Girl on the Third Floor (2019)

Degelijk. Grootste mankement is C.M Punk; dat is op geen enkele manier een echte acteur. Bovendien komt regisseur Travis Stevens niet verder dan een paar kleine, ''onderscheidende'' details in de uitwerking van dit verder bekende genre-recept. Ik had het zelf graag (op zijn eigen manier) in de richting van Jenifer (2005) zien gaan. De eerste duidelijke glimps van de compleet verminkte dame is in ieder geval een hoogtepunt en het huis ademt een fijne sfeer uit + de strakke cinematografie doet dat in ieder geval eer aan. Daarmee zijn alle positieve puntjes wel genoemd. Punk loopt nogal lomp door de film heen, brengt geen enkele nuance in zijn personage en is -eerlijk is eerlijk- ook behoorlijk infantiel geschreven (gaat bijvoorbeeld heel makkelijk van gelukkige aanstaande vader naar een vreemdgaande botte lul, zonder dat daar een basis voor is gelegd). Bij wat meer verdieping op dat vlak had dit verder onderhoudende, doch iet wat onoverweldigende genrefilmpje wel baat gehad.

Ik ging er onbevangen in en vond de film zeker de moeite waard.

Geen hoogvlieger ,maar het raakte me wel.

De zoveelste film over een huis waar iets niet pluis is uiteraard.

Heb er velen gezien,maar deze kon er goed mee door.

Een spookhuisfilm waarin vooral de fijne handgemaakte speciale effecten door mij zeer werden gewaardeerd. Slijmerige stekkerdozen, druppende donkere vlekken op wanden en plafonds, autonoom bewegend speelgoed en niet te vergeten de body horror als gevolg van wat klus- en andere ongelukjes. Heel genietbaar, dat oude ambachtelijke werk.

Prachtige setting. Een antiek huis met haperende verlichting, dichtslaande deuren, een mysterieuze zolder, een krakende trap. Van die dingen. Elementen die er voor zorgen dat het huis geen gezellige indruk maakt en een akelig sfeertje de kans krijgt om zich te manifesteren.

Het eigengereide huis en de creatieve inzet van de speciale effecten bepalen een groot deel van de vermakelijkheid. Aan de ontwikkeling van het verhaal ligt minder creativiteit ten grondslag. Aan het basisidee (man klust en klungelt in een huis en ondervindt vreemde sensaties) wordt weinig toegevoegd. Inhoudelijk is het verhaal vrij mager.

De omgang met de spanning gebeurt ook nogal slordig. De regisseur rekt de spannende momenten soms tot ver voorbij het uiterst rekbare punt. Erg vreemd. Erg onhandig. De aanloop naar een spannend moment duurt immers niet eeuwig. Ooit is de rekbaarheid op en moet een punt worden gezet. Een jumpscare, een gil, een gebeurtenis. Iets moet dat moment van spanning afronden.

In deze film worden die momenten vaak overlopen. Ze zijn niet effectief herkenbaar als bedreigend of spannend. Ze ebben weer weg zonder enig effect gesorteerd te hebben. Het afrondende slotpunt wordt te vaak niet gezet.

Het verhaal ondervindt daar last van. Het verhaal kent daardoor geen pieken en dalen. Het verhaal slentert grijzig voort in één waas van gebeurtenissen, die zonder veel opwinding en betekenis voorbij trekken.

Verder geeft het verhaal weinig uitleg. Behalve een aantal warrige scènes waarin bijpersonages zich in cryptische bewoordingen op de vlakte houden, is er weinig houvast. Niet interessant en geen goede manier om de kijker echt te betrekken bij de film. Ik had niet veel met deze onbestemde scènes. Doe het goed of doe het niet! Veel beter om het maar gewoon bij horror te houden en gewichtigdoenerige verklarinkjes en laagjes achterwege te laten.

Hoe geforceerd komen in dat licht de verkrampte pogingen over die in het laatste stuk film worden gedaan om voor alle merkwaardige gebeurtenissen toch nog snel een verklaring te vinden en zelfs een soort happy end te fabriceren. Het antwoord luidt: zeer geforceerd.

Fijne speciale effecten, een prima sfeertje en leuke humor zorgen ternauwernood voor een voldoende.

"This house is a bitch."

Deze film heb ik meer gezien vanwege C.M. Punk.

In zijn acteerdebuut mag Punk komen opdraven als een aanstaande vader die samen met zijn vrouw een huis heeft gekocht in de buitenwijken van Chicago. Vanzelfsprekend moet er nog het één en ander gebeuren qua verbouwingen, wat niet zonder slag of stoot verloopt. Het oude huis draagt namelijk een hele historie met zich mee.

Het huis doet mij in mindere mate denken aan het landhuis in 'Crimson Peak', omdat deze ook een eigen wil lijkt te hebben. In ieder geval wordt er hiermee een aardige sfeer gecreëerd. Daarbij is het knap te noemen hoe het spookhuis in beeld wordt gebracht. Het is alleen jammer dat de spanning erg hit-and-miss is, ondanks een aantal smerige, praktische effecten.

Uiteindelijk is het plot in 'Girl on the Third Floor' te mager om lang op voort te borduren. Dit is voornamelijk te merken in de laatste akte waarin men geforceerd alles aan elkaar wil rijgen; de zorgvuldige opbouw gaat helemaal verloren. Eveneens hebben de personages weinig nuance, waardoor Punk maar op één versnelling lijkt te spelen.

Al met al een redelijk debuut van Travis Stevens, maar als liefhebber valt hier weinig nieuws uit te halen.

Kleine 2,5 sterren.

Girl on the Third Floor is een mager verhaaltje wat leunt op een bekend concept. Verder is het toch wel fraai uitgewerkt. Daar valt niets over te zeggen. Heb me er kostelijk mee vermaakt. Verwacht geen hoogvlieger maar om dit kritisch af te willen kraken gaat dan ook wel weer heel erg ver.

Aardige horrorfilm. Het verhaal is bekend concept en laat wat ruimte voor eigen invulling. De opbouw is best goed. Langzaam aan wordt je als kijker in de film gezogen. Je hebt helaas wel het idee dat de film eigenlijk nergens naar toe gaat, zeker het einde is wat misplaatst. De film bevat een aantal spannende scenes. Richting het einde gaat men aardig los wat gorigheid betreft. Punk zit lekker in zijn rol en heeft wat weg van Bruce “Ash” Campbell. Aardig tussendoortje. 3.0/3.5

Traag opgezette spookhuisfilm die uiteindelijk vooral gebukt gaat onder budgettaire beperkingen. Regisseur Travis Stevens probeert duidelijk zijn kunnen te laten zien en maakt gebruik van enkele originele ideeën, die uiteindelijk zorgen voor origineel gegriezel. Het spijtige is dat er nergens een effectieve sfeerzetting of spanningsboog omheen wordt gecreëerd, waardoor die ideeën uiteindelijk snel in de vergetelheid raken. Het acteerwerk is daarnaast niet best en het tempo ligt te laag, waardoor dode momenten en een gebrek aan visuele sensatie dit geheel de das omdoen. Bonuspunten voor doelbewuste pogingen tot een onderscheidende finale.