Leaving Neverland (2019)

Indrukwekkende documentaire. Duurt lang, maar voelt niet als lang. Het verhaal laat veel menselijke aspecten zien, waar we als mensen soms ook de mist in gaan. Naast het vreselijke misbruiken van kinderen (en de manier waarop) door MJ en al zijn misselijke trucs daarbij, is er de drang naar roem, het ontsnappen uit het gewone leven, slechte relaties, blindheid, etc. Wat dat betreft een mooi triest epos over de mens. Dieptepunt voor mij was een jurylid die zich vooral gekwetst voelde door de manier waarop de moeder van het misbruikte kind reageerde volgens haar. Waanzin ten top en totaal alleen maar oog voor zichzelf.

Ik geloof 100% dat MJ een pedofiel is. Altijd al zo geloofd sinds de eerste geruchten. Een mens (en vooral man?) heeft behoeften en iemand met zijn achtergrond, machtspositie, oneindig geld, zelf misbruikt, ontbrekende jeugd, etc. raakt gauw ontspoort qua sexualiteit. De verhalen met altijd kleine kinderen om zich heen, ook ‘s nachts bij hem in bed - misselijkmakend.

Veel respect voor de twee personen die hun verhaal nu doen. Nu pas omdat ze dit meegemaakt hebben als kind en jarenlang geworsteld hebben met de haat/liefde verhouding met MJ. Al het mooie dat hij hun bracht versus de rare zaken ‘s nachts in bed. Als kind niet te begrijpen denk ik. Geen wonder dat ze het zo lang nog voor hem opgenomen hebben, uit angst dat alles in elkaar stortte. Niet alleen voor hun zelf, maar ook voor hun familie en MJ zelf.

Bizar om te zien wat er nu gebeurt. Hoeveel mensen blind geloven in MJ’s onschuld en deze mensen als leugenaars wegzetten - zelfs zonder deze docu te hebben gezien.

En even de feiten qua aanklachten: naast deze twee mensen is er de rechtzaak die voor veel geld afgekocht werd in 93. En de andere zaak van een kind met kanker (Gavin) was er ook. Dus al vier keer door verschillende partijen beschuldigd en veel overeenkomsten in wat er gebeurd was.

Ik kan hier niet zoveel mee. Michael Jackson was een aparte kwast en dat-ie zich schuldig heeft gemaakt aan vieze zaakjes is zeer aannemelijk, maar dit is gewoon puur eenrichtingsverkeer. Veel te lange zit.

Heb de docu vanavond gezien en voor mij is het duidelijk: die twee jongens zijn zeer geloofwaardig en ik geloof ze 100%... MJ is/was een verknipte manipulatieve smeerpijp...!

Lastig te beoordelen.

Deze film is door de tegenstanders nog net wel iets boeiender. Je ziet hoe vreemd fans zijn, je ziet hoe artikelen zoals in dat Forbes stuk hieronder (schrijver heeft de docu dus niet gezien) of het draadje van Twitter van Donkerwoud met vaag het is gephotoshopped bewijs, dingen die in de docu gewoon belicht worden, dat Culkin en Brett altijd hebben gezegd niet te zijn misbruikt staat gewoon op het einde van deel 1. Ook wist de moeder van Safechuck doordat hij zei bij de tweede rechtzaak dat MJ geen goede man was dat er wat mis was. Dus tijdlijn klopt gewoon. Het is grappig om te zien hoe je zo een fan kan zijn van iemand die je eigenlijk helemaal niet kent. Dat zou een docu opzichzelf kunnen vormen.

Maar dit is allemaal buiten deze docu. Die is zeker eenzijdig. Ik denk niet geheel bewust. De MJ kant wou natuurlijk niet meewerken. Ik weet ook niet of het veel zin had. Je hebt 1 argument van de MJ kant en dat is dat het geldwolven zijn. Bij vier kinderen die eenzelfde verhaal vertellen waag ik dat argument in twijfel te trekken maar 100 procent zeker weet je het niet. Ik vond de mannen overtuigend. Maar vond vooral zoals Chefkes hieronder al zegt het boeiend hoe mensen zo graag willen ontsnappen uit het gewone leven.

Verder het argument wat maakt het nou uit hij is 10 jaar dood. Dat argument hoor je veel terug en daar ben ik het mee oneens. Je bent als mens beschadigd en de massa heeft wel een mening over je. Dat je hier toch je verhaal over kwijt wil begrijp ik en daarbij kan het ook andere helpen. Want het verafgoden van een ster is nooit gezond en als daar ook maar een beetje verandering in komt door een docu als deze is dat toch vooruitgang.

