menu

Chained for Life (2018)

mijn stem
4,25 (2)
2 stemmen

Verenigde Staten
Drama
91 minuten

geregisseerd door Aaron Schimberg
met Jess Weixler, Adam Pearson en Stephen Plunkett

De mooie actrice Mabel speelt samen met de misvormde man Rosenthal in een Engelstalige debuutfilm van een Europese cineast. Tijdens de filmproductie blijkt ze aangetrokken tot de vriendelijke man, die tevens over flink wat zelfspot beschikt, en ze poogt een band te scheppen. Dit is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=l0XVvrGCa1w

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Collins
4,0
Regisseur Aaron Schinberg creëert met zijn film ‘Chained for Life’ een buitgewoon bizarre wereld waarin de grenzen tussen realiteit en fantasie op bepaalde momenten zodanig in elkaar overvloeien dat het voor de kijker moeilijk is om het één van het ander te onderscheiden.
Heel intrigerend is het. Het surrealisme wordt ongeremd toegepast en laat je in al zijn absurditeit niet los. Een prachtig geënsceneerd tragikomisch verhaal ontstaat. Een raamvertelling met als stabiele omlijsting een hectische filmset vol uitzonderlijke personages.
Vanuit de personages op de set ontstaan verscheidene binnenvertellingen met surrealistische toefjes die zich stevig verankeren in de realistische gebeurtenissen op de filmset. De vaste grond die de filmset de kijker biedt wordt erdoor uitgehold en beweegt mee op de golven van absurdisme en surrealisme die de binnenvertellingen losmaken.
Bij aanvang van de film verschijnt er wat tekst in beeld. Tekst geschreven door Pauline Kael. Een bekende filmcriticus, die niet meer onder ons is en die ik niet kende, moet ik schaamtevol bekennen. In de tekst het motto van de film. Het gaat ongeveer zo: acteurs en acrices hebben vaak een mooier uiterlijk dan gewone mensen. Het publiek ziet hen als ideaal en als rolmodel en heeft hen nodig om te fantaseren en zich goed te voelen. Het publiek eist schoonheid. Dus krijgt het schoonheid.
Als de film vervolgens overloopt van misvormde acteurs, mag je verwachten dat de film een prangende boodschap zal gaan uitdragen. Dat gebeurt ook, alhoewel bijtende spot al snel wordt ingewisseld door vriendelijk satire.
De film lijkt een hommage aan Freaks (1932) van Tod Browning. Net als in die film zijn de meeste personages misvormd. En net als in die film worden de gedeformeerden als empatische mensen gepresenteerd. Niet als lachwekkende freaks. Niet als de afwijkende wezens die ze op het eerste gezicht zijn. De film houdt zich ver van sensatiebeluste intenties en legt de focus op het innerlijke wezen van de freaks. Dat werkt goed.
In eerste instantie trek je als kijker nog een paar keer afkeurend een wenkbrauw op over zoveel lelijke afwijkingen. Ik heb daar last van. Ik ben soms een beetje hardvochtig. Ik geef het toe. Al snel verdwijnt die neiging. De setting van de film wordt meer en meer een droomachtige microkosmos waarin differentiatie op grond van externe kenmerken amper nog een rol speelt. Het spel met realiteit en droom is daar de oorzaak van. Scherpe uiterlijke kenmerken verdwijnen als het ware.
Toch. Regisseur Aaron Schimberg wil echter meer. Hij houdt van onrust. Van confrontatie. Hij laat de kijker die zich al bij deze consensus had neergelegd, niet zo gemakkelijk met rust. Die wordt opgeschrikt met een scène waarin de gezonde acteurs gretig selfies maken met de excentriekelingen. In een volgende scène ziet de verschrikte kijker dat de schone acteurs naar een luxe hotel worden vervoerd terwijl de freaks op de set achterblijven alwaar zij zonder overbodige luxe de nacht doorbrengen. Tja, uiterlijke kenmerken spelen dus wel degelijk een overwegende rol.
Fijn acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. De film die voor de introductie van beide personages nog een bijtende satirische inslag had, verandert door hun samenspel meteen van toon. Hun scènes zijn zachtaardig en respectvol. De één is een schone filmdiva, die een verwende indruk maakt, maar niet dom is. De ander een integere, welbespraakte freak die misvormd is als gevolg van een tekenende huidziekte. De interacties tussen beide leveren mooie emotionele scènes op. Zachtaardig, licht spottend en intelligent met een voorzichtig flirtende draai. Spannend wel.
Chained For Life is een originele film die in narratief opzicht soms wat abstract en surrealistisch is. De rode draad is af en toe spoorloos. Visueel geldt hetzelfde. De beelden zijn dromerig, mysterieus en soms moeilijk plaatsbaar.
Het leverde mij een fijne en hypnotiserende kijkervaring op.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:41 uur

geplaatst: vandaag om 19:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.