Slaughterhouse Rulez (2018)

Leuk. Crispian Mills werkt opnieuw samen met Simon Pegg en ook Frost duikt ditmaal op. Niet in de hoofdrol, maar het zijn ook verre van vlugge cameo's. Krijgen beide genoeg screentime om hun ding te doen en tillen het geheel weer eigenhandig naar een iets hoger niveau. Het wordt vooral leuk wanneer de pleuris uitbreekt en de gewenste mix van gory smeerlapperij en droge Britse humor elkaar vermakelijk aanvullen. Dat ontbreekt een beetje in de flauwe eerste acte, waar vooral het gevoel heerst dat niet alles uit het leuke uitgangspunt wordt gehaald. Typetjes zijn niet groot genoeg, echt komisch is het ook niet en het ontbreekt de protagonist aan een leuke persoonlijkheid. Wat dat betreft voelt het, ondanks dat het een bovengemiddelde horror/komedie is met overigens prima CGI / practical effects, toch aan als een gemiste kans.

Ik vond het 3x niks. Warrig, chaotisch en weinig samenhangend. Dramatisch slechte effecten en oppervlakkig acteerwerk.

Een komedie die nooit grappig is en horror die probeert om camp te zijn maar pijnlijk mislukt.

Vond er niets aan.

Deze komische horrorfilm begint aangenaam en veelbelovend genoeg, maar op gegeven moment komt de klad erin en gaat het allemaal snel bergafwaarts. Het ligt in ieder geval niet aan de leuke cast (zelfs Margot Robbie duikt nog even op in een onbenullige bijrol), die een veel betere film verdient dan dit. Hier en daar nog wat geslaagde scenes, maar het script mist uiteindelijk een duidelijke focus en de humor zakt gaandeweg af naar een bedenkelijk niveau.

“Podge. There is a dog outside.”

Toen deze film werd aangekondigd, of ook wel toen hij een beetje in de media verscheen had ik erg veel zin. Het duo Simon Pegg en Nick Frost wist me al zeker met twee films erg te vermaken, en zijn samen ook wel vaker op het beeld verschenen. Deze film leek er veel van te hebben weer deze twee heren als ‘hoofdpersonages’ te laten bloeien maar inderdaad, achteraf kreeg de film meer weg van een ordinaire tienerfilm dan wat ik er van had verwacht.

En de geruchten deinst er niet van terug want, het eerste uurtje ongeveer vertoond de film echt héél veel weg van een kinderfilm. Een typische ‘high school’, dan wel niet in Engeland maar wat er alle schijn van had als cult weg gezet te worden, nieuwe leerlingen en een duister verhaal. Ook vaak genoeg vermakelijke momenten te vinden maar soms een best op gezette komedie die te houterig en te geforceerd over kwam.

En dan blijken Simon Pegg en Nick Frost helemaal geen bijzondere rol te hebben. Pegg is een bepaalde leraar van de school die met een bepaalde liefdesverdriet zit opgescheept omdat zijn ‘Audrey’ zich in een ander land begaf en dan hebben we ‘Frost’ die zich beweegt als een hippie die het zogenaamde ‘Fracken’ tegen wou gaan en de conrector wou ‘exposen’ maar tegelijkertijd high werd van de paddenstoelen. Het is wel leuk, en zeker een geinig bijrolletje van beiden heren waar ze zeker hun energie in vrij konden laten en de film toch zover mogelijk konden mee dragen, toch had ik ze wel in een ware hoofdrol gezien.

De verantwoordelijkheid, of ook wel het meesleuren van de film word nu merendeels in de handen gelegd van ‘Finn Cole’. ‘Cole’ die ik voornamelijk ken uit de hit-serie ‘Peaky Blinders’ deed het overigens ook erg leuk in deze film. Zelf vond ik ook ‘Hermione Corfield’ het leuk doen en echt een waar mooie dame om te zien. Beiden speelden ze een leuke rol. Voor de rest kende de film verder een groepje die de film lieten rollen, dus ‘Cole’ stond er ook niet helemaal alleen voor.

Het verhaal was leuk en werd op een gegeven moment ook echt spannend. Waar we de school volgen en de leerlingen die een verbod hebben om in de bossen te gaan. Dit verbod blijkt te lopen aangezien er mensen bezig zijn met het zogenaamd ‘Fracken’ wat blijkbaar een bepaalde aardgas blijkt te zijn. Echter ontstaat er een sinkhole en word de film wat grimmiger tot er op een moment bepaalde monster uit dit gat komen kruipen, die erg veel weg hadden van honden. De tieners moeten zich vervolgens een weg banen door de vijanden om deze uit te schakelen die vervolgens wel erg gemakkelijk verslagen worden.

