Asher (2018)

Gisteren gezien,zeker de moeite waard vond ik.

Met een goede rol van Famke Janssen.

Een toch wel wat langzame duistere film moet ik zeggen.

Asher is een mooi portret van een hitman in de nadagen van zijn carrière. Het eigenzinnige en subtiele karakter van Asher krijgt met Ron Perlman als protagonist een heerlijk gestalte. Er zitten zo wel wat meer leuke karakters in de ondersteunende cast die het allemaal nog wat interessanter maakt. De film brengt duidelijk wat levensvragen naar buiten die een ieder mens zich zo zou afvragen op een bepaalde leeftijd. Ik vond het een zeer aangename film.

Een vrij simpel verhaal maar toch best vermakelijk. Een leuke cast die het helemaal niet verkeerd doet, en af en toe een klein beetje humor. Ik vond het prima te doen. Enige echte minpuntje is de explosie, dat zag er echt niet uit, maar dat neem ik voor lief. Wel een kleine voldoende waard.

Nogal een slome bedoeling, niet de moeite van het bekijken waard. De verdienstelijke bijrolacteur Perlman heeft hier één van de weinige keren de absolute hoofdrol maar dit had men beter niet kunnen doen. De man heeft echt te weinig charisma om dit te rechtvaardigen, blijft erg apatisch en wordt ook nog eens niet geholpen met een wazig script welk het midden houdt tussen een karakterstudie en een misdaadfilm maar de noodzakelijke humor mist. Famke is oké als zijn love interest, leuk om de jaren zeventig diva Bisset hier te zien als haar filmmoeder, maar voor de rest snel vergeten.

Realistisch randje.

Om te beginnen is Famke Janssen een beeldschone vrouw, maar het lijkt erop dat de botoxnaald is uitgeschoten voor de opnames van Asher. Een trend die in filmland helaas nog steeds welig tiert. Het lijdt af, of het nu Tom Cruise betreft of de inmiddels 54-jarige Amstelveense. Zo ook hier. Ze blijft een aantrekkelijke vrouw, maar de relatie met de 68-jarige hoofdrolspeler Ron Perlman doet wel een beetje vreemd aan. Hij heeft namelijk niet aan zich laten sleutelen.

Het doet verder gelukkig weinig af aan dit vermakelijke misdaaddrama. Het verhaal is verre van origineel en er gebeurt niets opzienbarends, maar het rustige tempo, het goede spel en de ondersteuning van mooie muziek geven de film een realistisch randje. Iets wat menige Hollywoodproductie ontbeert. Daar zit hem echter ook net de crux. Want door alle ingrediënten zal de gemiddelde kijker toch iets vlotters verwachten. Desalniettemin de moeite waard.

***

Met dank aan PTVD voor het recensie-exemplaar.

Matige film over een oudere huurmoordenaar die nog steeds actief is, maar een simpel leven leidt. Zowel het magere plotje als de karakterschets van het hoofdpersonage weten niet echt te boeien. Het kabbelt allemaal veel te rustig voort en er gebeurd niet al te veel. Een cast met stiekem aardig wat bekende namen doet niets verkeerd.

Ron Perlman in de hoofdrol als de goedmoedige en kalme killer Asher die geheel toevallig op zijn ouwe dag de liefde vindt, in zo’n film die sloom en goedmoedig voortkabbelt naar het vrij voorspelbare einde. Niks mis mee eigenlijk, als je niet had gehoopt op een flitsende en spannende actiefilm. En, zo’n soort film hangt dan meestal volledig op de karakters, en dat moet je wel een beetje liggen. Voor mij komt Perlman er prima mee weg, met een beetje hulp van Janssen - geloofwaardig en aimabel, en voldoende om mijn aandacht vast te houden. Niet opzienbarend misschien, maar wel aangenaam.

Bisset had ik niet eens herkend eerlijk gezegd, wat een schandaal.

I just killed a man in the bathroom, and I'm afraid if we don't leave right now,

they're gonna call the cops.

Hmm. So it's true.

What's that?

Men will say anything for sex.

Een huurmoordenaar die door toeval een lieftallige danslerares tegenkomt en beseft dat het tijd wordt om zijn gevaarlijk beroep de rug toe te keren. En dan beseft dat het allemaal niet zo evident is. Tja, komt dit niet bekend voor? ’t Is een beetje zoals “Polar”, de “John Wick”-achtige actiethriller, maar dan met merkelijk minder actiescènes. De manier waarop Asher (Ron Perlman) op zijn dakterras geniet van een zorgvuldig gekokkerelde maaltijd en een glas wijn, terwijl hij peinzend de nachtelijke activiteiten in stad bekijkt, is een momentopname die perfect weergeeft hoe de rest van de film aanvoelt. Het gaat er gemoedelijk aan toe de hele film. Verwacht dus geen imponerende en magistraal gechoreografeerde actiefilm. Dat één van de doelwitten, die Asher moet liquideren, al dood neervalt vanwege een hartaanval voordat Asher in actie kan schieten, is veelzeggend. Niet dat de film enorm saai is maar echt energiek is het nu ook weer niet.

