Little Monsters (2019)

Grappige, bloederige zombiefilm met een vrij originele insteek; tijdens een schoolreisje stuit een groep kleuters met hun juf op een horde ondoden die hen het leven zuur maken. Lupita Nyong'o is uitstekend als de vrolijke juf Caroline die haar kleuters doet geloven alsof alles een spelletje is, terwijl het bloed rijkelijk vloeit en de ledematen in het rond vliegen. Niet overal even scherp en hier en daar verliest de film wel wat aan momentum, maar de balans tussen humor en horror is overwegend knap getroffen en er zijn veel leuke momenten. En tv-persoonlijkheid Teddy McGiggle (Josh Gad), een kinderhater van het zuiverste water, is hilarisch.

Regisseur Abe Forsyth levert een hele aardige romantische komedie af, die in een soort van zijplot een beetje halfslachtig aanklooit met een invasie van zombies. Dat gebeurt vooral om de schijn te wekken dat het hier een komische horrorfilm betreft. En ach, zo’n soort film is het natuurlijk ook wel een beetje, maar van de aanwezigheid van de zombies wordt eigenlijk te weinig gebruik gemaakt om het genre horror helemaal te rechtvaardigen. Bovendien wordt het fenomeen zombie eveneens amper ingezet om humor op te wekken. De zombies spelen slechts een rol in de kantlijn. Er passeren dan ook vele stukken film die je doen vergeten dat er überhaupt zombies meedoen. Ik vergat het bestaan van die schepsels tenminste vaak.

Een verkapte Romantische comedy dus. Toch is het geen verkeerde film. De humor is best ok. Die komt voornamelijk voort uit het bizarre plot. Een kleuterklas raakt in een pretparkje ingesloten door zombies. Hun wordt door kleuterleidster Lupita Nyong'o (leuke rol) uitgelegd dat het geen echte bedreiging is, maar dat het slechts om een spannend maar onschuldig spelletje gaat. Mede dankzij de inzet van de andere kleuterleider (groot kind en lamlul Alexander England) is er uit de situatie voldoende voer te halen om geslaagde humor van de knipoog en de overtrokkenheid te produceren. Vooral de gewaagde dialogen die in het bijzijn van de onschuldige kindertjes plaatsvinden hebben een hilarisch effect.

Het is grappig om naar Lupita Nyong’o te kijken die met ukelele en kinderversjes de kindertjes in toom probeert te houden. Geheel in tegenspraak met de verschrikkelijke gebeurtenissen, doet zij erg haar best om de illusie van het spelletje in ere te houden. Het repetitieve element van haar acties maakt echter het grappige aspect dat eraan kleeft, beperkt houdbaar.

Hetzelfde geldt voor het personage dat vertolkt wordt door England. In de film transformeert hij van een enorme hufter naar een gevoelige hufter. Hij is erg leuk in zijn grofheid, maar in de transformatie wordt zijn gedrag steeds minder grof en egoïstisch. Dat is natuurlijk geheel volgens de regels van de romcom, maar gaat ten koste van zijn komische aanwezigheid. De transformatie heeft een zoetige en brave uitwerking en is gewoon minder grappig.

Een aparte vermelding verdient het personage Eddy McGiggle. Een populaire tv persoonlijkheid met een programa voor kinderen en in het bezit van een grote dosis antipathie voor zijn doelgroep. Klinkt niet onaardig, maar wat een verschrikkelijke miskleun. Helaas is dit karakter erg veel en erg storend in de film aanwezig. Hij floept ongecontroleerd door het beeld en eist de aandacht op met flauwe seksueel getinte teksten en vervelend alcoholisch wangedrag. Erg voorspelbaar en ongrappig. Bij het verzinnen van teksten voor dit type, liet de inspiratie de schrijver even in de steek. Ik begrijp dat volkomen.

