Thunder Road (2018)

Uitstekende film over een agent waarbij de dingen niet goed lopen nadat hij zijn moeder verliest. Wat fragmentarisch van opzet, maar de scenes zijn wel goed. De emotionele achtbaan waarin het hoofdpersonage zich bevindt levert een aantal scenes op waarbij je niet weet of je moet lachen of huilen. Een origineel overkomend regiedebuut van Jim Cummings die hier ook de hoofdrol speelt. Een kleine 4.0 sterren.

Deze film was een hele fijne verrassing. Van het begin tot het eind heb ik aan het doek gekluisterd gezeten: de film begint meteen intrigerend met bizar gedrag van een politieagent op de begrafenis van zijn moeder en bijna elke scene erna heeft een vergelijkbare impact. Vanwege dat begin is meteen duidelijk dat er iets mis is met de man en wat eerst op een gewone overspannenheid lijkt lijkt later een PTSS vanwege een dienstongeval (waarvoor hij onderscheiden is) als bron (met de dood van zijn moeder als katalysator voor een ‘emotional breakdown’), al maakt de film een en ander niet expliciet. Cummings lijkt soms over the top te gaan qua acteren, maar met een PTSS is zulk gedrag misschien toch realistisch. De film raakte me diep omdat de film tegelijk hilarisch komisch is en diep triest is, hetgeen de film een topdrama maakt à la American Beauty (1999) - MovieMeter.nl waarbij net als die klassieker ook deze film een document is van hoe gewone Amerikanen het leven met zijn gewone tegenslagen soms niet meer aankunnen.

Ik heb de film beleefd als een intense emotionele achtbaan en de enige reden dat ik geen vijf sterren geef is dat er een paar zwakkere en/of minder interessante/intense scenes in zitten (zoals in het klaslokaal en bij zijn zus) en het verhaal in zijn geheel niet heel bijzonder is. De scenes zijn echter hilarisch/hartverscheurend en het is een van de meest indrukwekkende films die ik sinds een tijdje heb gezien.

PS. De beschrijving van de film op MM komt niet overeen met hoe ik de film heb geïnterpreteerd. Ik heb geen narcistische man gezien, maar juist een man die voor iedereen het beste voor heeft (maar totaal geen grip op zijn leven krijgt). De liefdesbrief herken ik ook niet…

Mooi filmpje en ik ben blij dat ik de omschrijving hier niet gelezen heb. De auteur heeft er duidelijk met een andere bril naar gekeken. Ik zag een volbloed drama met enkele vreemde situaties, die ik eigenlijk niet eens zo komisch vond. Het drama kwam juist nog harder binnen omdat het soms wat gek gedrag was. Het werd me daardoor duidelijk hoe ernstig in de knoop Jim met zichzelf lag.

Het acteurwerk van Cummings is zoals de mensen hierboven zeggen erg sterk, op het randje van overacting maar in deze werkt het prima. Helaas is het script wat fragmentarisch , waardoor het soms onduidelijk is hoeveel tijd er tussen scenes zit. Hierdoor kwam de climax ook wat onverwacht.

Desalniettemin een prima filmpje

Bewegingsvolle begrafenisrede.

De 13 minuten durende kortfilm met dezelfde titel was aanleiding voor Jim Cummings om opnieuw in de rol van overspannen politieagent te kruipen. Wellicht omdat niemand het droog hield tijdens zijn bewegingsvolle begrafenisrede. De titel refereert namelijk aan de Bruce Springsteen classic uit 1975. Er mag gedanst worden. Altijd leuk tijdens het speechen. Er mag dus ook gelachen worden.

Cummings tekende niet alleen voor de hoofdrol, ook vulde hij de regisseurszetel en deed hij de productie. Een waar multitalent. De man die voorheen vooral sier maakte met kortfilms, zet hier hoog in op een langere speelduur. En dat valt te merken. Het is met name de openingsscène waar de film op rust. Verdriet is een ingewikkeld ding en onze held verliest derhalve deels zijn verstand.

