Hope Gap (2019)

Het is een scenario dat vaker voorkomt. Als de nakomelingen de deur uit zijn, vallen de gemeenschappelijke delers weg en nemen de levens van de achtergebleven ouders een lethargisch gewenningspatroon aan. Ze komen beide meer en meer emotioneel los van elkaar te staan. Beider levens dobberen gewoontegetrouw futloos verder tot het moment dat hij/zij iemand ontmoet die de vergeten vonk weer doet ontbranden en de afglijdende relatie iets sneller naar de afgrond doet drijven dan was voorzien.

Regisseur William Nicholson schreef het scenario. Hij deed dat vaker. Hij deed dat ook voor films als Gladiator, Shadowplay en Everest. Geheel andere kost. Het scenario voor deze film is een adaptie van zijn eigen toneelstuk dat weer is geinspireerd op het leven van zijn ouders.

De film heeft een wat oppervlakkig en vriendelijk karakter en grijpt je emotioneel niet gigantisch bij de strot. Het lichte karakter zorgt er voor dat de de film gemakkelijk en plezierig kijkbaar is. Het zorgt er ook voor dat de film na afloop weinig mijmeringen losmaakt en waarschijnlijk al snel ergens in een vergeethoek van mijn geheugen terecht zal komen.

Dat de film is gebaseerd op een toneelstuk is zichtbaar. Veel scènes spelen zich binnenskamers af. Met name de vele scènes in de keuken van het ouderlijk huis werken door de ruimtelijke beperking, die de acteurs dwingt om weinig beweeglijk te acteren, nogal toneelmatig. Nicholson doet hier en daar overigens wel zijn best om het toneelstuk filmischer te maken door buitenscènes toe te voegen van het idyllische plaatsje Seaford met zijn prachtige grillige kust van kalkrotsen. Ondanks deze weidse en afleidende inspanningen blijft de film toch overall een toneelmatige indruk opwekken. De vormgeving is aan de saaie kant.

Bill Nighy en Annette Bening geven gestalte aan het futloze paar. Ze doen dat met prima acteerwerk. Omdat de film geen inktzwart en pessimistisch drama is, is er ruimte voor lichte melancholie en licht humoristische momenten. Ze zitten vooral in de gebaren en de mimiek en in gebeurtenisjes en handelingen die zich bezijden het grote verhaal afspelen. Die amuses zijn vooral aan Bill Nighy goed besteed.

Maar goed. Uiteindelijk is Hope Gap niet meer dan een amusante film die te oppervalakkig is uitgerwekt om een blijvende indruk achter te laten.

Sterk spel van Annette Bening voorkomt dat dit echtscheidingsdrama verdrinkt in middelmatigheid. Die middelmatig is vooral te wijten aan het scenario van regisseur William Nicholson, waarin de mannelijke rollen erg oppervlakkig zijn uitgewerkt. Bill Nighy kan de rol van de stijve, zwijgzame man van middelbare leeftijd in zijn slaap spelen en Josh O'Connor kan zijn zwakke rol als zoon Jamie, die tussen twee vuren in komt staan, onmogelijk voorzien van enige diepgang. Grace [Annette Bening] is een vrome Christelijke vrouw, die niet kan verkroppen dat haar man, in haar ogen, hun huwelijk van 29 jaar beëindigd zonder enige poging om hun heilige verbond te redden.

Hoewel Grace op papier wellicht over lijkt te komen als een rigide, onwrikbare godsdienstfanaticus, weet Bening die uiterlijke schijn te vermengen met de menselijkheid van een vrouw die zichzelf geconfronteerd ziet met haar eigen tekortkomingen en zich wanhopig probeert vast te klampen aan een zekere mate van stabiliteit. Het is jammer dat de rollen voor O'Connor en Nighy bij lange na niet zo uitdagend zijn geschreven.

Het gebeurt wel eens vaker dat iemand een gebeurtenis uit zijn eigen leven omvormt tot een script en er een film van maakt - en dat deels gebruikt om dat van zich af te schrijven. Het levert niet altijd een goede film op, of zelfs maar een die voor het publiek interessant of genietbaar is. Zo ook hier. Sowieso is het al moeizaam om een interessante film te maken over een relatie waar de fut uit is, waar beide partijen geen moeite meer in steken willen - al is een van de twee naar het aanschijnt nog niet zover om dat toe te geven. Ook dat gebeurt in de praktijk wel vaker, de verlater die schijnbaar gekozen heeft, en de verlatene die een passief-agressieve rol speelt - maar de oude situatie ook niet echt meer terug wil. So much for a hope gap.

Annette Bening en Bill Nighy spelen prima - vanzelf. Maar ook zij slagen er niet in om het zinkende schip drijvend te houden.