Dus ja, een film met veel foute humor, maar over het algemeen erg leuke humor. Ook een film met een heerlijk absurd en geestig plotidee. En een film waarin de personages weinig inhoud hebben en de kracht van hun komische verwikkelingen in het verloop steeds minder krachtig werkt door het zich herhalende concept.

De zombiekomedie is nog lastiger dood te krijgen dan de ondode antagonisten zelf. Neem alleen dit jaar al: Jim Jarmush kwam met The Dead Don’t Die en over enige tijd zien we Woody Harrselson en vrienden terugkeren in Zombieland: Double Tap. Tussen die twee is hier Little Monsters. En nee, dat is niet een remake van die film met Fred Savage en Howie Mandel. Het is de tweede horrorfilm van 2019 voor Lupita Nyong’o, die eerder dit jaar nog een fantastische rol had in Us. Alle mannelijke personages die juffrouw Nyong’o zien lijken meteen als een blok voor haar te vallen en ik snap heel goed dat je meteen verliefd op haar kan worden. Juf Caroline straalt, zingt, zorgt en als puntje bij paaltje komt schopt ze ook nog een heleboel kont. Het is misschien een minder diepgaande rol dan in Us, maar alsnog laat Nyong’o zich van haar beste kant zien.

Maar ze is niet de enige, ook Alexander England - de échte hoofdrolspeler van de film - is sterk als sympathieke egoïst en idioot. Verder zit de film naast levende doden ook vol met kleine kinderen en ook deze doen het stuk voor stuk enorm leuk. Het jochie dat het neefje van England speelt is énorm aandoenlijk en de kids doen voortreffelijk werk. En zelfs Josh Gad - de komiek met het motto ‘hoe harder ik schreeuw, hoe grappiger ik ben’ - is zelfs aardig op zijn plaats. Toegegeven, hij wordt iets teveel gebruikt, de momenten met hem gaan iets te lang door. Maar alsnog is hij verantwoordelijk voor een paar hele geestige momenten. Wie een brute horrorfilm verwacht kan bedrogen uitkomen. Sure, er is de nodige gore, maar Little Monsters is toch vooral een komedie. Hier en daar zit een vleugje drama en de film kent een paar aardige bloederige taferelen, maar het is vooral een hoop slapstick en erg leuk gekibbel tussen een boel kleurrijke personages.

Little Monsters is niet vernieuwend, daarvoor zijn er teveel zombiekomedies als dit gemaakt. Maar Abe Forsythe doet wel heel veel goed. Qua timing, personages, sfeer; het klopt allemaal. Het zijn niet non-stop enorm hoogstaande grappen die op je worden afgevuurd, maar ik heb anderhalf uur met een grote grijns zitten kijken. Een film - en een poster - om heel vrolijk van te worden.

4 sterren.

Can we play the shooty game,Uncle David?

I don't want us to get in trouble, Felix.

We'll have to play it with the sound off.

Tja, er is altijd wel een ontgoocheling van het jaar. Dit jaar is de eer weggelegd voor de film “Little Monsters”, vrees ik. Ik had terug vertrouwen gekregen in de combinatie horror en komedie na het bekijken van “Monster Party” en “The Dead don't die”. Ik heb altijd een probleem gehad met het mengen van deze twee genres. Maar deze twee laatste films slaagden erin om mijn enthousiasme terug te doen oplaaien. Tja, “Little Monsters” heeft dat enthousiasme toch wel in de kiem gesmoord. Er waren enkele hoogtepunten in deze zombie-film. Maar over het algemeen werd ik geplaagd door een geeuw-aanval en ergerde ik me constant over bepaalde situaties.

