La Flor (2018)

Wie kan dit navertellen?

Het is alsof Llinás dat, tegelijkertijd met het 'vertelde', zélf al doet. Voeg daarbij het hierboven aangehaalde interview, en er zit weer eens niets anders op dan hier een overbodig kletspraatje op te hangen.

Een film als een labyrint, die zich gaandeweg de vierde episode lijkt te ontvouwen als een jarenlange liefdesaffaire, een liefdesverklaring van een regisseur aan zijn actrices. 

Maar als het dat al is, dan is het toch ook veel méér dan dat. 

Voorafgaand aan die driedubbel overgehaalde, totaal uit de klauwen lopende meta-vertelling over de productie van een film die eh... totaal uit de klauwen loopt, is de kijker in drie magnifieke episodes gemasseerd met een superieur spel met conventies, waar, even afgezien van de lachkriebels die daarbij regelmatig opkomen, de liefde voor verhalen vertellen vanaf spat. Een Pulp Fiction voor volwassenen, een Pulp Fiction waarin de personages geen stripfiguren blijven, maar werkelijk tot leven komen.

In het monumentale derde deel gebeurt dat met zwaar aangezette, soms hyper-romantische, literair-poëtische voice-overs, waarmee het in het interview genoemde devies 'find the right story for each image' ten uitvoer wordt gelegd.

Want die beelden op zichzelf in de hele film, nou ja, daarmee blijft de simpele genre-liefhebber wel op z'n honger zitten. Veelal statische beelden van personages in voorbereiding of afwachting van iets, wat dialogen, het landschap... voor zover er 'actie' in beeld komt, voelt dat niet bepaald aan als een climax waar naartoe is gewerkt. Ondanks dat, paradoxaal genoeg, in die derde episode die climax herhaaldelijk letterlijk wordt aangekondigd... Bomen in actie, dat kunnen we krijgen. Het is alsof Llinás met zijn beelden, audio en teksten de essentie van het spel zoekt in de ruimte tussen de regels, zogezegd.

Wat dat 'devies' betreft, vond ik het dan wel weer opmerkelijk dat ik bij de droom van de protagoniste, in het hoofdstuk 'Joan of Arc' uit het derde deel, haast als vanzelf moest denken aan de gelijknamige Leonard Cohen-song. If he was fire, oh then she must be wood. De omzetting van een tekst in een andere tekst, en beelden daarbij, zo lijkt het. Dit denk ik dan toevallig te herkennen, maar het zou zo maar kunnen dat dit soort kunstjes wel meer geflikt wordt in het geheel. Naast de talloze andere referenties die men al of niet kan missen. 't Is meegenomen, maar je kan zonder, ben ik geneigd te zeggen.

Na die schijnbare 'ontknoping' met deel vier, voelt de volgende episode, de Renoir-remake als een silent movie, echt aan als een intermezzo (geen van de vier actrices is er in te zien), maar tegelijkertijd volledig 'on topic'. De regels van het spel, ook van Renoir, inderdaad.

En dan volgt nog het schitterende deel zes. Schilderachtig, inderdaad. Llinás noemt Da Vinci. Ik roep maar even: Sokurov, Grandrieux, al dan niet zwaar gedrogeerd. Voor wat het waard is.

Het hele zaakje wordt afgemaakt met een aftiteling om u tegen te zeggen, waarin het kamp wordt opgebroken, en cast & crew te zien zijn als dansende tegenvoeters, in hetzelfde landschap waarin zojuist het laatste deel is afgerond.

Ach, vergeet dit bericht ook maar. Gaat dit allen zien, filmliefhebbers.

Een fikse tegenvaller, en na Part I (van 3, dus episode I en II) ben ik voorlopig even afgehaakt. Na alle buzz, de IFFR-marathonvertoning en sommige reacties hier moet dat onbegrijpelijk zijn, maar meer kan ik er echt niet van maken.

Ik werd al voorzichtig toen Llinás in de eerste paar minuten zijn film kwam uitleggen. Conceptueel werken is oké, maar zelfbewustzijn kan ook tegen je gaan werken - als je je publiek echt wilt uitdagen, laat je ze toch zelf alle verbanden leggen, inclusief de posterstructuur van de pitchfork?

Nu goed, deel 1, door de regisseur uitgelegd als een 'B-flick' zoals sommige Amerikanen ze ooit met twee vingers in de neus maakten - met als kanttekening dat dat nu zelden nog gebeurt - , verhaalt over een bovennatuurlijke entiteit die tegen wil en dank gedropt wordt in een afgelegen faciliteit. Een smerige trucker zorgt er ondertussen voor dat één van de vier vrouwen die La Flor 'maken' voor het eerst haar mannetje kan staan. Bij vlagen is deze episode geinig en onbezorgd - we kijken naar genrecinema met een meta-knipoog. Veel storender is de stijl: los van de algemeen spotgoedkope look weet Llinás z'n close-ups maar niet te doseren en wordt er onnodig - intentioneel of niet - gespeeld met in & out of focus.

In deel 2 had ik van die laatste twee elementen een stuk minder (lees: vrijwel geen) last, misschien ook omdat het soort vertelling zich hier een stuk meer leende voor een vrijwel constante focus op dramatische expressie. Probleem dit keer: de afgrijselijk soapy verwikkelingen rond hartzeer, de opname van een aantal tenenkrommende platen en een 'tweede' plot rond een elixer - de verbinding tussen mens en kosmos - dat mede door de laconieke aanpak kant noch wal raakt.

Wat zie ik over het hoofd? Of wat volgt er nog dat e.e.a. naar een ander niveau tilt?