Singel 39 (2019)

Ik kan me niet voorstellen dat je Eddy Terstall - die tekende voor het scenario - een plezier doet als je deze film aanduidt als een 'romkom'. Hoewel de aanwezigheid van Lies Visschedijk en Waldemar Torenstra in de hoofdrollen wellicht anders doen vermoeden, is dit absoluut geen vrolijke film waarin grote problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen. De fans van Terstall weten dat hij schrijft over échte mensen in levensechte, herkenbare situaties en Singel 39 is daarop geen uitzondering.

Hoofdpersoon is Monique [Visschedijk], een 39-jarige alleengaande vrouw die in de voetsporen van haar vader [Gerard Cox] is getreden door een carrière op te bouwen als hartchirurg. Het is werk waar ze veel voldoening uit haalt Als oudste van drie kinderen heeft ze na de vroege dood van haar moeder de zorg voor haar zusje Sam [Eva van de Wijdeven] en broertje J.J [Steijn de Leeuwe] op zich genomen en neemt ze na één stukgelopen meerjarige relatie nu genoegen met een affaire met een getrouwde Canadese chirurg [Fabrice Deville]. Plotseling verschijnt Max [Torenstra] in haar leven wanneer hij Moniques garage huurt en er een sociale werkplaats van maakt. Tussen de twee ontstaat een bijzondere vriendschap, bovendien kondigt Sam aan zwanger te zijn. Deze ontwikkelingen zetten Monique aan het denken over haar huidige status quo.

Natuurlijk wordt er veelvuldig gelachen, zoals dat gaat bij iedere vriendschap en de oprechte vertolkingen van Visschedijk en Torenstra zorgen ervoor dat je je als kijker zeer betrokken voelt bij het verhaal. Gerard Cox heeft een mooie rol als Moniques sympathieke vader en een subplot rondom een homoseksuele patiënt bezorgt je een onverwachte brok in de keel. De humor voelt nooit geforceerd en hoewel het happy end een beetje gemakzuchtig is, doet dat niets af aan deze intelligente, vermakelijke en ontroerende film. En als het gebruik van de term 'romkom' helpt om een groot publiek te verleiden deze film te zien, kan ik dat alleen maar aanmoedigen.

Redelijke film waarin een vrouwelijke chirurg bevriend raakt met haar homoseksuele buurman. Ondanks deze ietwat afwijkende opzet is dit simpelweg een voorspelbare romcom die redelijk braaf, maar toch ook wel mooi, gebracht wordt. De film duurt echter niet te lang en heeft vooral een aangenaam tempo waardoor het gemakkelijk wegkijkt. Lies Visschedijk en Waldemar Torenstra doen het prima samen. Met gemak 3.0 sterren.

Matige komedie, hoewel komedie....af en toe een glimlach maar verder vrij serieus. Het verhaal is weinig boeiend en de film weet nog maar net de aandacht de gehele speelduur vast te houden. Er gebeurt niet zo heel veel waardoor de film vrij saai is. De acteurs weten de film nog enigszins in leven te houden. Met name Cox draagt zijn steentje goed bij. De speelduur is precies lang genoeg zodat de film nog net te pruimen valt. Weinig zeggende film. 2.0

'Singel 39' (2019) speelt zich af in een yuppenuniversum waar mensenlevens de glans hebben van een reclamevideo en er nog net geen bordjes in beeld verschijnen wanneer de kijker moet lachen of huilen. We zullen het maar geen romantische komedie noemen, want de verwikkelingen van Mo (Lies Visschedijk) en Max (Waldemar Torenstra) draaien nu juist om hun platonische relatie en wederzijdse kinderwens. Mo is geschreven als het archetypische warhoofd in de liefde; Max als het gemakzuchtige construct van een homoseksuele man waar afwijken van stereotypen belangrijker is dan zijn persoonlijkheid. Onherkenbaar knauwend met een poging tot plathaags accent en de de werkplaats die hij runt voor de reclassering. Hè is zellufs un Adau-suppogtâh! En dat terwijl het uitgangspunt niet het niveau ontstijgt van een doktersverhaaltje, met een hoogopgeleide carrièrevrouw die nog steeds het zaad nodig heeft van een man om compleetheid te vinden. Niet alles is liefde, maar rond deze magnetronversie van progressieve waarden hangt nog immer de spruitjeslucht van inwisselbare films met 'liefde' in de titel.