Ik begrijp wel dat men tegenwoordig allerlei nieuwe invalshoeken moet bedenken om het zombie-genre nog interessant te maken. In “The dead don’t die” slaagde men daar grotendeels in. Maar dat is dan weer persoonlijke smaak. En toevallig hanteerde deze film het type humor waar ik wel van hou. In “Little Monsters” was de humor over het algemeen ver te zoeken. Het absurdistische van “The dead don’t die” werd ingeruild voor platvloerse en kinderachtige humor. Geloof me, het niveau van irritatie overschreed meerdere malen het toelaatbare bij mij. Al na 2 minuten ergerde ik me over de openingsscène waar je Dave (Alexander England) en zijn vriendin continue elkaar afblaffen. Net zoals hun gezelschap voelde ik plaatsvervangende schaamte en irritatie. En dat was zeker niet de enige keer tijdens het bekijken van deze film.

Laat ik eerst het meest positieve opsommen. Zonder twijfel is er allereerst de verschijning Lupita Nyong’o. Deze Oscar-winnares wist me ontroeren in “12 Years a Slave”. En speelde een huiveringwekkende rol in de film “Us”. Hier is ze het zonnetje van de film met die oogverblindende gele jurk. Waarschijnlijk strategisch uitgekozen zodanig dat het maximaal contrasteerde met het gespetterde bloed. En met haar ukelele en aanstekelijke versie van Taylor Swifts “Shake it Off” leek het wel alsof ik naar de hedendaagse Maria uit “The Sound of Music” aan het kijken was. Zeker als de gehele klas ook eens tijdens het lied inviel als een volleerde Von Trapp familie. Maar buiten het feit dat ze heel muzikaal en modebewust is in deze film, moet je ook gewoon toegeven dat Lupita gewoonweg een beeldschone vrouw is. Zelfs als ze in volle paniek haar klep opentrekt en met opengesperde ogen een ongecontroleerde schreeuw slaakt, is ze nog begerenswaardig. En ze is eigenlijk ook nog de grappigste van de film.

In mindere mate vond ik de vertolking door Alexander England ook nog best te pruimen. Deze onverantwoorde, soms imbeciele kluns is best irritant op sommige momenten. Maar desondanks slaagt hij door zijn stuntelige houding en onhandige manier van doen (voornamelijk qua sociale vaardigheden) er toch in om enig sympathie op te wekken. Ik vond zijn ontmoeting met Juf Caroline redelijk aandoenlijk. Die plots opkomende drang die bij hem opkomt om kost wat kost deze juf binnen te draaien. Maar in de volgende scène zie je hem op toilet een demonstratie soloseks geven terwijl hij kwijlend naar de schoolfoto (met schooljuf Carolina natuurlijk) van zijn neefje Felix (Diesel La Torraca) kijkt. Als tiener zou ik hier om kunnen gniffelen. Nu was een omhooggaande wenkbrauw het enige resultaat.

Als griezelige zom-com had het ook zijn charmes. De klungelige manier waarop Dave in een goed blaadje probeert te staan bij Juf Caroline is best wel grappig om te zien. En vanzelfsprekend gaat zij ook overstag na verloop van tijd voor zijn pogingen, ook al heeft ze van begin aan een hekel aan Dave vanwege zijn brute en stupide opmerkingen. En tenslotte zitten er ook wel enorm grappige momenten zoals de Darth Vader scène en de horde meezingende zombies. De meest spontane lach ontsnapte mij toen ik een verbouwereerde zombie een poging zag doen om mee te klappen op het ritme en hij constateerde dat zijn beide armen ontbraken. En hier en daar zat er wel een magistraal grap of one-liner tussen.

En toch. Spijtig genoeg vond ik het aantal irritante zaken zo overweldigend, dat ik opgelucht was dat deze zom-com afgelopen was. Allereerst vond ik de opgevoerde zombies enorm belachelijk uitzien. Het leek wel een schoolproject waarbij de creaturen werden gespeeld door medestudenten. Zo’n woensdagnamiddag activiteit waarbij er veel lol wordt gemaakt. Qua horror stelt het niet veel voor. Gruwelijkheden spelen zich altijd off-screen af. Dat komt door het budget hoogstwaarschijnlijk. Misschien dat de veelgebruikte foto van Lupita besmeurd met bloed en angstig kijkende kinderen op de achtergrond me opgezadeld heeft met verkeerde verwachtingen. Vervolgens vond ik dat de humor ontbrak. Maar voornamelijk ergerde ik me aan de figuur Teddy McGiggle (Josh Gad). Zo’n irritant personage dat ik hem hoogstpersoonlijk aan de bende ondoden had willen voederen. Ik weet wel dat het een Australische indie is. Maar soms kwam het wel echt goedkoop over (letterlijk als figuurlijk). De enige vraag waar ik mee zat op het uiteinde was : “Wat doet zo’n befaamde, talentrijke Hollywood-ster als Lupita in deze film?”.

