Fyre (2019)

Best geinig.

Ik heb er toen wel wat van meekregen, maar had me nooit écht verdiept in het hele Fyre misfire gebeuren. Ideaal dus om er een docutje over mee te pikken. Beetje apart dat er twee verschillende docus over een onderwerp in dezelfde week head to head gaan, maar aangezien ik Netflix en geen Hulu heb was de keuze snel gemaakt.

Smith weet het gebeuren best aardig te presenteren. Het resultaat is een vlotte docu, die gedetailleerd genoeg de leidensweg naar het festival afloopt, zonder daarbij de smeuigheid van het verhaal te verliezen. Zo héél veel anders dan een hoop andere docus doet hij niet, maar het loopt toch net wat vlotter en het is net wat vermakelijker, net omdat het zo'n episch falen is.

Het enige wat wel ontbreekt is de stem van de man waarrond alles draait. Begrijpelijk dat hij niet direct wou meewerken aan een film als deze, maar hij is toch hét essentiële onderdeel van de puzzel en zonder hem mis je gewoon belangrijke info.

Maar verder vermakelijk en leuk om een keer gezien te hebben.

3.0*

Behoorlijk wat talking heads in deze documentaire en steeds een beetje dezelfde beelden. En wat meer achtergrond over de bezoekers was ook wel interessant geweest. Redelijk.

Boeiend.

Mooi contrast tussen ongegeneerd arrogant oppurtunisme en het uiteindelijk schandálig hard falen. Docu benut dat mooi in de van-kwaad-tot-erger benadering, al hoeven ze wat dat betreft voornamelijk maar de tijdlijn aan te houden.

Ik heb het met toenemende verbazing gekeken. Ik ben misschien te weinig bekend met hoe vaak een festival onderuit gaat of hoe gebruikelijk dat is; ik kan me moeilijk voorstellen dat het verschil tussen inzet en uitkomst zo groot is. Dat ook bij de rijkeluiskindjes het vernislaagje beschaving snel afgepeld is mag niet verbazen, toch fascinerend om te aanschouwen.

Lang blijft ongewis of Mark een slimme mazzelaar met middelen of een boef is maar het dubbelzinnige aan zijn persona maakte hem ook voor de mensen met wie hij werkte natuurlijk moeilijk te negeren dan wel mee te werken. Onmogelijk zelfs. Ja Rule lijkt er uitindelijk wat makkelijk afgekomen te zijn. Irritante schreeuwerd is dat toch.

3,5* Leuk om eens te zien.

Smullen.

De eerste 10 minuten vond ik meteen al zeer tekenend. Rijke obnouxious mannetjes die veel te veel zijn geloven in hun eigen coolness en rijkdom en een ideaal Instagramplaatje in het echt willen creëren zonder dat ze blijkbaar dingen op een realistische manier aanpakken. Nare ventjes, vooral Ja Rule, wat een imbeciel.

En dan die Billy, aan zijn smoelwerk zie je eigenlijk heel de tijd al dat hij full of shit is. Oke, vooruit, dat kan natuurlijk ook komen door de kennis van nu, maar toch, hij kijkt heel de tijd alsof hij ook wel weet dat het niet écht iets gaat worden, wat een eikel (zeker met wat hij later allemaal nog flikt).

En het wordt hoe langer het duurt eigenlijk alleen maar juicier. Er komen lekker veel betrokkenen aan het woord, en de de beelden van de festivalgasten tussendoor zijn ook een fijne toevoeging, om te zien hoe het voor de gasten moet zijn geweest. Had nog wel wat uitgebreider gemogen.

Nu is het bij documentaires eigenlijk altijd een beetje de vraag of het nu het onderwerp is of de documentaire zelf die het goed maakt, dit is natuurlijk sowieso een heel spraakmakende zaak waar ik echt van gesmuld heb, maar het zit ook goed in elkaar vond ik. Daarbij is het ook een mooi voorbeeld van het huidige Instagram- en belevingstijdperk en hoe zoiets uit de hand kan lopen.

Aanrader, ga kijken.

4*

De documentaire geeft een interessante kijkje in hoe dit Fyre Festival tot stand kwam (of hoe deze clusterfuck heeft kunnen gebeuren, is misschien een betere omschrijving).

Wat ik uniek vond was dat het niet alleen maar een docu met 'talking heads' was, maar dat (mede door de aanwezigheid van social media influencers) er ook veel beeldmateriaal was van de situatie ter plekke en hoe festivalgangers dit fiasco beleefden.

Ook leuk waren de beelden van de vergaderingen, discussies en andere organisatorische ellende waar Billy bij betrokken was. Zijn sociopatische karakter is voer voor psychologen, maar opmerkelijker was dat hij iedereen meezoog in die megalomane illusie.

Hij deed me soms wat denken aan Steve Jobs met zijn reality distortion field. Met als grote verschil dat Jobs wel als een visionair zou kunnen worden beschouwd en Billy McFarland gewoon een grote eikel en oplichter was.

