Bliss (2019)

Best wel een aardige horrorprent die misschien in het begin zich langzaam ontvouwt met oninteressante personages, snelle montage, fel kleurgebruik, seks, ordinaire woordwisselingen en vooral keiharde muziek die de beoogde sfeer teniet doet en eigenlijk de horror zal afleiden. Maar de bloederige finale is wel de moeite en maakt veel goed. De kijker krijgt dan een heerlijk gore spektakel. 6/10

Gaaf.

Bliss is een beetje de film die ik al voor zo'n lange tijd kwijt ben. Ik had het ook zeker niet verwacht van regisseur Begos. Leek zich met zijn wat bloederigere film VFW eerder in te houden op het visuele vlak, maar Bliss is een film die zich juist wat meer op de beleving richt. Dat trekt ook meteen alle registers open voor een vlotte, gekke en vreemde film.

Gelukkig weet Begos precies wat hij moet doen. Een centraal onderwerp van de film is drugs, en dat valt er duidelijk vanaf te lezen. Vanaf het moment dat de pilletjes verschijnen worden liefhebbers getrakteerd op tollende camera's, veel kleurtjes, agressief gemonteerde sequenties en allerlei poeha. Daarbij komt kijken dat het personage van Madison regelrecht onuitstaanbaar wordt. Ik kon er zelf alleen van harte van genieten.

Eenmaal de film losgaat, worden alle deuren van gekheid geopend. Het fijne is dat Begos een aardige balans weet te vinden tussen de gekkere, hardere sequenties en de rustigere scenes. Ze wisselen elkaar fijn af en wanneer de film ophoudt met gek doen stoort dit zelden. Echt all-the-way ging het alleen niet, dat deed een Gaspar Noé dan beter. Bliss slaagt er enkel in je mee te nemen tijdens enkele sequenties, niet echt de hele film.

Toch moet ik zeggen dat dit soort films wel echt mijn ding zijn. Voor de pure horrorfans zal je moeten wachten tot de tweede helft. Daarin worden ook de bloedfonteinen geopend. De gore wordt niet echt gefocust in beeld gebracht, maar gelukkig wel grafisch. Tegen de finale aan zat ik mijn vingers af te likken in ieder geval. Soms doet de film alleen iets te edgy. Begos was er echt wel gekomen zonder de extraatjes zoals een expliciete seksscène tijdens het eerste kwartier.

Fans van een goed narratief zullen bedrogen uitkomen. Bliss is een film die je moet beleven. Of het daarin slaagt is subjectief, ik vind dat ze een heel eind zijn gekomen. Verder is de film best simpel van aard te noemen, maar eenmaal de camera's beginnen te draaien en de feestjes worden gehouden was ik helemaal verkocht. Een waar schot in de roos voor mij.

Een film die wat te lijden heeft onder een stroef begin met Dezzy, de vastgelopen kunstenaar; een hoofdpersonage dat niet alleen weinig sympathie opwekt maar ook wat ambivalent in haar (financiële vs artistieke vs hedonistische) ambities steekt.

Het maakt al snel weinig uit, want tegen de tijd dat Bliss op stoom komt nemen de uitspattingen de overhand - en lees daar gerust zowel bloed-, verf- en cinematografische uithalen in. Dezzy raakt namelijk op bezeten wijze artistiek geïnspireerd onder invloed van drugs, maar krijgt ook te kampen met een bloeddorstigheid als neveneffect. Door haar overmatige gebruik weet ze op een gegeven moment zelfs de realiteit niet meer van trip te onderscheiden en spiraalt ze out of control.

De film lijkt die madness te willen spiegelen met overdadige inzet van audiovisueel gereedschap: veel korte cuts, effecten, overlays, kleurfilters en schreeuwerige soundtrack creëren samen een chaotische sfeer die niet bepaald parallel loopt met Dezzy’s afdwaaltocht maar eerder een constante signatuur is. Eentje die wel echo’s van Noé en Aronofsky oproept, maar zelf echt de controle en doelgerichtheid mist om zich op kwalitatief niveau te kunnen meten.

Het is een doldwaze chaos en ik zat ‘m met plezier uit maar over het algemeen overheerst toch het gevoel dat de film heel graag iets wilt zijn maar daar niet genoeg voor in huis heeft. 3*

De herziening zorgt niet voor verandering qua beoordeling. Regisseur Joe Begos levert met Bliss zonder meer zijn beste werk tot op de dag van vandaag af, ook al leveren zijn overige projecten niet veel tegengas. Deze film moet het hebben van de kleurrijke beelden, intense muziekkeuzes en hyperactief camerawerk, waardoor het gebeuren de kijker moeiteloos betrekt in de gekte die het poogt neer te zetten. Het is inderdaad jammer dat de hoofdpersonages niet bepaald sympathiek of leuk zijn om naar te kijken, maar naarmate de tijd verstrijkt zoekt de film op prettige wijze de visuele grenzen op en weet daardoor met andere insteken best te boeien. Het vormt een creatief, vermakelijk en vakkundig in elkaar gedraaide trip die me zeker kon smaken.

Don't fuck me! You know what happens when you fuck me?

Nobody cums?

Ondertussen voor de derde keer, en ik aarzel ietwat tussen vier sterren of nog hoger. Ja, zo goed is deze film gewoon. Alles klopt - het concept werkt, de uitwerking klopt, de beelden zijn super knap en in een perfect consistente en mooie stijl, het meiske dat de hoofdrol speelt zit precies goed op de grens van geloofwaardig irritant en leuk. De soundtrack bonkt, zaagt en dreunt, de timing klopt en laat je voelen dat je zelf een trip doormaakt. En de gore op een zwart-wit geblokte keukenvloer, zo simpel mag het gewoon zijn.

Dora Madison speelt de niet al te sympathieke heldin absoluut geweldig, er is gewoon geen speld tussen te krijgen. Niet echt traditioneel acteren misschien, maar de (vele) scenes waarin ze duidelijk de weg kwijt is overtuigen probleemloos. Zonder meer ook erg knappe regie van Begos, knappe editing, kneiter strakke timing, fijn aparte soundscapes, fraaie color grading - je snapt al waar ik heen wil, alles klopt gewoon. Zelfs de dialogen zijn regelmatig leuk, gevat tot aan hilarisch, en nergens in de 80 minuten kakt de film ook maar een seconde in.

Erg knap werk.