2*

Het beschermen van kinderlijke onschuld tijdens een zombie-uitbraak blijkt een prima komisch recept te zijn, waamee Forsythe zich gelukkig kan onderscheiden van andere genre-genoten. Binnen een subgenre waar dit jaar, met Zombieland: Double Tap (2019) , toch wel wat 'concurrentie' is. Absoluut geen aanrader voor wie een kinderfobie heeft, maar buiten dat een film die alles gewoon goed op orde heeft. Kleurrijk en vol energie, met een hoge productiewaarde, twee prima leads en puike zombie fx en gore.

“Are we gonna die Miss Caroline?”
“No. It's part of the game. The zombies are not real.”
“Like fuck they're not!”

Leuk. Little Monsters is een standaard zombiefilm en echt spannend wordt het nergens, maar door het sterke acteerwerk, de humor en het plezier dat de acteurs uitstralen verveelt de film geen moment. Lupita Nyong’o en England doen het goed en hebben een fijne chemie. Josh Gad is wat vervelend, maar gelukkig is de manier waarop hij aan zijn einde komt wel grappig en sterk gedaan.

Het liefdesverhaaltje had er van mij niet in gehoeven, maar Nyong’o en England weten het wel te verkopen. Little Monsters is ook een echte horrorkomedie, met de nadruk op het komedie gedeelte. Dat het ten koste gaat van de spanning stoorde eigenlijk geen moment.

Geinig.

Een film maken over Zombies zit wel een beetje in zijn laatste fase en zal hoogstwaarschijnlijk over 20+ jaar weer uit de koelkast gehaald worden. Deze film ontloopt het geweest gevoel ook niet helemaal, ook al lijkt het zich er een beetje van bewust te zijn. Zo is toch een goede 20 minuten meer drama over een loser dan zombiekomedie. De hoofdrolspeler is ook wel een echte loser, vond ik nog wel gedurfd, omdat je meestal gelijk sympathie moet hebben voor je lead. Daarna blijft het zombie gebeuren ook niet helemaal de overhand hebben.

Josh Gad die inmiddels ook wel een echte kindervriend is met zijn Olaf is best leuk als McGiggle en Lupita is een lieverd. En het einde was opvallend ontroerend vond ik. Enige probleem is dat het ook veel platgetrede paden beloopt, de Aziatische toerist die niet ziet dat het zombies zijn, popculture referenties. De regie is niet eigenzinnig genoeg om er echt meer van te maken dan wat het is. Wat over blijft is een film met het hart op de juiste plaats maar niet veel meer.

3 sterren.

Matige film waarin een man zijn kleine neefje begeleid als diens klas op een excursie gaat. Een vrij standaard zombie-horror-komedie waarvan er zeker meerdere en betere zijn. De kleuterklas is een leuke toevoeging maar het maakt de humor wel wat flauw soms. Ook duurt het even voordat de film goed op gang komt. Best vermakelijk hier en daar, maar 3.0 sterren zou net wat te veel zijn.

Tja, redelijk melig uitgewerkt en de humor kon ik niet echt smaken. Ludiek genoeg, maar niet echt iets voor mij. Zowel op gebied van horror als humor erg matig. 5/10

"It's part of the game. The zombies are not real."

Wat een welkome verrassing.