3 sterren.

"Laat ik er geen doekjes om winden: deze documentaire had nooit gemaakt mogen worden. Michael Jackson is drie keer aangeklaagd voor seksueel misbruik maar geen enkele keer veroordeeld: de eerste keer trof Jackson een regeling, de tweede keer werd hij vrijgesproken en de derde keer verwierp de rechter de aanklacht omdat de zaak was verjaard. De familie Jackson heeft bovendien volkomen gelijk dat deze film volstrekt éénzijdig is en ik vermoed dat HBO flink in de problemen gaat komen.

Het feit dat Jacksons schuld nooit is bewezen werpt een enorme schaduw over dit éénzijdige verslag waarin twee vermeende slachtoffers van Michael Jackson hun verhaal vertellen. Het verhaal over de impact die Jacksons vermeende seksuele misbruik had en nog steeds heeft op topchoreograaf Wade Robson en aspirerend filmmaker Jimmy Safechuck en hun familie geeft (wellicht) nieuwe inzichten in de gevolgen daarvan. Maar omdat Jackson formeel onschuldig is, wordt dat relevante thema ondergesneeuwd in een (volstrekt begrijpelijke) discussie over die schuldvraag.

Hopelijk heeft HBO al plannen voor een herkansing in de vorm van een documentaire over Bill Cosby, een Amerikaans icoon dat wél is veroordeeld voor seksueel misbruik. Al moet je je afvragen of ze dat nog kunnen betalen nadat ze de Jacksons $100 miljoen hebben betaald voor “a one-sided marathon of unvetted propaganda to shamelessly exploit an innocent man no longer here to defend himself”.

Of je Robson en Safechuck nu gelooft of niet: voor de wet is Michael Jackson onschuldig. En niemand staat boven de wet, ook HBO niet.

Deze eens bekeken en vond het toch wel de moeite om gezien te hebben. Wel een lange zit. Het komt toch wel allemaal heel overtuigend over en hopelijk maakt de docu het thema meer bespreekbaar en kan het toch andere mensen helpen.

Hopelijk veranderen ze ook de wetgeving, zodat de verjaring wegvalt, aangezien het toch vaak oudere mannen/vrouwen zijn die er voor uitkomen.

Een controversiële documentaire natuurlijk, die perfect past in dit #MeToo-tijdperk.

Ik kan het nu over twee dingen gaan hebben: enerzijds de prangende vraag of MJ inderdaad het pedofiele monster was dat jarenlang kinderen misbruikte, anderzijds de kwaliteit van de documentaire en of het een verlichtende, leerzame of interessante kijkervaring is geworden.

Natuurlijk ontkom ik niet aan die eerste vraag, hoewel dat niet bepalend mag zijn voor het cijfer dat ik ga geven. Een onderscheid waar veel mensen moeite mee lijken te hebben.

Om te beginnen met de laatste vraag: het is een documentaire zoals een documentaire hoort te zijn. Een rustige opbouw, waarin we kennis maken met de vermeende slachtoffers. Een middenstuk waarin de details aan bod komen en een slot waarin de rechtszaken en wat het naar buiten komen over de seksuele ervaringen heeft betekend. Veel 'talking heads', maar wel uiterst interessant om de verhalen gecombineerd te zien met unieke home-videobeelden, foto's en audio-opnamen.

We zien en horen hoe de kinderen werden uitgenodigd op de Neverland ranch en hoe de families in de watten werden gelegd. De beelden van de jonge Wade Robson en James Safechuck nemen je wel mee in het verhaal, zeker in combinatie met de expliciete beschrijvingen die de twee geven over hun verblijf met Michael Jackson.

De valkuil van een dergelijke documentaire is dat de montage al snel manipulatief kan overkomen. Bepaalde beelden combineren met uitspraken kan een beeld scheppen van iets of iemand dat niet 100% hoeft te kloppen. In dat opzicht is het dus een uiterst eenzijdig beeld, al moet ik zeggen dat het geloofwaardig verteld wordt door Wade Robson en James Safechuck. Je wordt alleen geen reet wijzer over de schuldvraag. Het zal immers nooit meer bewezen kunnen worden wat wel of niet waar is. Het is en zal altijd het woord van de vermeende slachtoffers blijven tegen dat van MJ en zijn familie.

En zo gaat het toch al snel over de tweede vraag: "did he do it"?