Cummings is bovenal sterk in de monoloog, zoals wederom zal blijken verderop in de film, maar een en ander doet wat onevenwichtig aan. Dat zit hem ook in de manier van acteren. Schmieren is hem niet geheel vreemd. Toch komt hij overal gemakkelijk mee weg. Zelfs als blijkt dat hij wel erg veel drama tegelijkertijd krijgt te verduren. Iets wat de geloofwaardigheid en eventuele structuur niet altijd ten goede komt.

***

Met dank aan September Film voor het recensie-exemplaar.

Thunder Road is qua drama een zeer sterke film die allerlei thema's uit het dagelijkse leven de revue laat passeren. Indien we spreken of komedie dan vind ik de film minder geslaagd. Ik heb de ingrediënten voor deze titel duidelijk gemist.

Aparte film, totaal anders dan verwacht. De begrafenisscene blijft als soort van rode draad fungeren. Ik heb niets vooraf gelezen voor het kijken en dacht dit is een komedie waardoor de tragiek aan het begin van de film nog niet echt binnenkwam. Vond het wel geinig, wat een bizarre man, dat soort gedachten.

Naarmate de film vordert en de boel verder in elkaar stort veranderde mijn beeld. Sowieso is elke scène tamelijk ongemakkelijk om naar te kijken door het gedrag van Jim. Maar ondanks het neurotische, het op de zenuwen werken en de keuzes die hij maakt krijg je toch een zwak voor de beste man. Knap gedaan van de acteur, regisseur en producer. Vond de rest van de cast ook wel aardig spelen zoals bijvoorbeeld het meisje dat Chrystal speelt.

Jim Arnaud [Jim Cummings] is een politieagent in een klein stadje in Texas wiens leven een puinhoop is. Na de dood van zijn moeder negeert hij het advies om psychologische hulp te zoeken, alsmede het bevel om niet op zijn werk te verschijnen en de tijd te nemen om alles te verwerken. Cummings schreef scenario en muziek, regisseerde en speelde de hoofdrol maar kan maar niet besluiten hoe serieus we zijn karakter moeten nemen. Jims onregelmatige huilbuien wekken noch glimlach noch tranen op en dat is niet de enige reden waarom het zo’n irritant personage is. Hoe dan ook: Cummings heeft alle talenten die hij heeft aangesproken voor deze vervelende film schromelijk overschat.

Jim meent het goed maar hij praat voor hij nadenkt en kan daarbij de gebeurtenissen niet naar juistheid inschatten waardoor hij in de knoei geraakt, dit tot hem doordringt zodat hij in paniek gaat en de zaak alleen maar gaat verergeren. Als daar nog familiale problemen bijkomen - hij zal daar wel een zekere schuld aan hebben - is hij volledig van de kaart.

Eigenlijk met bewondering gekeken naar die Jim Cummings om dit allemaal te presteren (de begrafenisrede, het dispuut met zijn werkomgeving...)

Toch niet bepaald weg van dit soort humor al komt er ook aandoenlijkheid bij kijken, al was het maar om de hulploosheid van deze man.

Thunder Road was het langespeelfilmdebuut van regisseur en acteur Jim Cummings, die toch elke keer weer weet hoe hij zichzelf kleur moet geven als 'ie de creatieve vrijheid weet te bemachtigen. De film vormt een combinatie tussen drama en komedie die voortdurend wordt afgewisseld, maar wel als geheel meer dan degelijk samengaat. Echt indrukwekkend zijn de lange, emotionele dialoogscenes van Cummings zelf en het meer dan aandoenlijke tempo van de film. Echter leunt Cummings ook sterk op het voortdurende gehuil dat tussen zijn eigen dialogen steeds weer doorbreekt en dat zorgt voor een lichtelijk repetitieve voortgang van het verhaal. De uiteindelijke conclusie is behoorlijk abrupt en voelt aan alsof het einde volledig is geschrapt, maar dat neemt niet weg dat de film goed blijft wegkijken en kan drijven op een enthousiast geacteerde hoofdrol. Overigens is het jammer dat Cummings steeds de neiging heeft zichzelf alle ruimte te geven terwijl de bijrollen vervallen in karikaturen en kleurloze verschijningen.

Begon veelbelovend als een licht ontregelende mix van drama en frisse, atypische humor. Daarom jammer dat de fut er zo snel uit was, de tweede helft van de film brengt eigenlijk niets noemenswaardigs.