Deze docu heeft al met al meer laten zien dan ik via het nieuws te weten ben gekomen. Aanradertje.

Fawlty Towers in het groot.

Verbijsterend. Ongelofelijk hoe dit fiasco heeft kunnen gebeuren. Iedereen werd er in meegezogen en/of trapt er in.

Het levert een interessante docu op waarbij interviews met hardwerkende medewerkers en festivalgangers worden afgewisseld met beelden van vergaderingen, gelikte promofilmpjes door influencers en footage van hoe het uiteindelijk werkelijk was.

En die kerel maar blijven lachen en doorgaan met dit soort praktijken. Ziek.

Ook ik heb keihard gelachen toen de eerste nieuwsberichten over de flop naar buiten kwamen en moet toegeven dat ik nog steeds goed gegniffeld heb bij de beelden van verwende rijkeluiskindjes/influencers/instagram-debielen die vol verbazing naar verzopen tentjes staan te kijken. Mensen mogen van mij rijk zijn, maar ik kan echt slecht tegen decadentie en in dat opzicht kan ik ook gewoon geen medelijden hebben met dit soort gedupeerden.

Waar ik wel medelijden mee heb is de inheemse bevolking en de onbetaalde medewerkers die tot de dag van vandaag verscheurd zijn door schuldgevoelens (of letterlijke schulden). Het erge is dat ik nog wel zie gebeuren dat Billy Macfarland hier na zijn gevangenisstraf nog wel mee wegkomt en dat de mensen met schulden zullen achterblijven. Laat zo'n documentaire als dit er dan ook lekker voor zijn om ervoor te zorgen dat mensen het niet vergeten. En ook jammer dat Ja Rule's inbreng er toch een beetje magertjes vanaf komt, ik had over zijn inbreng veel meer willen weten.

Buiten dat een fijne documentaire waar ik met verbazing en licht leedvermaak naar heb zitten kijken.

Leedvermaak.

Wellicht nog een tikje verwondering over de idioterie van influencers die 250K US krijgen voor een post op Insta, waar ze zelf nauwelijks iets van meekrijgen - als ze zelf al de telefoon in hun vingers hebben. Maar de film zelf geeft een vrij zwak en slap verhaal van wat toch ongeveer de grootste epic fail op het gebied van oplichting in de party industry moet zijn. Tsja, je moet wel weten wanneer je moet stoppen. En het is ook wel wat handig als je ergens in de verte een idee hebt waar je mee bezig bent. Kennelijk laat niemand zich daar door tegenhouden. Maar ook de vertellers van dit trieste epos leggen de lat erg laag - op de prachtig stralend witte zandgrond, ongeveer, al zal die in het echt toch ook wel wat minder mooi zijn. Als het enige epic shot wat je als film/documentairemaker te bieden hebt van insta of youtube gejat is, dan heb je wel erg weinig ambitie. En dat straalt het geheel eigenlijk wel over de hele linie uit.

Leedvermaak van de arme sukkels die zich via FOMO of wat voor andere idiote emotie dan ook hebben laten verleiden hun geld aan deze oplichters te geven, tsja. Het is een armzalige manier om anderhalf uur door te komen. Maar iets beters heeft Netflix niet te bieden vanavond, kennelijk. Serieuze onderzoeksjournalistiek moet je kennelijk niet meer verwachten, lachen om een broodje kaas is kennelijk allang genoeg.

Het Fyre-verhaal heb ik wel een beetje meegekregen, maar niet al te uitgebreid. Het is ieder geval interessant genoeg voor een docu, al is de anderhalf uur wel te lang. Dit had best ingekort mogen worden tot een uur. Er zit wel een hele lange aanloop in richting het tonen van al het leed. En dat is toch het deel wat mij het meest boeide. Echt bizar wat het eindresultaat is geworden zeg. Toegeven, ik heb bijzonder veel leedvermaak als ik al die treurige, mislukte influencers (brrr, alleen dat woord al) en social media hipster sterretjes daar gechoqueerd en boos zie doen bij hun lege tentjes. Vreselijke mensen die niks kunnen maar denken dat ze heel belangrijk zijn.

Wel sneu vind ik het voor het personeel en de lokale ondernemers die hun geld niet hebben gekregen. Des te schandaliger is de houding van de daders die wel dachten weg te kunnen komen met deze oplichting. Gelukkig hebben ze beste straffen gekregen en ook las ik de afgelopen tijd dat inzamelingen op internet gedupeerde ondernemers ook grotendeels schadeloos hebben kunnen stellen. Hopelijk plukken ze de daders financieel nog helemaal kaal. Zo komen de slachtoffers er ieder geval nog een beetje redelijk vanaf. Bijzonder verhaal, vermakelijke maar wat simpele docu.