Naar mijn mening was Ron Perlman echt wel de meest geschikte persoon om het personage Asher te vertolken. Deze imposant uitziende acteur met zijn karakteristieke gelaatstrekken straalt een soort kalmte uit en is tegelijkertijd intimiderend genoeg. Ron Perlman, beter gekend als “Hellboy” maar ook bekend voor zijn bijdrages aan een oneindig aantal andere films, levert een passende vertolking af. Misschien dat zijn leeftijd er ook iets mee te maken heeft. Als 70-jarige moet hij niet veel moeite doen om de pensioengerechtigde moordenaar te spelen. Een grijzende stoere vent die plots begint te merken dat zijn conditie er achteruit op gaat. Als de lieftallige Sophie (Famke Janssen) zijn pad kruist, beseft hij ineens dat een eenzame oude dag niet iets is waar hij naar uitkijkt. Het is in ieder geval een rol waarbij er meer gevraagd wordt dan alleen maar brute kracht. En Perlman, die in mijn ogen enorm veel weg heeft van Thanos, weet perfect de balans te houden tussen de professionele, ervaren huurmoordenaar en de oude, ietwat sombere man die beseft dat zijn carrière erop zit en dat de jongere generatie weldra het roer zal overnemen.

Famke Janssen, de naar de V.S. uitgeweken Nederlandse die de laatste 10 jaar toch vertolkingen verzorgde in blockbusters zoals “Taken” en “X-men”, speelt hier niet haar meest indrukwekkende rol, maar weet toch op een uitstekende manier de persoon Sophie neer te zetten. Een timide en gestresseerde jonge vrouw met een roerig verleden en haar eigen persoonlijke problemen. Het is vooral over haar dementerende moeder Dora (Jacqueline Bisset) dat ze zich kopzorgen maakt. De oude vrouw herkent haar niet meer en kan soms wel eens scherp en nijdig uit de hoek komen. Dit zorgt dus voor emotioneel geladen scènes. En op één of andere manier is het ook de aanleiding voor onbewust grappige momenten. Voor mij was de conversatie tussen Asher en Sophie over het uit het lijden verlossen van Dora, het ontroerendste en tegelijkertijd grappigste moment van de film. Een uitwisseling van ideeën hoe dit te bewerkstelligen terwijl Sophie geen flauw idee heeft wat Asher uitvoert in werkelijkheid. Een tragikomisch moment.

“Asher” is een middelmatige misdaad film die maar moeizaam uit de startblokken schiet. En zelfs als het in een stroomversnelling raakt, lijkt het tempo nog altijd gezapig en kleurt de film nog steeds braafjes tussen de lijnen. Dit keer ligt het niet aan het acteerwerk maar wel aan de actieloze inhoud. Men focust meer op het ontstaan van een innige relatie tussen twee eenzame zielen. Voor mij was dit voldoende om het een interessante film te noemen. Ook al is het onderwerp op zich niet baanbrekend en soms botweg idioot. Zo vond ik de gangscènes waarbij Asher paraat staat met zijn paraplu terwijl het brandalarm afgaat, compleet ridicuul. Toch raar dat telkens alleen de geviseerde persoon in paniek zijn appartement uitsprint. Geen hoogvlieger dus, maar als je het ergens op een VOD-dienst tegenkomt, kan je het misschien toch een kans geven.

3*

Matige film bij een zwak script en dito acteerwerk van Perlman en Famke Janssen. Perlman

heb ik altijd al een beperkt acteur gevonden. Een opvallende verschijning maar met weinig

expressie en die in deze film ook weer tamelijk stoijcijns overkomt. Bij Janssen was mij

eerder bij de film Primal al de zichtbare face-lift opgevallen, en dat maakt het acteren er

niet gemakkelijker op bleek ook in deze film: Een strak getrokken poppengezicht waarmee

het geen sinecure is om gevoelens tot uitdrukking te brengen. In actiefilms is het eventueel

nog te doen, maar wanneer er drama bij aan te pas kun je al gauw rekenen op een fiasco.

Daarbij met een slome traagheid zonder boeiende momenten de film maar een saaie bedoening

is. Oudgediende Jacqueline Bisset lijkt ook niet al te gelukkig met haar rol en er met de haren

bijgesleept. Bar en boos is het allemaal nou ook weer niet, maar voor mij in ieder geval minder

dan de middelmaat.