Zou ik een groot fan zijn van MJ en overtuigd zijn van zijn onschuld, dan zou ik de documentaire weg kunnen zetten als een ordinaire cash-grab en een slinkse manier om de naam van een groot artiest door het slijk te halen, 10 jaar na zijn dood. Hoppa, 1 ster!

Maar dat is me te makkelijk. Ik ben geen groot fan, ik vind hooguit zijn muziek leuk maar heb hem als mens altijd wel een rare snuiter gevonden die buitengewone roem kende en daar moeilijk mee kon dealen. Ik kan er dus redelijk open-minded en objectief naar kijken, zonder verblind te zijn door liefde voor "The King of Pop".

Als de verhalen 100% waar zijn, dan is dat vreselijk voor de slachtoffers en dan vind ik het dapper dat er (alsnog) mee naar buiten zijn getreden. Ik kan me best voorstellen dat je jarenlang in denial kunt zijn over misbruik dat op jonge leeftijd plaatsvond en dat je dusdanig gemanipuleerd bent dat je niet beter weet dan dat het "normaal" voor je is. Bovendien was MJ's reputatie zo belachelijk groot dat het extra moeilijk was om het naar buiten te brengen.

Was de dader in kwestie niet wereldberoemd geweest, dan werden ze waarschijnlijk een stuk sneller geloofd en niet standaard ge-victimblamed en bestempeld als geldwolven. Zelfs dan was het niet makkelijk geweest om het op te biechten.

Ik denk uiteindelijk wel dat -gezien alle details- zeker een deel van de beschuldigingen waar is. In dat opzicht heeft de documentaire me wel overtuigd. Verandert dat iets aan de manier waarop ik naar Michael Jacksons muziek luister? Neuh. Ter vergelijking, ik kan ook nog steeds films van de Weinstein Company, Roman Polanski of Woody Allen kijken zonder walging. Ik kijk ook nog steeds naar films met Kevin Spacey of shows van Louis CK.

Vind ik MJ als persoon een gore viespeuk die aan zijn ballen had moeten worden opgehangen? Nee, ook dat niet. Ik zie hem niet als een kwaardaardige seksuele predator, eerder als een mislukt mens met een seksuele, sociale en mentale stoornis die een heel fout beeld had van wat normaal was qua omgang.

Vind ik de documentaire geslaagd? Technisch gezien is het een prima docu, weliswaar aan de lange kant maar nergens saai. Als het helpt om slachtoffers van misbruik aan te sporen naar buiten te treden met hun verhaal, dan is dat wel te prijzen. Een heel objectieve 3,5* dus!

Eigenlijk helemaal eens met wat N00dles schrijft, dus dat scheelt mij weer typen.

Mijn waardering komt wel vooral door het ''kijkplezier'' (beetje raar woord bij deze film, maar toch), niet omdat ik nu zozeer denk, wow wat een waarheidsvinding. Het blijft natuurlijk eenzijdig hun eigen verhaal.

Moet zeggen dat ik ze wel geloof. Maar het blijft een complex geheel voor iedereen, ook voor ons als 'toeschouwers'. Ook wij zijn verblind door zijn roem en zijn iconische status in de muziek, en omdat we hem vaak heel ons leven al kennen als rare snuiter zijn we misschien geneigd om hem langs een andere meetlat te leggen dan een andere pedofiel. 'Ach, die arme rare Michael was nu eenmaal zelf nog kind, hij heeft ze vast niet aangeraakt'. Een ongemakkelijke waarheid voor velen dat dat beeld nu waarschijnlijk bijgesteld moet worden, en lastig hoe we dáár dan vervolgens weer over moeten denken (ach hij had geen kwade bedoelingen en heeft ook zoveel goeds gedaan), ook met betrekking tot het nog draaien van zijn muziek en zijn status als King of Pop.

Stof tot nadenken op meerdere niveaus.

3,5*

Heftige shit. Meest ontluisterend is wat het misbruik allemaal teweeg heeft gebracht, zoals te zien is in het tweede deel. De twee mannen komen op mij trouwens erg geloofwaardig over. Michael Jackson was een groot artiest die velen blij maakte met zijn muziek, maar ook totaal verknipt...