Nadat zijn relatie is stukgelopen gaat Dave tijdelijk inwonen bij zijn zus Tess en haar zoontje Felix. Dave is een typische zakkenwasser die buiten het oprichten van een band weinig heeft bereikt. Wanneer hij Felix naar school brengt, valt hij gelijk voor de charmes van juf Miss Caroline en besluit zich spontaan op te geven als begeleider van een schoolreisje naar een kinderboerderij. Dit uitje neemt op slag een andere wending aan wanneer er zombies ontsnappen uit de naastgelegen militaire installatie.

De zombies worden meer als subplot gebruikt om de boel op gang te zetten, want in de basis is deze film een uiterst charmante romcom, ondanks de grove humor van tijd tot tijd. Ik kan mij voorstellen dat kijkers met een andere insteek nogal bedrogen kunnen uitkomen, maar als je hier open-minded ingaat, kan je nog eens positief verrast worden. Er zit namelijk meer dan genoeg in om je te vermaken.

Lupita Nyong'o is ongetwijfeld de ster van de show; het is werkelijk waar een genot om te zien hoe haar vrolijkheid zo aanstekelijk werkt. Dit vormt een leuke dynamiek met het personage van Alexander England dat op den duur sympathieker wordt. Josh Gad als schmierende kindervriend Teddy McGiggle mag zeker niet vergeten om genoemd te worden. Dat de zombies slechts een bijrol hebben vergeet je al gauw wanneer Miss Caroline weer een liedje inzet op haar ukelele.

Al met al is 'Little Monsters' een erg vermakelijke film geworden. Op voorhand had ik eigenlijk niet verwacht dat een dergelijke mengelmoes zou werken, echter slaagt Abe Forsythe er wonderbaarlijk in.

3,5 Sterren.

Vreselijke slechte film. Bijna alles en iedereen is irritant in deze film. Slechte muziek, stomme humor, vreselijke personages, slechte kills, weinig zombies, geen spanning, etc. Dit moet je niet gaan zien. Zonde van je tijd.

Mjah. De film begon best leuk met die kinderen voor blijven houden dat het allemaal een spelletje was, maar verzandde al snel in een hoop geschreeuw en flauwe momenten. Ik heb me er steeds minder mee vermaakt en uiteindelijk was het ook geen voldoende meer waard. De film weet ook niet goed of het nu horror, actie of komedie moet zijn.

2,5*

Kolderieke horrorkomedie in een setting van losgebroken zombies. Eigenlijk wel best geslaagd als je het niet te serieus opgevat. Bij momenten ook wel grappig en de omgeving van het dierenpark is niet slecht. De feel good idee slaat wel soms wat door, zeker op het einde hoewel er eigenlijk tal van van slachtoffers vielen waaronder ook veel kinderen.

Niet van het klasje van juf Caroline. Zij beschermt en verdedigt de kinderen met haar ukelele en als het moet met een schop of riek. Zéér aanstekelijke en aangename rol van de mooie Nyong’o. De sullige Dave paste er wel bij. En de vervelende Teddy had ook wel zijn bijdrage.

Dat Félix eigenlijk de boel redt, is er misschien wat over, maar tot die tijd was het best allemaal vermakelijk. Nipte voldoende voor me al was het maar voor Sweet Caroline!

“We have kids out here! Oh my god, I don't give a shit.”

Ik denk dat de mensen die mij een beetje volgen of kennen op deze site wel weten dat ik een zwakte heb voor zombie films maar een lichte irritatie heb aan kinderen. Deze film kent beiden, dus het was een 50/50 kans dat ik hem wel of niet leuk ging vinden. Mijn derde film op ‘Amazon Prime’ alweer en ik moet zeggen dat de streamingdienst mij uitstekend bevalt. Toch vond ik persoonlijk deze film niet zo bijzonder, de zombies waren leuk maar het biedt weinig in de film en het is meer gezeur en oppassen met die kinderen dan dat we echt wat zombiegeweld zien.

