menu

Kon'ya, Romansu Gekijô De (2018)

Alternatieve titels: Color Me True | Tonight, at the Movies

mijn stem
1,75 (2)
2 stemmen

Japan
Fantasy / Romantiek
109 minuten

geregisseerd door Hideki Takeuchi
met Haruka Ayase, Kentarô Sakaguchi en Tsubasa Honda

Kenji is in de jaren 60 een assistent-regisseur die ervan droomt zijn eigen film te mogen maken. Momenteel mag hij alleen kleine klusjes op de set doen. Zijn enige uitlaat en geheim pleziertje is het kijken van een oude romantische film in de bioscoop, een oude zwart/wit film. Deze heeft slechts een korte periode gedraaid voor hij uit roulatie werd gehaald. Kenji is met name geobsedeerd door het hoofdpersonage, een beeldschone prinses. Maar dan verandert alles als zij ineens uit het beeld stapt in de echte wereld.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=ob98qQpTvYE

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Black Math
1,0
Een aparte mix tussen een ode aan de oude Japanse film en een liefdesverhaal. Het uitgangspunt is natuurlijk origineel, maar dat levert natuurlijk niet automatisch een goede film op. Menig romcom heeft een belachelijk uitgangspunt, wat in principe fysisch mogelijk zou zijn, maar psychologisch onwaarschijnlijk, hetgeen vaak leidt tot een draak van een film. Dan kan je beter een uitgangspunt hebben dat niet fysisch is zoals in deze film en dat uitwerken.

De uitwerking in deze film is helaas een beetje wat eraan schort. Ik heb het gevoel dat er zoveel meer met het gegeven gedaan had kunnen worden, maar het verzandt in een hoop zoetsappigheid. Wat wel interessant is, is het einde, omdat het de culturele verschillen tussen Japan en het Westen blootlegt. Dit einde waar ze elkaar niet blijken te kunnen aanraken en dus maar hun hele leven uitleven zonder fysiek contact is zo ontzettend Japans, terwijl in een Westerse film de scriptschrijver nooit tot deze conclusie was gekomen. Of de hoofdpersoon had een andere vrouw gevonden, of er was toch een magische truc geweest waardoor ze elkaar toch kunnen aanraken. Vind ik het einde vanwege dit culturele verschil? Nee, want het voelt nog steeds veel te zoetsappig en clichématig aan, maar dan op een Japanse manier.

Wat ook niet echt helpt is dat ik helemaal niets met de hoofdpersoon heb. In wezen is het niets meer dan een `otaku' die een filmpersonage uit een vooroorlogse film als zijn `waifu' beschouwd. Oftewel iemand die de realiteit probeert te ontsnappen en meent de perfecte liefde te hebben gevonden in de vorm van een personage uit een film. Ik wil niet heel erg veroordelend over komen, maar mensen die zo leven lijken natuurlijk psychologisch niet helemaal lekker te zijn. Eén ding kan je de film nageven, de hoofdrolspeler straalt ook een bepaalde slapheid uit, met name in hoe hij praat, wat in wezen goed bij het personage past. Maar ik heb er dus totaal niets mee.

De ode aan de Japanse filmwereld bestaat natuurlijk uit het gegeven dat een filmset een groot gedeelte van de setting vormt. Voor de fans van de klassieke naoorlogse Japanse film misschien erg leuk, mij doen dat soort films weinig dus ik heb er niet heel veel gevoel bij. Het is op zich wel geinig om een blik op de cultuur op zo'n set te krijgen, geen idee hoe waarheidsgetrouw het is, maar er zal vast wel een kern van waarheid zitten in de dynamiek tussen een filmster, een producent en zijn dochter, en een assistent-regisseur.

Met minder dan twee uur niet eens een erg lange film, maar voor mijn gevoel duurde het wel veel te lang, en dat is de film natuurlijk ook aan te rekenen. Een lage waardering is onvermijdelijk. 1*.

avatar van Onderhond
2,5
Matig.

Jammer dat Hideki Takeuchi deze richting opgaat. De Termae films waren toch echt wel fijn, humor lijkt hem beter te liggen. Deze Tonight, at the Movies is dan weer meer iets voor een Takashi Yamazaki, die wél in staat is op relatief moderne manier met klassieke charme om te gaan.

Met het hele waifu verhaal van hierboven ben ik het niet eens, deze film blijft aan de acceptabele kant van de onbereikbare droom-geliefde die plots werkelijkheid wordt. Niet zo'n heel origineel gegeven en mijlenver verwijderd van de ongezonde obsessie waarin het hele waifu gebeuren gevangen zit.

Probleem is dat de film er nooit echt in slaagt om die klassieke charme mooi vorm te geven én dat de relatie ook maar een beetje aansleept. Ondanks dat lijkt de film er echt alles aan te doen het lieflijk, warm en romantisch te maken, waardoor het redelijk geforceerd aanvoelt.

Ietwat kitscherig en doorsnee. Vervelen deed de film me niet, daarvoor zijn de fantastische elementen nog wel interessant genoeg, maar het is duidelijk dat niet alle potentieel ten volle benut is. Schuldige lijkt de regisseur te zijn, die niet echt geschikt is voor dit soort materiaal.

2.5*

Gast
geplaatst: vandaag om 01:07 uur

geplaatst: vandaag om 01:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.