Pfoe, ik weet eigenlijk altijd wel wat voor een cijfer ik op Moviemeter uit ga delen, maar ik vind het hier wel echt vreselijk lastig. Ik heb in twee dagen de hele docu bekeken, echt een lange zit. Een veel te lange zit overigens. Het was niet dusdanig sterk als verhaal of boeiend als docu om me 4 uur lang geboeid te laten kijken. Daarnaast weet ik achteraf nog niet welk oordeel ik heb over Michael Jackson. Dat maakt het ook zo lastig. Bij elke andere docu weet je meestal dat je naar feiten hebt gekeken, maar hier? Ondanks dat ik de verhalen van de slachtoffers vrij heftig en gedetailleerd over vind komen en ik er wel een beetje naar neig dat ze dit niet compleet hebben verzonnen, is een oordeel vellen zonder dé waarheid bijna niet te doen. Daarvoor heb ik ook wel 4 uur lang naar kritiekloos gehak op Michael Jackson gekeken. Het had de docu wel goed gedaan als er nog eens af en toe wat kritische vragen werden gesteld of desnoods iemand van de andere partij ook zijn zegje had laten doen. Het WC-Eend gevoel was wel vrij aanwezig zeg maar.

Na het kijken vraag ik me toch wel een hoop dingen af. Hoe idioot ben je als moeder om je jonge kind zo uit handen te geven bij een geflipte volwassen man? Want ook in die tijd was Jackson naast een rasartiest gewoon een verknipt figuur die niet goed bij zijn hoofd was. Waarom hebben die jongens in al die jaren toen gezwegen? Dat je dat als jong jochie doet, ok. Maar hij heeft bv die jongen tot zijn veertiende misbruikt volgens de docu. Heeft nooit iemand zich versproken? Ook het goedpraten waarom ze destijds bij de rechtszaak hem hebben verdedigd vond ik niet sterk. Dat er dingen zijn gebeurd is wel duidelijk, maar of het ook echt kindermisbruik in de meest letterlijke zin van het woord is, ik betwijfel dat. Ook de insinuaties op het einde dat er vast nog veel meer slachtoffers zijn vind ik niet zo sterk. Want waarom hebben zij dan ook gezwegen? Als er ooit iemand was waar je makkelijk je zegje bij had kunnen doen, dan is het bij Michael Jackson wel, aangezien daar al sinds de jaren 90 over misbruik wordt gesproken. Iemand als Macaulay Culkin had natuurlijk als hij zijn zegje had gedaan als bekende acteur echt wel de publieke opinie achter zich gekregen, maar zo iemand zwijgt of is gewoon niet misbruikt.

Sowieso voelt dit allemaal heel erg als mosterd na de maaltijd aan. Had dit nou voor zijn dood uitgebracht, dat had ik veel sterker gevonden. Nog steeds lastig hier een cijfer aan te geven. Ik vond het niet al te best, dus onvoldoende. Maar omdat je niet weet wie de waarheid spreekt blijf ik maar een beetje in het midden van de score hangen.

2,5*

Gedoseerd opgediende onthullingen over de omgang van Michael Jackson met jonge kinderen.

Het blijft onderhoudend omdat het om het fenomeen Wacko Jacko gaat en het leven op Neverland toch fascinerend is.

Keiharde bewijzen komen er niet op tafel maar het verhaal van de heren is behoorlijk geloofwaardig.

Filmisch niet zo interessant, talking heads aangevuld met archiefbeelden.

Reed is kennelijk geen onderzoeksjournalist. Deze film is duidelijk bedoeld als dé ontmaskering van Michael Jackson en de hele film is er dus een vooringenomenheid tegen Jackson en volledige vertrouwen in de slachtoffers. Een film over misbruik door wellicht de grootste artiest aller tijden wordt natuurlijk door de mangel gehaald, dan moet je de belangrijke feiten toch wel op orde hebben.

Om dan een joekel van een continuïteitsfout tegen te komen (de moeder die zegt dat ze danste van vreugde toen ze Michael Jackson’s dood vernam terwijl haar zoon pas jaren later het misbruik vertelde) is een dermate grote blunder dat dat wat mij betreft het hele verhaal twijfelachtig maakt. Om dan zoals de psychologe in de VPRO nabespreking vergoelijkend te zeggen dat chronologiefouten typisch zijn voor misbruikzaken vind ik veel te makkelijk: je herinnert je echt nog wel hoe je reageert op het overlijden van iemand, zeker als dat iemand is die je als je zoon beschouwde en bovendien een wereldster is. Ik ga er dus van uit dat de moeder zich niet vergist over haar blijdschap na Jackson’s dood. Maar dan zou Jimmy het misbruikverhaal jaren eerder moeten hebben opgebiecht, terwijl uit de docu blijkt dat hij dat ná Wade doet, kortom, dan zouden zowel Jimmy, Wade, zijn broer, zijn zus, zijn vrouw etc zich hebben moeten vergist.