3*

Ook ik was wel enigszins op de hoogte van het bestaan van het Fyre-festival en de omni-shambles waar het toendertijd op uit liep; ik liep echter niet direct warm voor een docu erover, maar na wat vrij positieve verhalen van vrienden (en ja, Netflix heb ik nou eenmaal toch) heb ik 'm maar eens aangezet. En inderdaad, ik vond het best wel een boeiende inkijk in hoe dit alles nou in z'n werk is gegaan. In een bepaalde zin lijken sommige dingen niet eens zo anders als bij andere bedrijven, waar ook wel eens mensen rondlopen die ambitieuze plannen maken maar geen oog hebben voor de praktische aspecten, voor mensen die prachtige toekomstbeelden schetsen maar die bij de implementatie volledig afhankelijk zijn van anderen die zich het leplazarus werken, en die kritiek afschepen als het 'denken in problemen'. Billy McFarland is daar een extreem voorbeeld van: een gladde prater die concepten verkoopt, maar die ook een complete sociopaat is die problemen simpelweg negeert en zonder scrupules iedereen voorliegt.

Ik kan me inderdaad niet heel erg boos maken over het lot van de festivalgangers; ja, ze zijn opgelicht, maar het is het type mensen met veel te veel geld en oog voor status en social media waar ik echt helemaal niks mee kan. Met de medewerkers, die echt hun stinkende best doen om in veel te weinig tijd toch nog zoveel mogelijk voor elkaar te krijgen, zoals bij startups wel vaker het geval is, heb ik al iets meer medelijden, maar die zullen zich ook prima redden ondanks dat ook zij financieel de sjaak zijn. Voor de locals is het natuurlijk wel ontzettend klote, en het doet me ook deugd om te lezen dat er geld is ingezameld voor die mensen die zich vanwege Fyre in de schulden gestoken hebben. En jammer dat die talentloze engnek van een Ja Rule ook iedereen zonder problemen laat stikken. Hoe dan ook, het is een uitstekend onderwerp voor een interessante docu, en hoewel dit behoorlijk rechttoe rechtaan is heb ik me prima hiermee vermaakt. Een van de vermakelijkere Netflix-docu's tot nu toe.

Vermakelijke shitshow. Er zijn weinig dingen die meer voldoening geven dan een stel rijke (en domme) 'entrepreneurs, influencers en rijkeluiskindjes' zo op hun bek te zien gaan. Allemaal door de idiote hersenspinsels van de megalomane Billy (wat een enge kop, daar prikt toch iedereen doorheen?) en volksmenner Ja-Rule, omringt door allemaal makke jaknikkers die minstens evenveel schuld horen te dragen. Al dat slappe gelul als 'hij kon ALLES aan je verkopen'... dan heb je gewoon geen ruggengraat en weinig mensenkennis. Overigens opvallend dat Fuckjerry hier zo'n veilige plek krijgt, een bedrijf dat ook niet vies is van controverse en groot is geworden vanuit het jatten van andermans content.

Aardige documentaire over een luxe en exclusief muziekfestival dat gehouden wordt op een eiland. Deze documentaire kijkt toch een beetje weg als leedvermaak. De hele logistieke chaos die ontstaat is stiekem wel leuk om te zien. Het blijft soms wat te veel aan de oppervlakte, gaat wat te lang door en het is ook jammer dat de organisator/oplichter zelf niet aan het woord komt.

Een amusante rampenfilm. Iedereen die wel eens iets heeft moeten organiseren of produceren kan dit kijken met zweet in de bilnaad; hoe kan je zoiets ongelofelijk mis laten gaan? Hoofdpersoon Billy McFarland - en in zekere zin ook rapper Ja Rule - wordt neergezet als een vervelend figuur, hij komt dan ook niet aan het woord; we zien hem vooral op archiefmateriaal vooral lachen, terwijl hij omringt wordt door topmodellen op een zonnig eiland. Alle betrokkenen die wél aan het woord komen doen hun best om de boel te omschrijven, maar ook duidelijk te maken dat zij niet de hoofdschuldige zijn. De meest memorabele van hen is waarschijnlijk Andy King, die wel heel ver wil gaan om de boel te redden. Maar dat de boel niet meer te redden is, is vanaf het begin duidelijk. Fyre is een vermakelijke documentaire waarin we zien dat alles wat mis kan gaan ook daadwerkelijk misgaat. En dat is leuk om te zien.

3,5 sterren.

Pijnlijk grappige documentaire over het tot mislukken gedoemde Fyre Festival, dat eind 2016 werd aangekondigd als een luxueus muziekevenement op een tropisch eiland. Naarmate de dag van het festival nadert durf je eigenlijk amper te blijven kijken. Er gaat zoveel fout voor en achter de schermen dat je het gevoel krijgt naar een naderende treinramp te zitten kijken. Maar onderhoudend is deze goed gemaakte documentaire zeer zeker.