Dead in the Water (2018)

Kill me.

Kill yourselves.

End this.

Alhoewel de openingsscène waar je de “Amphitrite” (een soort vissersboot) over de oceaan ziet zwalpen, op vlak van “special effects” er nogal goedkoop uitzag, viel de rest van de film toch mee tot mijn verbazing. Want geef toe, het leek wel een speelgoedbootje gefilmd in een badkuip. Verwacht echter geen grootse dingen. Het acteren viel soms wel tegen en voelde amateuristisch aan. En het verhaal op zich is een beetje “Alien” op de oceaan, in plaats van ergens op een planeet in het universum. En vooral het feit dat het een “SyFy Original” is, deed me al een beetje huiveren. Ik hou wel van low-budget films en indie-films, maar “SyFy” films blinken niet uit als het over originaliteit gaat. En ook al voelde het op bepaalde momenten wel echt heel low-budget aan, toch waren er ook een reeks positieve zaken te bespeuren.

Het meest opvallende aan de film is dat de bemanning alleen maar uit vrouwen bestaat. Misschien past dit wel in het “MeToo” sfeertje van tegenwoordig, maar een beetje mannelijke ondersteuning op dit schip was toch welkom geweest. Al was het maar om hier en daar een bout stevig vast te draaien of een stalen deur te forceren. Maar ik moet toegeven dat dit clubje Greenpeace militanten wel hun mannetje konden staan. Hun vastberadenheid is alvast bewonderenswaardig. Dat is dan ook te merken tijdens de achtervolging die ze hebben ingezet op een vissersboot die illegaal aan het vissen is in deze contreien. De onbezonnen manier waarop Gwen (Bianca Simone Mannie) de oude sloep over de oceaan jakkert, is niet alleen slecht voor Michelle’s maag (Amy Louise Wilson), maar ook niet voor de sputterende motor. Het resultaat is een falende motor terwijl er een stormfront hun richting uitkomt. En een schip zonder motor in het centrum van een storm is gedoemd om naar de zeebodem te verdwijnen. En als kers op de taart denkt Michelle een drenkeling te hebben gezien. En dat blijkt dan een soort paard van Troje te zijn. Want voor dat ze goed en wel beseffen, is er een parasitair wezen dat langs alle mogelijke vluchtwegen over het schip glibbert.

Zoals ik al eerder zei, is het niet echt origineel en speelt de film leentjebuur bij andere welgekende films zoals “The Thing” of “Life”. Maar het is vooral de film “Alien” waar je aan moet denken bij bepaalde scènes. Als je het fenomeen “facehugger” kent, dan begrijp je wel wat ik bedoel. Het probleem in deze film is dat de kwaliteit nogal wisselvallig is. Uitmuntende speciale effecten en effecten die compleet de bal misslaan, wisselen elkaar regelmatig af. Zo vond ik de autopsie scene uitermate goed gelukt. Terwijl het volgend moment het organisme eruitziet als verlept zeewier dat wat rond glibbert en tegen ramen plakt. Maar het was gelukkig niet van hetzelfde niveau als de golven op de oceaan aan het begin.

Hetzelfde geldt voor het acteerwerk. De zevenkoppige vrouwelijke bemanningsleden wisten me op bepaalde momenten echt te overtuigen. Op andere momenten kwam het dan weer zo ongeloofwaardig over. Misschien was het te wijten aan de beperkte bewegingsruimte. Het leek op een bepaald moment wel alsof men zich enkel en alleen voortbewoog van stuurcabine naar machinekamer. Anderzijds zorgt deze beperking er wel voor dat het redelijk claustrofobisch overkomt. Het is in ieder geval spannend genoeg op bepaalde momenten. Zo’n akelig sfeertje waarbij men weet dat vanuit elk hoekje en kantje het gevaar kan toeslaan. Dus als je liefhebber bent van films met moordzuchtig organismes, dan zal deze SyFy film je wel bevallen. Laat je echter niet misleiden door de filmaffiche. Het is geen reusachtig onding zoals ik van begin af aan dacht. De illustratie is uitermate slim in elkaar gestoken.

2*

De visuele kwaliteit van Dead in the Water laat zien dat een regisseur als Sheldon Wilson, ondanks de budgettaire beperkingen, wel degelijk vooruitgang heeft geboekt als regisseur. Wanneer hij zich concentreert op puur genrewerk zijn z'n films prima uit te kijken, al houdt dit specifieke geheel zich net wat te veel bezig met de relatieontwikkeling. In een film waar een vissersboot al na 3 minuten onder vuur wordt genomen is dat niet erg handig gekozen, ondanks dat het acteerwerk van de dames zeker niet onverdienstelijk is. Waar ik me als kijker aan stoorde was de bijzonder lange aanloop die zich toewerkt naar teleurstellende sciencefictiontaferelen, vooral als deze de dreiging van de oceaan/het onbekende niet echt op zijn schouders kan nemen. De cinematografie oogt verzorgd, de filters zijn professioneel en de sfeerzetting mag er best wezen, maar eenmaal het volledige concept uit de doeken wordt gedaan laat dit een ietwat ondoordachte en vooral kleinschalige indruk achter.