De familie van Wade leek me nogal opportunistisch trouwens, van meet af aan was de Michael Jackson-connectie vooral een carrièremove. Betekent niet dat ze liegen maar sympathiek komen ze niet over- zoals de moeder die geërgerd constateert dat ze niet alle egards kregen bij een bezoek. Dit alles is geen sluitend bewijs dat Michael Jackson géén pedoseksueel was, maar het tegenovergestelde wordt ook niet onweerlegbaar bewezen. Om dan naar aanleiding van deze docu te stoppen met het draaien van zijn muziek, zoals inmiddels sommige radiostations hebben besloten lijkt me dan ook niet terecht. De twijfels die er waren zijn er ook na deze postume karaktermoord nog steeds en zullen er waarschijnlijk altijd blijven.

Filmisch is het ook niet bepaald bijzonder. Het duurt veel te lang en naast de onvermijdelijke talking heads en wat footage is er een overkill aan shots vanuit vogelperspectief van LA, Neverland, Brisbane.

Er zijn teveel continuïteitsfouten in deze documentaire waardoor ik ernstige twijfels heb over de juistheid en waarheid van de verhalen die verteld worden. Dat Michael Jackson een vreemde snuiter was is geen nieuws, en dat er wel wat twijfelachtige zaken waren met betrekking tot zijn omgang met jonge jongens is ook niet nieuw. Echter de verhalen die door de 2 mannen hier worden verteld zijn niet te weerleggen maar ook niet te bewijzen. Om daar dan een documentaire van meerdere uren aan te spenderen vind ik wel wat teveel van 't goede. Een goede documentaire belicht álle kanten van een kwestie. Maar dat is hier natuurlijk zeker niet het geval.

2*

4/10 (IMDB)

Het fenomeen MJ

De docu kan natuurlijk niet voornamelijk om algemeen kindermisbruik gaan als het onderwerp Michael Jackson is. Ik kon het vooral waarderen dat deze twee hier samengaan en elkaar versterken.

Nog altijd even buiten de schuldvraag om: er wordt een boeiend beeld geschetst hoe juist de larger-than-life persona van Jackson de pressure points blootlegt waar sexual predators gebruik van maken. Een relatie aangaan die slachtoffer (en dader deels waarschijnlijk ook) vanaf moment 1 beschouwt als liefde. Het daarom verdedigt, ontkent als misbruik en jaren nodig kan hebben om die visie te keren.

Het is een proces wat, als je een beetje kritisch begint aan de docu, zich in die vier uur voltrekt. Die speelduur ook een beetje nodig heeft. En nog steeds: de heren kunnen liegen, geldbelust zijn en de invulling verzonnen hebben; hun narratief is geloofwaardig en redelijk sluitend. Mochten ze liegen: props voor de research, formulering en delivery.

Mocht het waar zijn: het zou heel veel sowieso eigenaardige symptomen van Jacksons gedrag verklaren. Het zou het profiel passen en het zou ongelooflijk zijn dat het zich onder de ogen van de wereld en de spotlight van grootste roem denkbaar heeft voltrokken.

Het is niet te controleren, dus je erover opwinden is onnodig. Hoogstens kun je hopen dat Macauley of Brett binnenkort met hun verhaal komen, of er andere feiten boven komen borrelen die de schuldvraag opnieuw op scherp zetten.

In ieder geval maakt Reed goed gebruik van zijn onderwerp(en), is de regie terecht wat passief - al is vooral in de keuze en timing van foto’s en soundtrack de sturing voelbaar - en is de speelduur misschien niet nodig, maar best te verklaren. Ik heb geboeid gekeken. 3*

in 3 fases de hele documentaire uitgezeten.

Het intrigeert, heeft een vieze bijsmaak maar daarnaast denk ik niet anders dan voor de documentaire.

Zeker is het vreemd om met kinderen in bed te liggen, ieder jaar een jongetje te "selecteren" en ik denk dat MJ door zijn ontnomen jeugd op geheel psychologisch vlak danig in de war is geweest.

De faxen, homevideo message en de telefoongesprekken zijn bizar, de interactie tussen een dan dertiger en pre-tienerjongetjes roept alarmbellen af.