Zeker de eerste dertig minuten moest ik mezelf wel even door heen slepen. Zeker hoe ‘Alexander England’ stond me niet echt aan, de overdreven ruzie met zijn vriendin was irritant en ook hij acteerwerk was echt niet bijzonder te noemen. Ook had ik de eerste dertig minuten het gevoel dat ik naar de verkeerde film zat te staren maar toen ik het plot eens doorlas vielen de meeste puzzelstukjes wel op hun plek. Nee, de ontmoeting met ‘Dave’ was niet succesvol maar, dat was ook zijn rol. De stugge en vooral niets boeiende personage weet hij overigens goed te vertolken.

Qua cast had de film op zich wel aardige acteurs, vond het niet altijd even bijzonder trouwens maar het was prima te doen. ‘Lupita Nyong'o’ deed het opzich wel leuk als de oppas van de kinderen of beter gezegd als de juf en ook ‘Alexander England’ deed het niet slecht maar bij beiden had je genoeg punten die ze lieten vallen en zeker in het begin wist ‘England’ niet goed over te komen, beetje uit zijn rol leek het wel.

De kinderen daar had ik totaal niets mee, blijf ze vaker irritant vinden dan dat ik ze leuk vind in films. Ook in deze film sloeg de plank compleet mis en hebben ze me zeker niet geëntertaind beter nog, ik hem me meer geïrriteerd aan deze wezentjes. Afijn, ik denk dat velen die mij wel langer kennen hier op de site dit zo langzamerhand ook wel weten.

Qua zombies was het niet verkeerd, die zagen er overigens erg leuk uit. Toch voelt het alsof ‘Abe Forsythe’ meer had kunnen doen met deze setting want buiten de laatste twintig minuten om hebben de zombies maar weinig betekenis in deze film en dat is wel jammer, had hier echt veel meer van willen zien. Ook de komedie slaat niet altijd even succesvol aan is gebleken want ik heb nergens echt moeten lachen, de grappen kwamen totaal niet binnen en dat haalde ook wel wat van het sfeertje af omdat er wel op werd gefocust.

Er zijn talloze goede zombiefilms en helaas viel deze toch echt te veel tegen. Buiten het feit om dat de film toch best verzorgd oogt weet hij nergens grappig te zijn of indruk te maken, dat is soms wel een beetje jammer want ik had er wel wat meer van verwacht.

2.0*

Dol en dwaze komische Zombie film.

Niet grof maar soms mild grof.

Het is weer is wat anders, met de humor die erin zit.

Wel is er behoorlijk wat grove humor in deze film.

Maar de hoofdrol speelster Lupita Nyong'o steelt de show in haar rol in deze film.

En haar muzikale bijdrage maakt de film.

Zelfs feel good momenten heeft.

En de kinderen die haar leerlingen spelen.

Doen dit wel erg leuk.

Een uitstekende en bijzondere komische Zombie film.

Wat de film orgineel maakt in zijn genre.

De Australische regisseur Abe Forsythe probeert een unieke combinatie te maken tussen een zeer kinderlijke film en een volbloed zombiehorror. In principe is Little Monsters dan ook niet veel meer dan een drukke verzameling van allerlei ideeën die niet helemaal lekker worden uitgewerkt en elkaar moeizaam kunnen aanvullen. Het helpt daarnaast niet echt dat Forsythe zijn film inleidt als een soort midlife-crisis humorfilm, waarvan de komedie alleen beslist niet van de grond komt. Het blijft allemaal aan de erg flauwe en brave kant, zelfs wanneer het bloedvergieten na ongeveer een halfuur van start gaat. Gelukkig wordt er nog profijt gemaakt van het goede acteerwerk (Lupita Nyong’o en Josh Gad blijven op dat gebied altijd wel betrouwbaar) en een best schattig slot, maar dat weerhoudt Little Monsters er niet van compleet te verbleken tussen het veel frissere griezelwerk van de afgelopen jaren.