Der Goldene Handschuh (2019)

Een film die begint met een extreem gewelddadige moord en het in stukken zagen van het slachtoffer is zeker niet voor mensen met een zwakke maag. De objectieve camerastandpunten, de afstotelijke hoofdpersoon [een fenomenale tour-de-force van Jonas Dassler] en het feit dat dit verhaal is gebaseerd op ware feiten maken dit tot een indringend, somber drama. Fritz Honka [Dassler] is begin jaren '70 één van de vele gasten in het aftandse café "In der goldene Handschuh" in de wijk St Pauli in Hamburg. Honka pikt daar regelmatig dronken vrouwen op die hij mishandelt, verkracht, vermoord en verbergt in een kruipruimte in zijn appartement. Karakterstudie van een weerzinwekkende seriemoordenaar is een fraaie reconstructie van een deprimerende periode (en niet alleen vanwege de Schlagermuziek), weet constant te verrassen en is over de gehele linie uitstekend geacteerd.

Wat een heerlijke pikzwarte vuile film zeg. Lachspieren zijn op de wenken gediend

Hou je van dit soort films met zwarte humor.

Dan is Man bites dog een aanrader. Heb me destijds veel vermaakt met die film

C'est Arrivé près de chez Vous (1992)

Fatih Akin daalt af in de krochten van het naoorlogse Duitsland en stuit op een afstotelijke groep mensen aan de zelfkant van de samenleving. Tandeloze prostituées, zwervers, dronkaards, en als stralend middelpunt de gestoorde Fritz Honka die zich omringt met rottende ledematen. Het leidt tot een niet bepaald plezierige maar intrigerende film, die echter iets te veel in herhaling valt en je dwingt naar het lelijke smoel van een groepje hopeloze marginalen te kijken (en bleef het maar bij hun smoel).

Een volledig ander soort film dan wat ik van deze regisseur ken, enig lef kan hem in elk geval niet worden ontzegd. Opvallend dat hij de hoofdrol gunde aan de jonge Dassler, die dat prima invult maar ook wel vrij duidelijk opgemaakt is. Kennelijk is het nog een brug te ver iemand te casten die daadwerkelijk lelijk is (zie bv ook Monster met Charlize Theron).

Achteraf misschien niet de beste keuze om deze met mijn eega te kijken op Internationale Vrouwendag.

Niet vaak dat ik na een dag nog steeds geen flauw idee heb wat ik van een film moet vinden. Enerzijds ziet het er top uit en ook ik heb soms erg gelachen om de smerigheid en lompheid.

Tegelijkertijd zelden zo’n negatief mensbeeld gezien. Allemaal kansloze dronkelappen, maar de film biedt enkel eendimensionaal leedvermaak om deze treurige figuren, nergens mededogen of achtergrond. Doet een beetje denken aan de dronken stamgast of zwerver die dan ook nog eens door populaire types te kakken werd gezet. De film lijkt soms gemakzuchtig mensen uit te lachen die toch al kwetsbaar zijn.

Tegelijk denk ik dat Aken precies dat ongemak wil oproepen en het heerlijk vind als ik hier politiek correct over ga zeuren.

Waardoor ik met het ongemakkelijke gevoel blijf zitten: waar heb ik nu precies naar gekeken?

Ik kan nog geen kleur bekennen, maar Ach, dat is altijd beter dan een film die niks oproept. Ik scoor nu nipt voldoende, maar benieuwd welk gevoel gaat overheersen,