Maar er zijn ook zoveel vreemde kanten aan de beschuldigers: de tijdlijn lijkt af en toe niet te kloppen, de vrolijkheid waarmee de moeders over alles praten (zie geen enkel verdriet, schaamte of woede) en iets wat ik hier bijna niet zie terugkomen: hoe zou Mj in godsnaam zoveel vrije tijd hebben kunnen hebben om avond aan avond op Neverland s avonds misbruik te plegen. Van wat ik begreep was dit voornamelijk tijdens het toppunt van de Bad periode, lijkt mij dat hij dan maandenlang toerde en iig "geleefd" werd door promotie, interviews, optredens. Als je de documentaire hoort lijkt het net of MJ een 9 to 5 baan heeft en elke dag massa's tijd heeft voor kinderen.

MJ is dood en kan niets weerleggen van de documentaire, hij was vreemd en de wereld werkte daar zelf aan mee, de media, fans en anti-fans.

En die huilebalk nobody's van radiozenders die niemand kent die op het nieuws jammeren dat ze niet weten of ze Mj nog moeten draaien, die zijn meer met zichzelf promotie bezig naar mijn mening

Goh, moeilijk om te beoordelen dit. Ik ken te weinig van wat er allemaal al de revue is gepasseerd over MJ om een klaar "oordeel" te kunnen vellen. Uiteraard ken ik wel de oppervlakkige historiek zonder echt de grond van de zaak destijds gevolgd te hebben. Als je dan meegezogen wordt met een reeds subjectieve kijk in deze vier uur durende docu, dan kan ik me inbeelden dat je een aantal zaken bevestigd ziet. Als je van de premisse uitgaat naar het proces van een pedofiel te kijken, dan ga je simpelweg achter elke uitspraak over kinderen, elke song, elke (vreemd) gedrag hij heeft gesteld wel dingen beginnen zien of bevestigd zien worden. Sommige montagebeelden werden dan ook knap ingepast. Toen het over het misbruik ging, gauw wat foto's van MJ er tussen gepropt om de emoties te doen oplaaien. De rook en het vuur nietwaar?

Ik weiger om een oordeel te vellen louter of basis van deze docu alleen. Vier uur lang duurt deze docu. Hoewel hij niet verveelde en hier en daar wat overbodige shots bevatte toch wat aan de lange kant. Kijk, ik weet niet wat er destijds in Neverland is gebeurd, maar mij stoort het wel dat deze historie heel eenzijdig wordt verteld. Geen woord-wederwoord verhaal. Geen kritische noten, geen recht van antwoord van de tegenpartij. Zowel op juridische en journalistieke gronden stel ik me toch wat vragen over deze docu. Het lijkt wel een heksenjacht ineens. Getuigen die haast dagelijks de lakens deelden met MJ, overal waar het maar kon. Het lijkt me hallucinant binnen het leven van een wereldster.

Het viel me ook op dat er erg weinig emoties (haat, walging, verdriet) uitging van de getuigenissen. Niet van de (vermeende) slachtoffers, niet van de familieleden. Ik bleef het hoogst bizar vinden - wereldster of niet - dat je als ouder toelaat dat iemand zich dag en nacht wenst te ontfermen over je kind. MJ had het psychisch niet allemaal op een rijtje en het moet als ouder toch vreemd zijn dat een wildvreemde volwassen man een gewoon kind als beste vriend heeft? Wie kan dergelijke vriendschap nou goedkeuren of normaal vinden? En dan heb ik hoegenaamd NIET over eventuele obscene handelingen... Sorry, als ouder draag je eveneens een bepaalde verantwoordelijkheid! Precies of ik laat mijn kinderen zonder controle respectievelijk wekenlang, dag en nacht, optrekken met pakweg Peter Sagan of Lionel Messi? Steek dat dan maar op de manipulatieve MJ, dat is de gemakkelijkste oplossing, bah ...! Want o ja, dat is een typisch kenmerk van een pedofiel: maak familie tot vrienden en isoleer dan het kind ...

Jammer te moeten vaststellen dat sommigen ontegensprekelijk bewijs gevonden hebben in deze docu. Hallucinant ook dat sommige moraalridders MJ van de radio bannen. En dat allemaal op basis van deze docu? Onbegrijpelijk.

En vooraleer ik verkeerd begrepen wordt: neen, ik kies geen partij voor MJ, zoals ik al zei ken ik ook de hele historie niet, maar deze docu is niet alles verklarend, integendeel zelfs.