De actie komt veelte laat in de film, en daardoor is het soms lastig om hier ook geïnteresseerd naar te blijven kijken. Toch kent de film de nodige bloed en houdt ‘Crispian Mills’ zich zeker weten niet in. Ledematen en hoofden die van de rompen af worden getrokken door deze wezens en een hele lading bloed wat rond spuit. Het had eerder gemogen zodat de film nog enigszins interessant bleef de gehele tijd door.

Dus helaas toch anders dan ik had verwacht en had gehoopt. De film wist zeker op het einde nog een beetje de verwachtingen te behalen maar over het algemeen is het te rustig en te kinderlijk. Hoewel ik erg twijfel over de bepaalde cijfer weet ik wel dat de zit soms wel erg moeilijk was en vond ik de film helaas op veel fronten niet meer zo boeiend.

2.5*

Vermakelijk.

Het helpt wellicht om geen enorme Pegg/Frost fan te zijn, dan heb je ook geen al te hoge verwachtingen wanneer je een film met hen start. Ik heb ook zeker geen hekel aan het duo, maar veel meer dan vlot vermaak weten ze meestal niet te bieden. Dat ze dan een bank achteruitschuiven in deze film vond ik ook niet zo erg.

Wel jammer is dat het zowel qua humor als qua horror redelijk licht aanvoelt. De aanloop duurt allicht iets te lang, de horror is daarna net niet scherp genoeg. Zo'n enorme indruk maakt deze film dan ook niet, maar gelukkig weet het wel de gehele speelduur te entertainen.

Gewoon een beetje luchtig vermaak. Het loopt best lekker, geen nodeloos drama, de film die zichzelf niet te serieus neemt en hier en daar wat ledematen die afgerukt worden. Veel meer pretendeert deze film niet te zijn, en da's dan ook exact wat je voorgeschoteld krijgt. Vond het best amusant.

3.0*

Ok.

Toch niet zo slecht als ik vooraf had gedacht. Ik vreesde namelijk het ergste toen ik de eerste reviews las, maar ik kom er nu achter dat ik er best wel van heb kunnen genieten. Er is duidelijk veel liefde in de film gegaan en het weet nooit te vervelen en lekker door te knallen soms.

Alhoewel het tempo nooit echt op maximaal wordt gezet door regisseur Mills. Mills maakt er vooral een wat voorzichtige horror/komedie van. Typisch Brits sfeertje ook daarbij. Vervolgens laat hij ook de komedie heersen in het eerste uur, om bij het tweede deel nog wel leuk uit te pakken met de horror.

Ook leuk om Pegg en Frost weer bij elkaar terug te zien. Nooit mijn favoriete komedie-duo geweest, maar ze kunnen beide wel solide acteren en ook hier doen ze het weer leuk. Ook Sheen doet weer charmant mee. Cole & Butterfield spelen ook charmant, en Corfield is daar een leuke aanwinst bij.

School is voor de rest leuk ingericht. Weinig school wat je uiteindelijk ziet, want het krijgt voor de rest niet al te veel focus. Tempo wil nooit echt lekker meegaan in het eerste uur, en de komedie is ook niet heel grappig helaas. Maar de entertainment is er altijd wel bij.

Toch nog wel wat budget in verwerkt ook. Vooral in de laatste 40 minuten wil de film nog weleens groots uitpakken. De horror is soms ook lekker lomp en het bloed mag wel lekker spatten hier en daar. Het is nooit echt een compleet splatter-festijn, maar de horror kent wel zijn momenten. Het hoogtepunt zit ook uiteindelijk in de ondergrondse tunnels.

Jammer alleen dat de komedie nergens echt leuk wil zijn en de film een hoop potentie niet weet te benutten. De ietwat voorzichtige aanpak waar de film mee kampt zit hem ook wat in de weg uiteindelijk.

Het enthousiasme is inderdaad erg herkenbaar in de film en het uitgangspunt is ook erg interessant. Toch kan de (Britse) sterrencast niet verhinderen dat het plot een beetje sufjes uitgewerkt wordt en het allemaal wat te lang duurt voordat de film op gang komt. Wanneer de monsters er eenmaal zijn (na veel te lang wachten) komt er wat meer vaart in de film. Alleen mist The Slaughterhouse Rulez de ballen om full on over de top te gaan met deze film en dat straalt er vanaf. Het is niet gek en bloederig genoeg voor mij. De impact blijft daardooe gering en ben ik eigenlijk de film alweer vrij rap verbeten.

