The Professor and the Madman (2019)

Een geweldige film met twee van mijn favoriete acteurs, Sean Penn en Mel Gibson. Gelukkig dat ik dit na deze film ook weer volledig kon beamen en heel goed begreep waarom ik deze heren zo goed in hun vak vind gedijen! Ook mijn vriendin was onder de indruk van deze film en het verhaal wat erin gespeeld werd.

Een prima verhaal wat goed vertolkt wordt door de twee mannen en ook de weduwe in het verhaal, Eliza Merrett, gespeeld door Natalie Dormer is goed op dreef. Velen zullen haar kennen uit de rol die ze speelt als de geslepen Margaery Tyrell in de fantasyserie Game of Thrones.

Nogmaals een aanrader van een ieder die van dit soort films houdt!

Van ons een 8!

Sterk drama. Het verhaal is best interessant. Feitelijk zijn het twee verhalen in elkaar verweven. De regisseur weet dit op een mooie, wel rustige manier in beeld te brengen. De film kabbelt rustig voort zonder enig moment te vervelen. Dit komt met name door de zeer goede acteerprestaties van Gibson en Penn. Zonder hen zou de film zeker wat aan de saaie kant zijn geweest. Topper dankzij de acteurs. 4.0

Knap werk van Safinia. Een wat ontoegankelijk verhaal op een mooi toegankelijke manier vertellen, een op papier tamelijk abstract gegeven hervormen tot een sentimentele maar zeer evenwichtige echte mensenfilm ....het is niet iedereen gegeven en ik heb er van genoten. Jammer dat de film net wat te lang duurt en dus tegen het wat voorspelbare einde begint te rekken anders was dit meesterlijk geweest. Klasse acteerwerk van vooral weer Penn. Ook de degelijke Gibson en zelfs Dormer zijn goed gekozen en uitstekend op dreef. Gewoon erg goed, film op zijn best, een geheide prijzenpakker zou dit eigenlijk moeten worden.

Farhad Safinia neemt teveel hooi op zijn vork in dit oppervlakkige, te nadrukkelijke geregisseerde historische drama door te proberen zowel recht te doen aan James Murray [Mel Gibson], de autodidactische talendeskundige die zich stort op de schier onmogelijke taak om de eerste editie van The Oxford Dictionary te voltooien, en William Chestor Minor [Sean Penn], een voormalig officier in de Amerikaanse Burgeroorlog die in een krankzinnigengesticht terecht is gekomen nadat hij in een vlaag van verstandsverbijstering de onschuldige George Merrett [Shane Noone] dood schoot. Murray moet zich zien staande te houden onder de druk die 'echte' Oxford-academici hem steeds opleggen met behulp van een select groepje trouwe medewerkers en worstelt met zijn rol als echtgenoot en vader, Minor worstelt met zijn geestelijke gezondheid en schuldgevoel, maar vindt iets van zijn oude zelf terug wanneer hij zich volledig stort op het lezen van boeken na een algemene oproep van Murray. Er is ook nog een subplot omtrent Merrets weduwe [Natalie Dormer]. Het feit dat Safinia al deze elementen in iets meer dan twee uur wil proppen betekent dat bepaalde aspecten nadrukkelijk onderbelicht blijven - de dood van Murrays echtgenote is het meest schrijnende voorbeeld. Penn acteert er enorm op los en Gibson doet zijn best om hem te evenaren, ook al is zijn rol beduidend minder interessant. De sterkste momenten komen echt op het conto van Jennifer Ehle, als Murrays geduldige echtgenote en de altijd betrouwbare Eddie Marsan als Muncie, de gevangenisbewaarder die een sleutelrol speelt in Minors rehabilitatie. Zij zorgen voor enkele zeer ontroerende momenten in een regelmatig wat frustrerende reconstructie van een cruciaal stuk geschiedenis.

Geweldige film, indrukwekkend. Krijgt van mij vijf absolute sterren!

