worstelt om voorbij een creatief-blok te komen, ze wendt zich tot drugs, seks, en industriële metal/rock om te ontdekken dat ze misschien niet meer volledig menselijk is, dat ontwikkelt zich tot een met bloed doordrenkte derde handeling,

De prestaties van Madison is één van de grote kracht van de film. Ze is onbeleefd, rommelig, hatelijk en menigmaal naakt. Niet het type heldin wat erg sympathiek is maar dat past hier uitermate goed! Ze slaagt erin om alle slechte gewoonten geloofwaardig over te brengen.

Het idee van een kunstenaar die bezeten raakt om een meesterwerk te maken, werd enkele jaren geleden ook verkent in Devil's Candy, maar 'Bliss' gaat een enorme stap verder. Degradeert die film tot ... kinderfilm. Het lijkt alsof regisseur Joe Begos hier zelfverzekerd de vrije hand nam en de film maakte zoals hij die graag wilde zien. Het resultaat; een groezelige, bloederige compromisloze visuele en auditieve explosie! Oftewel een heerlijke door drugs aangedreven nachtmerrie. Tot slot nog een voorspelling; deze film ga door zijn eigengereidheid nog zeker een stel lage ratings krijgen! Daarom maakte de regisseur in ditzelfde jaar ook nog een film voor Fangoria-films.

"The shit's intense."

Joe Begos ken ik nog van het redelijke 'Almost Human', maar deze titel ontstijgt eerstgenoemde op elk vlak.

Kunstenares Dezzy verkeert al maanden in een creatief blok om een schilderij af te maken. Geconfronteerd met financiële problemen en druk van haar agent wendt ze zich tot drugs om haar inspiratie weer op gang te brengen. Dit heeft blijkbaar effect, want na een wilde nacht heeft ze vorderingen gemaakt met haar schilderij. Ondertussen kampt ze met een honger naar iets waar ze niet precies haar vinger op kan leggen...

Als kijker word je ondergedompeld in een hallucinerende trip doordrenkt met de wazige gloed van neon en een alsmaar duister wordende score. Er rest je eigenlijk niets anders dan mee te gaan met de flow. Dit levert een aantal stilistische sequenties op die ontzettend strak zijn gemonteerd. Het is simpelweg genieten hoe de camera zich door het geheel beweegt.

Begos gaat hier op een zelfverzekerde wijze duidelijk compromisloos te werk; als je structuur verwacht, ben je aan het verkeerde adres. Zo verwordt 'Bliss' van een ogenschijnlijk rustig filmpje naar een explosieve full-blown horror gevuld met de nodige gore. Hierin is het sterke optreden van Dora Madison mooi meegenomen.

Al met al een welkome verrassing van Begos. Dat belooft nog wat voor de toekomst als hij op deze weg verder gaat.

3,5 Sterren.

Best vermakelijk. Het begin van de film trok ik niet zo goed, als we een aantal vermoeiende hipsters (en in het bijzonder Dezzy) volgen die lekker decadent snoeihard feesten en een hoop drugs gebruiken, in het geval van Dezzy ook om inspiratie voor haar kunst los te maken, en in het begin levert dat weinig interessante film op. Maar al snel escaleert de film richting een soort van psychedelische versie van Grave, waarin Dezzy een onvermoeibare honger krijgt naar mensenvlees en waar de film in de vijfde versnelling vol met bloed en gore doorknalt. Je hoeft je niet te vervelen.

Beetje een tegenvaller.

Respect voor het idee dat Begos hier wil neerzetten, maar volgens mij is hij daar niet echt de geschikte regisseur voor. Bliss wil een puur sfeerfilmpje zijn, enkele verwijzingen hierboven zijn ook 100% terecht (Noé, Pop Skull), maar de uitwerking laat echt wel wat te wensen over.

Visueel is het aardig, maar gezien de stijl van de film is het absoluut niet genoeg. De camera tolt gelijk een gek maar Debie is het zeker niet. De kleuren spatten van het scherm, maar echt indruk maakt het niet. Misschien omdat de soundtrack zo'n enorm letdown is, waardoor het effect gehalveerd in plaats van verdubbeld wordt. Echt een schande voor een film als deze.