Goeie film over een wat ouder koppel waarvan de man na jaren huwelijk besluit zijn vrouw te verlaten. Een mooi, klein drama. Goeie dialogen die de moeizame verhoudingen die ontstaan tussen de drie hoofdpersonages prima weergeven (uiteraard werkt het uitstekende acteerwerk hier ook bij). Mooie plaatjes van de Engelse kust.

Normaal gesproken niet helemaal mijn genre, maar dit is simpelweg een goede film.

Ook ik ga mee met de meeste recensies.

Deze vind ik de beste van Anette Bening.

In bijna al haar films kom je toch hetzelfde eigenzinnig karakter tegen (American beauty... 20th century women).

Zeer zeker een derde kijkbeurt waard.

Ook prima spel van echtgenoot en zoon.

En verder.. Prachtige locatie.

3,5/4 stars is op zijn plaats.

De zoveelste variante op het thema "relatieproblematiek en scheiding", maar toch eentje van het subtielere soort.
Met twee topacteurs als Bill Nighy en Annette Bening aan het roer, kunt ge ook weinig anders verwachten.
Beide weten perfect de vele, uiteenlopende gevoelens die beide partners beheersen weer te geven. Ook het dialoogwerk is knap en eigenlijk een plezier, hoe pijnlijk ook van inhoud, deze te volgen.
Spelen de meeste scenes zich af in een gesloten ruimte, afwisseling is er zeker met de mooie beelden van de natuur, de stranden, rotsen en de kleine meertjes die zoveel klein leven bieden bij laag water...de nostalgie van het verleden.
In het verhaal speelt ook de volwassen zoon een belangrijke rol. Hij kiest geen partij maar voelt zich doodongelukkig met die toestand. Vraag blijft of er iemand zich werkelijk gelukkig voelt.
Mooie film.

Mooi gespeeld drama over een langdurig getrouwd stel (Bill Nighy en Annette Bening) dat na 29 jaar geconfronteerd wordt met een huwelijkscrisis. Veel rake emotionele momenten, maar de personages bleven wat mij betreft op afstand en ik voelde me niet voldoende betrokken bij de gebeurtenissen. De toneelmatige uitwerking van het verhaal en de nogal doorsnee visuele aanpak zorgden ook niet bepaald voor meerwaarde.

Hope Gap oogt helaas een beetje als een tv-film voor de BBC. Paste ook prima in het aanbod van KRO/NCRV, waar ik hem zag.

Net als ik was de regisseur gecharmeerd van Annette Bening, maar ik ergerde mij in het begin wel wat aan haar neppe Britse accent. Gelukkig wen je daar na verloop van tijd wel redelijk aan en weet ze weer indruk te maken door een menselijke kant te geven aan haar personage van nare, manipulatieve vrouw.

Drama zonder drama, maar wel met goed acteerwerk. De man, type binnenvetter met dikke eeltlaag kiest eieren voor z'n geld. Hij bleek niet opgewassen tegen zijn nogal provocerende vrouw; of hij was het strijden gewoon beu. Erg zijn best leek hij niet gedaan te hebben om nog iets van zijn relatie te maken; een jaar lang aanpappen met een ander alvorens de stekker eruit te trekken, verdient geen schoonheidsprijs.
De vrouw hield God als ruggesteun in haar verlaten situatie, én haar zoon, die tussen wal en schip belandde. Uiteindelijk brengt de poëzie rust in de tent. Ook mooi. Dan die krijtkust van Engeland: adembenemend !

Het is in zijn genre geen slechte film. Echter vond ik Annette in deze film iets te veel 'over de top' gaan. Ik mag haar graag als actrice, ze kan gewoon super goed acteren en heeft sterke humor en zelfspot. Hier vond ik het niet zo gepast dat ze soms zo tekeer ging en was ze vaak echt een 'drama queen'. Hoorde natuurlijk bij haar rol, maar het paste gewoon niet altijd.

De mooie omgeving en het plaatsje Seaford ziet er prachtig uit! De blauwe zee en de witte krijtrotsen. Dat maakte de film net iets meer de moeite waard.

Fantastische film met heerlijk samenspel tussen Benning en Nighy, die er een mooie treurige trage film van maken.

En de film is eigenlijk gewoon het leven zoals het is.

Na jarenlang naast elkaar te leven, heeft er één partner de moed om na lange tijd er de brui aan te geven en terecht te kiezen voor een beetje geluk. Zeker als de kinderen niet meer thuis wonen en het huwelijk is gewoon op is dat een goede oplossing. Er is niets dat eeuwig duurt.

Je wil ze geen eten de koppels die gewoon samenblijven omdat het makkelijker is, ook al is de liefde al lang vervlogen. Sommige zullen zeker nagedacht hebben over hun eigen huwelijk, en een beetje ongemakkelijk hebben gekeken naar dit mooi stukje film...