Heerlijk om weer eens een goede film te zien! Bij zo'n film denk ik altijd dat het met name komt door een goede regie en juiste spelers.

Overacteren is ook een kunst in een woordenboekfilm nota bene, beetje vermoeiend op deze manier. Van Gibson is het dan weer een soort van onderacteren. Denk je dan is de film in evenwicht, maar het tegendeel is het geval. Het lijkt wel of er iemand met een stopwatchweegschaal de beide heren naast elkaar geplakt heeft zodat ze ongeveer precies even film schermtijd krijgen, want dat stond nou eenmaal in het contract.

Voor Mel hadden ze beter een andere acteur kunnen nemen, hij zit zichzelf een beetje in de weg. Van een boeiende confrontatie tussen 2 acteerkanonnen is geen sprake, omdat ze elkaar amper te zien krijgen.

Verder natuurlijk een boeiend verhaal...in boekvorm dan...woordenboeken leuker kunnen we het niet maken.....

If I am to fashion a book,

I'll need a spine.

Soms ben je uit je lood geslagen door een bioscoopfilms vanwege de immens prachtige speciale effecten en het gebruik van weergaloos beeldmateriaal. Een andere keer is het door het inventief opgebouwd en geconstrueerd verhaal. En in een andere film kijk je vol ontzag en bewondering naar de manier waarop bepaalde acteurs hun rol spelen. Als een film er fenomenaal uit moet zien voor je. Of het komt wel eens voor dat je bij het lezen van een roman, waarbij er gesofisticeerd gegoocheld wordt met woorden zodanig dat er een literair hoogstandje ontstaat, met moeite je ogen kunt openhouden en je hoofd na een korte periode achterover knikt waarna er licht gesnurk te horen is. Dan is het beter dat je deze film links laat liggen. Want in “The Professor and the Madman” vallen er geen adembenemende speciale effecten te bespeuren en ligt de nadruk op het literaire uit deze wereld. Voor mij was dit in ieder geval een meesterlijk en boeiend verhaal over hoe de wereldberoemde “Oxford Dictionary” werd samengesteld.

Ook al speelt dit zich af rond 1850, zijn er toch bepaalde feiten die in onze hedendaagse maatschappij terug te vinden zijn. En er zijn ook wezenlijke verschillen op te merken. De film gaat niet alleen over de verwezenlijking van een schier onmogelijke opdracht met beperkte middelen. Het gaat ook over het bestaan van klassenverschillen. De onwetendheid op wetenschappelijk vlak en het toepassen van mensonwaardige praktijken in psychiatrische instellingen. En het pretentieus gedrag van de gegoede klasse en het politiek gekonkelfoes in intellectuele kringen. En doorheen deze onderwerpen heb je de Schot James Murray (Mel Gibson) die met behulp van ontelbare strookjes papier, kilometers lange breigaren en engelengeduld elk bestaand Engels woord tracht te bevatten en te duiden in de literaire geschiedenis. Een opdracht die immense inspanningen vereist ten nadele van zijn vrouw en kinderen.

Ik weet ook wel dat literatuur (voor mij althans) niet bepaald een sexy onderwerp is. Ik ging er al op voorhand vanuit dat deze film niet ondraaglijk spannend zou worden. Maar net zoals bij “Kill your Darlings” kon dit historisch drama me fascineren. En dat al vanwege de uitdaging die Murray aanging. Ik keek vol ongeloof naar de werkwijze die werd toegepast terwijl ik me constant afvroeg of dit een haalbare kaart was. In een tijdperk waar men het woord digitaal nog niet kende (toch één woordje minder waar ze zich op moesten concentreren) en men dus niet beschikte over gecomputeriseerde hulpmiddelen. Geen geïndexeerd werkbestand met gelinkte cross-reference tabellen waarop men SQL statements zou kunnen loslaten, om op die manier aan big data analyse te doen. Nee, hier werd alles met ouderwetse inktpennen neergekrabbeld op velletjes papier en dan vervolgens op de wanden bevestigd. Primitiever kan het niet. Wel schitterend om te zien dat James Murray eigenlijk het principe van content-management toepast door de Engelse bevolking aan te moedigen om Engelse woorden neer te pennen en naar hen per post te sturen (inderdaad geen mail).