De documentaire die momenteel de gemoederen flink bezighoudt. Mag ook wel met twee journalistiek gezien interessante onderwerpen; een beroemdheid en seksueel misbruik. Denk ook dat er maar vrij weinig mensen naar een documentaire van vier uur zouden gaan kijken bij een iets minder spannend onderwerp. En na het zien snap ik nog steeds niet waarom deze docu vier uur moest duren. Een lange zit is niet per se erg, maar die vier uur werden nu niet enkel besteed om het verhaal krachtig te vertellen. Ik denk als ze alleen al die onnodige drone-shots achterwege lieten de film al een half uur korter was geweest.

Maar die speelduur is ook enorm omdat de film niet enkel verteld over het seksuele misbruik. Dat verhaal was binnen een 45 minuten wel verteld. De filmmakers kiezen ervoor om diep in te gaan op de families van hoofdpersonen Robson en Safechuck. Het meest bijzondere verhaal is nog wel die moeder van Robson, die kiest haar man en zoon in de steek te laten om dichtbij Michael Jackson te gaan wonen. Alles voor de faam en het succes, schijnbaar. Er komen allerlei figuren aan het woord, op den duur ook de huidige partners van Robson en Safechuck. Dit geeft soms wel inzicht over hoe de heren zich de laatste jaren hebben gedragen, maar als de vrouw van Safechuck uitgebreid verteld over hoe ze elkaar hebben ontmoet en we footage van het bandje van Safechuck zien, denk ik; mogen we alsjeblieft ietsjes sneller vooruit?

Wat betreft Jackson; dat de man een vreemde snuiter is, weet iedereen. Zelfs de grootste fan van Michael Jackson - en deze documentaire laat zien hoe heftig die kunnen zijn - moet toegeven dat de beste man op z’n minst vreemd is. Wat je ook van z’n muziek vindt. Een verslaggever in wat archiefmateriaal probeert het ook voorzichtig aan te boren bij de advocaten van MJ onder het mom “Is zijn gedrag op z’n minst niet een beetje vreemd?” Natuurlijk. Maar verder gaat de documentaire niet zozeer over Jackson, alles gaat over hoe deze twee heren hun relatie met Jackson hebben ervaren en hoe hun familie daarin reageerde. Zoals verwacht bij dit soort onderwerpen laten twee duidelijke kampen van zich horen; de Michael Jackson fans die deze docu verafschuwen en elk woord als leugen zien en mensen die zelfs zonder de film te hebben gezien geen nummer van ‘deze smerige pedofiel’ meer willen horen. Gelukkig is er ook wel ruimte voor genuanceerde discussies over dit onderwerp. Hoewel je die waarschijnlijk vrij weinig online zult vinden.

Betreft de documentaire an sich, in hoeverre het los als film te beoordelen is; het is niet een hele goede film. De film vertelt over Robson en Safechuck, maar mist belangrijke figuren als Jordan Chandler en Gavin Arvizo, de jongens waarvoor Jackson destijds voor de rechter moest komen. Wat zij te zeggen hebben lijkt me interessant. Verder is de documentaire inderdaad eenzijdig, mensen van de andere kant waren ook interessant geweest. Mensen als Macaulay Culkin of Brett Barnes, die aangeven dat Jackson hen nooit iets heeft misdaan, hadden wel een grotere rol mogen spelen. Het materiaal wat regisseur Dan Reed nu heeft verzameld had met een goede editor - die alle herhalingen en talloze drone-shots eruit had geknipt - prima teruggebracht kunnen worden naar maximaal twee uurtjes. Qua publiciteit en effect hebben Reed, Robson en Safechuck zeker hun doel bereikt. Maar een sterke documentaire is het niet.

2,5 sterren.

Hele slechte docu die alleen het verhaal belicht van de twee mannen (en hun naasten). Geen diepgang, mist bij mij ook overtuiging (misschien zal ik wel bijna de enige zijn, maar die twee mannen wisten mij niet te overtuigen dat bepaalde zaken er zo aan toe zijn gegaan). Ja, ik ben fan van MJ. En ja ik kan natuurlijk objectief deze zaak gaan bekijken, vooral als het om misbruik gaat. Daar walg ik van. Maar dit is pure geldklopperij. Die ouders moeten zich kapot schamen dat ze hun zoontjes in bed lieten slapen bij een volwassen man. Na bijna 10 jaar na zijn dood, komen ze hier mee. Diep en diep triest, vooral als iemand (om wie het gaat) zich op geen enkele wijze kan verdedigen...