2,5*

Slaughterhouse Rulez is een leuke Britse horrorkomedie in dezelfde stijl zoals de films die Edgar Wright samen met Simon Pegg gemaakt heeft. Het uitgangspunt is sympathiek de acteurs zijn komisch, waarbij opvalt dat Asa Butterfield en Ncuti Gatwa (in een hele kleine bijrol) voor het eerst samen te zien zijn. Beide zijn vooral bekend als Otis en Eric uit de Netflix serie Sex Education.

Verder heeft Margot Robbie nog een leuk bijrolletje maar is het zoals wel vaker Simon Pegg die toch verre weg het leukste is. Het scenario geeft alles wat je ervan mag verwachten. Heb me de volledige speelduur prima vermaakt maar het nieuwtje is er wel een beetje af.

Door de leuke cast en een paar originele vondsten heb ik me geen moment verveeld.

Niet de beste in zijn soort maar nog altijd boven gemiddeld.

Regisseur Crispian Mills is geen Edgar Wright, maar 'Slaughterhouse Rulez' (2018) is best aardig als een soort Troma-film waar ze voor de verandering wél budget voor hadden. Lekker kostschoolsfeertje met verschillende rangen en standen, en de moordende aardbeesten zijn gaaf ontworpen. Ergens wel jammer dat 't Cornetto-duo (Nick Frost en Simon Pegg) nauwelijks screen time met elkaar deelt, want de film drijft in elk geval niet op hun kenmerkende chemie. Maar prima vertier om een (alcoholvrij) pilsje bij achterover te slaan terwijl je met je maten lacht om deze luchtige onzin. Sporadisch zit er zelfs een goede grap tussen.

Ook al is het geen hoogvlieger, is de zeer lage score op MM eerder een vertekend beeld wat mij betreft. Slaughterhouse Rulez is een fijne komedie met de nodige horror. Engelse humor met een klein zwart randje. Het zit best wel goed, ook al gaat het nooit voluit. Niet qua humor, dat relatief voorspelbaar is. En niet qua horror, door de slechte CGI. Maar ik heb me hier voor de rest wel goed mee geamuseerd.

Amazing grass!

Pegg en Frost, maar niet als duo in de hoofdrol. Geen vervolg op de Cornetto trilogie, maar wel Michael Sheen als de hoofdmeester, of wat daarvoor doorgaat - hoe dan ook, een van de beste bad guys in de business. Een mooie achtervang voor een verhaal wat in hoofdzaak toch een coming-of-age op een kostschool is, al is het dan als horrorcomedy. Geen makkelijk genre, maar het lukt best aardig. Met zo’n quote als The only connection you’ll make around here is with my boot! weet je al wel zo’n beetje waar het heen gaat. En dan komt Clemsie er ook nog bij.

In de uitwerking van het horrordeel gaat het wel een beetje moeizaam. Het idee van de groene vlammetjes is op zich niet slecht, maar visueel werkt het gewoon niet en in het totaal ziet het er knullig en lelijk uit. Jammer, het doet af aan het totaal, terwijl de wat meer traditionele gore met tandjes en ingewanden dan wel weer redelijk is - maar ook wellicht niet meer dan dat.

De film bevalt me in ieder geval een stuk beter dan de andere van regisseur Mills (en ook met Pegg overigens).

Onder druk van zijn moeder [Jo Hartley], gaat Don Wallace [Finn Cole] naar een elitaire kostschool met een bijnaam die aangeeft wat je te wachten staat als je je niet aan de regels van het interne klassensysteem houdt. Don krijgt het al gauw aan de stok met Caspar De Brunose [Jamie Blackley], maar ontdekt ook dat de schooldirecteur [Michael Sheen] een stroman is voor een bedrijf dat zich op het terrein volop bezighoudt met fracking. Samen met kamergenoot Willoughby [Asa Butterfield] en love interest Clemsie [Hermione Corfield] probeert Don te achterhalen wat er werkelijk speelt. Simon Pegg speelt de aimabele toezichthouder en Nick Frost en Margot Robbie hebben amusante bijrolletjes in deze onderhoudende Britse schoolkomedie die verrassende richtingen opgaat.