Het is vooral het briljant acteerwerk van de heren Mel Gibson en Sean Penn dat de film interessanter maakt. Gibson speelt de Schotse academicus en autodidact die, ondanks de tegenkantingen van de gevestigde waarden uit de raad van bestuur van Oxford, aangesteld wordt als bezieler van dit gerenommeerd werk en een toonbeeld is van doorzettingsvermogen. Mijn favoriete scene is die waar hij geïntroduceerd wordt bij deze intellectuele snobs die zelfs geen moeite doen om hun afkeer te verbergen. Het moment waarop Murray een opsomming maakt van alle talen die hij machtig is en je de verbouwereerde gezichten van de narcistisch ingestelde academici ziet, deed me direct terugdenken aan de scene in een studentencafé met Matt Damon in “Good Will Hunting”. Daar werd ook zo’n snobistisch ingesteld rijkeluiszoon op een schitterende manier op zijn plaats gezet.

De sparringpartner van Mel Gibson is William Chester Minor (Sean Penn), een Amerikaanse legerarts en oorlogsveteraan die achtervolgt wordt door waanbeelden. In een fase van extreme waanzin en schizofrenie vermoord hij een onschuldige voorbijganger en komt terecht in het Broadmoor Criminal Lunatic Asylum. Kortom een inrichting voor criminele gekken. De dienstdoende arts aldaar Dr. Richard Brayn (Stephen Dillane) heeft in eerste instantie een menswaardige behandeling voor ogen (wat leidt tot bepaalde privileges zoals een ruim vertrek met een gigantische bibliotheek). Maar naar het einde toe lijkt hij toch weer gebruik te maken van vreselijke technieken. Het is dankzij een boek dat Minor heeft gekregen van de weduwe van zijn slachtoffer (In mijn ogen het zwakste aspect in deze film) dat hij de vraag onder ogen krijgt die Murray aan de Engelse bevolking gesteld heeft. En dat is de aanzet voor Minor om aan het werk te gaan en Murray te overladen met duizenden woorden voor het woordenboek. De manier waarop Penn deze getormenteerde en krankzinnige man speelt, is gewoonweg formidabel. En ja dit neigt naar overacting. Maar is dit niet noodzakelijk om zo’n individu uit te beelden? Hij is tenslotte een beetje krankzinnig.

Er zijn meerdere facetten die schitterend uitgewerkt zijn. Zoals het uitgewerkte decor waar het verhaal zich in afspeelt. Een Londen uit de 19de eeuw met zijn typische klederdracht, gedrag van de mensen en attributen. Maar het is vooral de interactie tussen de twee uiterst briljante heren dat perfect in beeld werd gebracht. Twee gekwelde intellectuelen. De ene vanwege de tegenwerkingen en onmogelijkheid van de opdracht. De andere vanwege de innerlijke demonen die zijn leven ondraaglijk maken. Een individu die lijdt aan een posttraumatisch stressstoornis (PTSS). Een onbekende aandoening in die tijd. De dialogen waarbij de twee heren hun liefde voor het Engels vocabulaire tonen is ronduit subliem om naar te kijken. De wijze waarop ze beiden opleven en glunderend het ene woord na het andere uitspreken is een lust voor het oog. Misschien paste de melige verhaallijn over de weduwe Eliza Merrett (Natalie “Game of Thrones” Dormer) niet echt bij het geheel en was de nadrukkelijke boodschap over spijt en vergiffenis er een beetje over. Maar ondanks die tekortkomingen vond ik deze historische, op waargebeurde feiten gebaseerde film boeiend genoeg. Dus stel je je vragen over de herkomst van woordenboeken, dan mag je deze niet laten schieten. Tegelijkertijd heb je dan ook een beeld over het academisch intellectualisme (en hun zelfingenomen en arrogante houding) en de gruwel van de 19de-eeuwse psychiatrie. Maar hetgeen ik me het meeste afvroeg : zijn die baarden van Gibson en Penn het resultaat van natuurlijke baardgroei of rekwisieten?