Uitgangspunt is ook niet geweldig origineel. Geen probleem voor een horrorfilm, maar het plaatst de film wel in een vervelende setting met irritante personages. Matig acteerwerk, matige gore en belabberde dialogen wegen alleen maar verder op de film.

Geen idee wat het is met dit soort "hypergestileerd" werk tegenwoordig, maar met slaagt er maar moeilijk in om het over de gehele lijn goed te krijgen. Het mag allemaal wel wat meer zijn, anders krijg je dit soort vis noch vlees werk.

2.5*

Madison acteert in het begin wat houterig, ‘trying too hard to be cool’. Maar als het horrorgedeelte begint wordt het allemaal wel de moeite waard. Zo goed als in Climax (2018) wordt het helaas niet.

Aardige film waarin een kunstenares moeite heeft om haar nieuwe schilderij af te maken. Absoluut sfeervol in beeld gebracht door het fijne camerawerk, belichting, montage en een ruige soundtrack (echt naargeestig wordt de film echter niet). Inhoudelijk stelt het niet al te veel voor en wordt het ondanks de korte speelduur wat eentonig.

Regisseur Begos was Abel Ferrara geïnspireerd. Een mix van  Driller Killer en The Addiction. Maar Bliss viel tegen. Stoorde mij behoorlijk aan de protagonist. Daarnaast waren de dialogen niet best. Film word gered door de laatste 40 min en de coole soundtrack. Misschien een herkijk bij Imagine. 

Begrijp de talrijke positieve reacties niet.

Idee is goed van kunstenares die worstelt om schilderij af te maken en haar toevlucht neemt tot drugs.

De twist naar horror is origineel en goed gevonden.

Probleem is dat men veel te veel moeite doet om te choqueren en dit met drugs, gratuit naakt en liters ketchup.

Positief is de vele metal muziek om de boel zo wat op te leuken.

Visueel knap gemaakt maar voor mij totaal geen cult topper daarvoor is het veel te veel geforceerde zooi.

Niet geweldig.

Grotendeels eigenlijk wel eens met Onderhond. Veel visuele aspecten horen helemaal in mijn straatje maar Begos weet het niet tot een goed gerecht te bereiden.

Laatst zag ik Ema, en toen dacht ik, eigenlijk doet de regisseur geen hele vreemde dingen met de camera, best conventioneel, maar ik had wel het idee dat de regisseur/cameraman/editor wisten wat ze wouden behalen met de scenes en met de film in zijn geheel. Dan nog kan het je niet liggen natuurlijk. Maar ze bleven bij hun stijl waardoor als de film je ligt je wel terecht komt in een bepaalde sfeer. Begos lijkt toch wat te graag af te kijken maar mist een beetje de essentie van waarom een Aronofsky en Noe zo goed zijn. Zo draait de camera soms best Debie-esq, maar daarna gaat de editor aan de slag met dissolves tijdens de seks scene. Ook de climax voelt heel erg alsof de enige regie aanwijzing was, nu moet het heel erg los gaan. Maar er gebeurt veel maar niks is echt mooi of goed eraan.

Ik klink wat hard, ik waardeer zeker dat hij het probeert. En door de kleinheid ervan zit er wel een bepaalde sympathieke sfeer in de gelukkig korte film. De actrice is niet heel geweldig maar voor iemand die vooral uit veilige tv-series komt is dit best gedurfd. Zo is de gun factor erg hoog, helaas overtuigd het niet.

2.5 sterren.

Dezzy is een egocentrische trut van een schilder, het type dat geen zin kan uitspreken zonder het F-woord en in feite iedereen tot last is. Ze kampt met gebrek aan inspiratie waardoor ze een belangrijke deadline niet dreigt te halen. Ze zoekt haar toevlucht tot drugs, maar daardoor wordt Dezzy een egocentrische én gewelddadige trut. Hoofdpijnopwekkende montage, een hoop gekrijs, irritante strobo-effecten, seksscènes en veel bloedvergieten vergezeld door een hypnotisch bedoelde score of een metal-soundtrack maken dit in gelijke mate inhoudsloos, irritant en oninteressant.