Ik snap de negativiteit niet. Ik heb me geweldig vermaakt met deze film. Torenstra juist goed gecast zodat je snapt wat ze in hem ziet en echt steeds denkt; zo jammer dat ie homo is want ze horen bij elkaar.

Bewustwording van vergankelijkheid van het leven door haar beroep en overlijden vader vond ik ook mooi.

Leuke film die ook voor een traantje zorgt.

Een typisch gevalletje 'net niet'. Singel 39 bedoelt het waarschijnlijk niet verkeerd, maar ik geloofde het gewoon niet helemaal. Het werd me nooit helemaal duidelijk waarom Monique nou zo graag een kind van uitgerekend Max wilt. Natuurlijk, het is een aardige jongen, maar als je als kijker echt moet geloven dat ze geen gevoelens voor hem heeft, komt het vrij obsessief over. Waldemar Torenstra als homoseksueel personage wilde er ook niet helemaal in bij me. De kijker moet er te pas en te onpas op gewezen worden dat hij homo is en dat deze twee personages écht niets voor elkaar voelen, maar dit voorkomt niet dat dit heel erg ruikt naar een standaard romantische komedie; het genre dat in Nederland compleet is uitgemolken de afgelopen jaren. Gelukkig is de chemie tussen Lies Visschedijk en Torenstra er nog wel, de bijdragen van Gerard Cox en Steyn de Leeuwe zijn goed, de filmlocaties in Marokko zijn mooi en de titelsong van Douwe Bob is ook prima. Goed door te komen dus, maar het eindresultaat is wat stuurloos. De film valt bijna niet te haten, maar het voelt wel alsof de regisseur en schrijver zelf niet helemaal wisten wat dit nou precies moest worden.

2,5*

Verrassend leuk. De film heeft veel weg van een romcom qua sfeer en uitstraling, maar is het niet en vermijdt een heleboel valkuilen doordat de mannelijke tegenspeler Torenstra homoseksueel is en al snel duidelijk genoeg wordt dat hij dat ook zal blijven. Dit is dus meer een sfeerportret dan girl meets boy. En dat werkt uitstekend. Den Haag als locatie is verfrissend, de personages zijn leuk en normaal gebleven (niet zo hip) en de acteurs zijn prima. Torenstra is best oké en van Visschedijk ben ik sowieso wel fan. Uiteraard is de film niet helemaal geweldig. Tegen het einde wordt het qua verloop wat voorspelbaarder met nog wat onnodig drama, maar veel pret mag dat niet drukken. 3,5*.

Heerlijk ongecompliceerde film, we hebben er in ieder geval van genoten. En dat in quarantaine.

Er zijn teveel Nederlandse baggerfilms gemaakt, dit is er zeker geen.

Mwe, zwak.

Het is een cliché dat Nederlandse films vaak houterig en onnatuurlijk overkomen - waar ik het niet altijd mee eens ben want sommige zijn uiteraard prima - maar deze voldoet daar weer helemaal aan. Totaal niet overtuigend gebracht met soms tenenkrommende teksten (weet niet waar Eddy Terstall mee bezig was?).

De hele premisse vond ik ook maar zwakjes. Mo krijgt een leuke buurman, hij blijkt homo. Is ze verliefd? Wil ze nu ineens wel graag een kind? Ineens jaloers omdat hij wel een kind krijgt met een 'heel sexy knappe vrouw'? Erg sterk vond ik dat allemaal niet overkomen.

En passent gaat haar vader nog even dood en krijgt haar zus een kind, ze verbreekt de relatie met haar Canadese scharrel. Voelt allemaal niet echt relevant aan in het grote geheel.

De cast is best leuk, Lies Visschedijk is altijd wel leuk om bezig te zien en Waldemar Torenstra zet best een innemend personage neer, maar erg sterk gedaan was het niet, zijn accent wisselde per scène van ABN naar licht Haags of Rotterdams. Moet hij maar niet meer doen.

2,25*

Gezien de vrij lage score, verwachtte ik niet veel, maar het werd een plezante film over liefde maar vooral over vriendschap in al zijn vormen. Ik raad hem zeker aan

Geen hoogvlieger, vermakelijk om naar te kijken. Meer niet.

Gewoon een hele leuke film.

Hoofdrolspelers beide uitstekend.

Kan niets anders zeggen dan dat deze film echt een aanrader is