3.5*

Iets voor de taalvirtuozen onder ons. In deze film wordt weergegeven hoe de geleerden van Oxford samen met een madman aan een woordenboek met alle Engelse woorden werken. Sean Penn houdt de film interessant door zijn karakterkop en weergaloze acteerwerk. Best impressionant. Gibson doet het ook wel goed maar moet toch in Penn zijn meerdere erkennen. Nu is zijn rol ook wel minder interessant. De film zelf vond ik wat wollig door het hoogstaande academisch gepalaver. De speelduur doet er ook niet veel goed aan.

Al bij al minstens 3*, gewoon al voor de acting en hoe het in beeld is gebracht. Qua verhaal had ik er meer van verwacht. Het lijkt niet geromantiseerd of gedramatiseerd te zijn maar eerder trouw aan de werkelijkheid, al kan ik hierin fout zijn. Doet me wat aan de film Tolkien denken qua stijl en sfeer.

Goeie film waarin een lexicograaf hulp krijgt van een man die zit opgesloten in een gesticht. Een boeiend waargebeurd verhaal met ook twee boeiende personages over de moeizame totstandkoming van het Engelse woordenboek. De film wil iets te veel vertellen waardoor niet alles de benodigde aandacht krijgt (er had dus meer in gezeten). Goed acteerwerk van de gehele cast alhoewel Sean Penn de krankzinnigheid er wel wat dik bovenop legt.

knap om een film met zo’n onderwerp boeiend te maken.

Mel jongen, dat heb je toch even goed gezien; dat er in de totstandkoming van the Oxford English dictionary een goed verhaal zat. Tot zover de complimenten. Had dit verhaal toch aan de Engelsen gegeven, dacht ik na een half uur. Dan had er zoveel meer spelplezier en humor en zeker ook eruditie in de film gezeten. Leuke woordspelletjes bijvoorbeeld, is maar een ideetje, ik heb ze niet gezien. Hallo Mel, dit gaat om een woordenboek, niet om de verovering van een continent. En je vriend Sean Penn maakt het er met zijn larmoyante gedrag ook al niet beter op. Volgende keer gewoon weer op de brommert achter de geretardeerden aan Mel, dan hoef ik het tenminste niet te zien.

Mooi historisch drama. Gibson en Penn zijn beiden geen vreemden van het overdramatiseren van de karakters en dat is hier ook zeker aan de orde. Dat zit niet eens in het verhaal of de scenes maar meer in de blikopslag of het stotteren van Gisbon (Professor Murray) of bijvoorbeeld het loopje van Penn (Captain Minor). Af en toe stoort dat wel maar de film gaat nergens uit de bocht en het dramatiseren benadrukt ook wel de ongewone emotionele banden tussen de karakters. Knap van de regisseur dat alle, soms uitzonderlijke, acties van de twee protagonisten steeds te plaatsen zijn. Zelfs de bloederige cel-scene valt te rijmen als een uiting van de innerlijke strijd van Minor.
Het meest prominente historische element van de film, het samenstellen van Het Oxford English Dictionary, is natuurlijk doorspekt met de liefde voor woorden. Engelse woorden welteverstaan. De discussies die de karakters in de film hierover hebben geven de kijker een mooi beeld van de complexiteit van onze taal en woorden, benadrukt in een poëtische zweem van vermakelijke shakespeareaanse woordgoochelarij.
Een keer wat anders.

Geweldige film! Nooit gedacht dat een film over de totstandkoming van een woordenboek zo onderhoudend kan zijn. De film verveelt niet en er wordt goed geacteerd. Gibson en Penn zetten fijne rollen neer, maar ook de bijrollen worden goed vertolkt. Sowieso mooi en interessant om te zien hoe Oxford English Dictionary tot stand is gekomen. Een monnikenwerk!