Best wel een aardige horrorprent die misschien in het begin zich langzaam ontvouwt met oninteressante personages, snelle montage, fel kleurgebruik, seks, ordinaire woordwisselingen en vooral keiharde muziek die de beoogde sfeer teniet doet en eigenlijk de horror zal afleiden. Maar de bloederige finale is wel de moeite en maakt veel goed. De kijker krijgt dan een heerlijk gore spektakel. 6/10

Een film die wat te lijden heeft onder een stroef begin met Dezzy, de vastgelopen kunstenaar; een hoofdpersonage dat niet alleen weinig sympathie opwekt maar ook wat ambivalent in haar (financiële vs artistieke vs hedonistische) ambities steekt.

Het maakt al snel weinig uit, want tegen de tijd dat Bliss op stoom komt nemen de uitspattingen de overhand - en lees daar gerust zowel bloed-, verf- en cinematografische uithalen in. Dezzy raakt namelijk op bezeten wijze artistiek geïnspireerd onder invloed van drugs, maar krijgt ook te kampen met een bloeddorstigheid als neveneffect. Door haar overmatige gebruik weet ze op een gegeven moment zelfs de realiteit niet meer van trip te onderscheiden en spiraalt ze out of control.

De film lijkt die madness te willen spiegelen met overdadige inzet van audiovisueel gereedschap: veel korte cuts, effecten, overlays, kleurfilters en schreeuwerige soundtrack creëren samen een chaotische sfeer die niet bepaald parallel loopt met Dezzy’s afdwaaltocht maar eerder een constante signatuur is. Eentje die wel echo’s van Noé en Aronofsky oproept, maar zelf echt de controle en doelgerichtheid mist om zich op kwalitatief niveau te kunnen meten.

Het is een doldwaze chaos en ik zat ‘m met plezier uit maar over het algemeen overheerst toch het gevoel dat de film heel graag iets wilt zijn maar daar niet genoeg voor in huis heeft. 3*

De herziening zorgt niet voor verandering qua beoordeling. Regisseur Joe Begos levert met Bliss zonder meer zijn beste werk tot op de dag van vandaag af, ook al leveren zijn overige projecten niet veel tegengas. Deze film moet het hebben van de kleurrijke beelden, intense muziekkeuzes en hyperactief camerawerk, waardoor het gebeuren de kijker moeiteloos betrekt in de gekte die het poogt neer te zetten. Het is inderdaad jammer dat de hoofdpersonages niet bepaald sympathiek of leuk zijn om naar te kijken, maar naarmate de tijd verstrijkt zoekt de film op prettige wijze de visuele grenzen op en weet daardoor met andere insteken best te boeien. Het vormt een creatief, vermakelijk en vakkundig in elkaar gedraaide trip die me zeker kon smaken.

Don't fuck me! You know what happens when you fuck me?

Nobody cums?

Ondertussen voor de derde keer, en ik aarzel ietwat tussen vier sterren of nog hoger. Ja, zo goed is deze film gewoon. Alles klopt - het concept werkt, de uitwerking klopt, de beelden zijn super knap en in een perfect consistente en mooie stijl, het meiske dat de hoofdrol speelt zit precies goed op de grens van geloofwaardig irritant en leuk. De soundtrack bonkt, zaagt en dreunt, de timing klopt en laat je voelen dat je zelf een trip doormaakt. En de gore op een zwart-wit geblokte keukenvloer, zo simpel mag het gewoon zijn.

Dora Madison speelt de niet al te sympathieke heldin absoluut geweldig, er is gewoon geen speld tussen te krijgen. Niet echt traditioneel acteren misschien, maar de (vele) scenes waarin ze duidelijk de weg kwijt is overtuigen probleemloos. Zonder meer ook erg knappe regie van Begos, knappe editing, kneiter strakke timing, fijn aparte soundscapes, fraaie color grading - je snapt al waar ik heen wil, alles klopt gewoon. Zelfs de dialogen zijn regelmatig leuk, gevat tot aan hilarisch, en nergens in de 80 minuten kakt de film ook maar een seconde in.

Erg knap werk.