Laat ik beginnen met het feit dat deze documentaire geen juridische berechting is. In het recht is iemand onschuldig totdat het tegendeel bewezen is en alhoewel die bewijsvoering soms lastig, of soms zelfs onmogelijk is, is dat wel de beste aanpak van dat systeem. Daarnaast poogt het recht een universele waarheid te vertegenwoordigen en laten we dankbaar zijn dat we dat niet van de kunsten verlangen.

Juridisch is Michael Jackson dus onschuldig. Dat daar voor onze beleving rondom deze popster en zijn prive-leven nog wel een aantal haken en ogen zijn laat deze documentaire zien. Is het een goede documentaire omdat het de discussie over Jacksons onschuld aanwakkerd? Volgens mij niet; dit is volgens mij een sterke documentaire omdat hij in vier uur tijd de zeer gecompliceerde situatie van dit seksueel misbruik laat zien zoals ik dat nog nooit eerder heb gezien. Deze jongens waren destijds er van overtuigt dat ze een gelijkwaardige relatie hadden, sterker zelfs; de documentaire heeft dusdanig veel empathie voor Jackson dat ik geloof dat hij dat destijds ook zelf dacht. Dat (en de gehele genuanceerde omschrijving van de situatie) roept veel interessantere maatschappelijke vragen op dan de juridisch verklaarde onschuld van Michael Jackson. Dat vind ik een groot verdienste. Leaving Neverland geeft je als kijker zeldzame psychologische inzichten en is volgens mij van groot belang.

En voor de Michael Jackson-fans? Ik raad ze aan de documentaire eerst te kijken voordat ze stemmen. Daarbij hoef je niet te stoppen met het luisteren naar zijn muziek; veel van onze grootste kunstenaars waren op persoonlijk vlak zeer incorrect en mijn inziens moeten we de kunst los zien van de kunstenaar. Charles Dickens was geen fijne man, Roman Polanski heeft ook een minderjarige seksueel misbruikt en ik heb ooit zelfs een ontroerend gedichtje van Adolf Hitler gelezen. Het is dus niet fout om van de muziek van Michael Jackson te houden, het is wel fout om je blind en zonder je te willen verdiepen in wat er gebeurt in een debat te storten en maar met vanalles te gooien zodat je niet met je eigen ongelijk geconfronteerd hoeft te worden. De waarheid is soms erg vervelend maar daar kunnen we wel van leren.

Waar rook is, is vuur

Leaving Neverland, het moet denk ik één van de meest spraakmakende documentaires van de laatste jaren zijn. Zelden materiaal gezien waarbij het publiek zo enorm verdeeld was (zelfs voor de documentaire door de meesten gezien was) en de backlash was dan ook gigantisch groot te noemen. De documentairemaker en de geïnterviewden werden door het slijk gehaald en ook Michael Jackson kwam er niet zonder kleerscheuren vanaf. Hoog tijd dus om zelf eens te gaan zien hoe de documentaire in elkaar zat.

En het minste dat je kunt zeggen is dat je een gemengd gevoel krijgt na de 4 uur die deze documentaire duurt. Dat is sowieso veel te lang voor dit onderwerp en de manier waarop het gebracht wordt, ik heb het dan ook in een aantal etappes van een uurtje gekeken, maar je krijgt ook nooit het gevoel dat je een volwaardig beeld van de zaak voorgeschoteld krijgt. Het is een bewuste keuze van regisseur Dan Reed om enkel het verhaal van Wade Robson en James Safechuck (en hun families) te vertellen, maar daar blijken dan wel vreemde hiaten in te zitten die ze in de documentaire zelf netjes links laten liggen. Door enkel hen aan het woord te laten, wordt het ook een enorm eenzijdig beeld en dat is toch jammer. Ik heb het wel en wee van Jackson nooit echt concreet gevolgd - je pikt hier en daar wel is iets op - maar het blijft toch wel enorm gevoelige materie waardoor ik geen kant durf te kiezen. Dat er iets niet helemaal correct zat in het hoofd van de superster lijkt me duidelijk, maar dit is wel extreem de andere kant opzoeken.

Wat de documentaire wel goed doet, is het onderwerp bespreekbaar maken. De onthullingen van Wade en James zijn bij vlagen bijzonder pijnlijk om te brengen, maar (of het nu wel of niet waar is) ik kan me voorstellen dat dit voor iemand het wel gemakkelijker maakt om er mee buiten te komen. Verder vooral iets dat echt enorm moeilijk te beoordelen is..

2.5*