The Professor and the Madman schept een mooi sfeerbeeld van halverwege/eind 19e eeuw. We zien eigenlijk niet zoveel films die zich in die tijd afspelen. De mooie pakken, hoge hoeden, het is leuk aangekleed en geloofwaardig.

Wat gaan we zien? Een man wil een woordenboek maken. En de film presenteert dit als ware het Neil Armstrong op weg naar de maan. Man man, kom op. Je krijgt echt het gevoel dat de spoeling van mooie verhalen dun begint te worden. Alles is al eens verteld. Dus gaan we kijken naar iemand die een woordenboek gaat maken. Nou, de film zal dan wel een verrassing in petto hebben toch? Het zal toch niet zo saai zijn als het klinkt?

Gibson mag zijn Schotse Braveheart accent weer eens van stal halen. Hij is getrouwd, heeft wat naamloze kinderen en staat continu onder druk van de leiding van de Oxford University. Verder leren we hem amper kennen. Waarom wil hij dit zo graag? Wie is hij? Wat drijft hem? Aan de relatie met zijn vrouw wordt anderhalve scène besteed. Hij is druk met zijn werk, maar zij laat hem begaan. Einde verhaallijntje.

Veel meer komen we te weten over William Chester Minor, die langzaam afglijdt naar totale krankzinnigheid maar onderwijl een belangrijke bijdrage levert aan het werk van Murray. Hoewel hij een misdaad heeft begaan, weet hij door een goede daad het respect te winnen van de cipiers, waarna een gezapig Shawshank Redemption sfeertje ontstaat.

Met name het personage van Eddie Marsan (die met die markante kop) is zo übersympathiek dat de vullingen uit je kiezen klappen.

Het acteerwerk van Penn kun je goed vinden of je kunt het overdreven noemen. Maar het meest kwalijk is de totaal ongeloofwaardige band die hij heeft met weduwe Eliza Merrett, die op zeker moment zelfs haar kinderen meeneemt naar het gekkenhuis waar Minor gevangenzit. Je ziet een raam open zwaaien, de geloofwaardigheid wordt eruit gesmeten en het venster wordt met een doffe dreun weer dicht getrokken. Alsof dat niet erg genoeg is, heeft de actrice in kwestie ook nog eens lelijke ogen, het is met een karper.

Een andere grote tekortkoming is dat sprongen in de tijd niet goed duidelijk worden. In werkelijkheid loopt het verhaal van 1857 tot 1910, maar je ziet alleen Penn wat ouder worden, Gibson blijft even grijs als hij al was. Nog meer geldt dit voor zijn vrouw, die in het tijdsbestek van 53 jaar continu een MILF is en blijft.

Daarnaast speelt Penn een veteraan van de Amerikaanse burgeroorlog, die pas in 1865 afgelopen was. Gibson's personage Murray begint aan zijn klus en vrijwel direct komt Penn om de hoek kijken, terwijl daar zeker nog zo'n 10 jaren tussen moeten zitten.

Je weet waar je aan begint maar je verwacht toch iets méér. Je gaat een film kijken over Gibson die een woordenboek maakt, getooid met een enorme hipster baard. Helaas is dat eigenlijk ook alles wat je krijgt. Er zit zeker wat kwaliteit in de film maar het weet niet te beklijven.

2,5 sterren

Acteurs gaan echt heel lekker in deze. Ietwat te veel drama, dat wel. Had ook constant het gevoel dat er voor Mr. Muncie nog een karakterontwikkeling of verhaallijntje in zat, word naar mijn idee wel geteased maar niet uitgevoerd.

Moet het vooral hebben van zeer sterk acteerwerk en een interessant verhaal. Kostuumdrama met de nadruk op drama. Leuk om een keer gezien te hebben.