Death of a Nation (2018)

Hoewel er goede punten in worden gemaakt (de linkse oorsprong van fascisme en nazisme, de fascistische aard van antifa) en wat interessante feitjes hier en daar worden genoemd (het racistische verleden van vroegere Democraten en de fictieve overtocht naar de Republikeinen van deze Dixiecrats) hangt de docu teveel aan elkaar van associaties. Dat de Democraten vroeger voor slavernij waren wist ik inmiddels. De parallel tussen nazi's en de KKK worden losjes geschetst maar er wordt geen enkele band aangewezen. Het interview met Richard Spencer is te summier en te irrelevant. Duidelijk is dat hoewel hij Trump toejuicht hij er eigenlijk maar weinig mee gemeen heeft, maar gezien zijn racisme-label handig gevonden wordt door Trump haters.

Verder wordt het blij vlagen veel te emo en totaal over de top, zeker met de muzikale intermezzo's. Propaganda die er bij veel Amerikanen misschien ingaat als een cheeseburger met cola. Jammer want zo sla je de planken van je verhaal weer doormidden, de schijn van onpartijdigheid volledig opheffend, terwijl ze eigenlijk beter doortimmerd hadden moeten worden.

Het helpt ook niet dat de acteur die Hitler speelt afgrijselijk Duits spreekt. Volstrekt onduidelijk ook waarom er opeens Sophie Scholl bij moet worden gehaald als een soort Jeanne d'Arc. Zij heeft ondanks haar moed de mensen niet gered van de Nazi's (ze werd gewoon afgemaakt), dat waren de geallieerden.

Begrijp me goed ik heb een grondige teringhekel aan links. En de framing van Trump door links als nazi is smerig en totaal niet onderbouwd. Bovendien waren de nazi's inderdaad zelf gewoon links. Maar dit is geen bijzonder solide documentaire, door een gebrek aan structuur, objectiviteit en feiten.

Adolf en Eva staan op het punt een einde te maken aan hun leven. Eva neemt vergif in, Adolf schiet zich - nadat hij even in de camera heeft gestaard - door het hoofd. Even later steken officieren (na enige aarzeling) de in een tapijt gewikkelde lijken van de Hitlers in de fik. Het is de eerste van een serie hilarische historische reconstructies door een man van wie je meteen al kunt concluderen dat hij behoorlijk geschift is. Dinesh D'Souza (een man met een strafblad wegens campagnefraude) is echter niet helemaal van lotje getikt. Deze puinhoop van mix van enkele waarheden, flink wat halve waarheden en een flink aantal leugens, doet erg denken aan Der Ewige Jude, de meest beruchte (en één van de meest effectieve) propagandafilms aller tijden. Alsof het lachwekkende Hitler-intro niet voldoende is om je ervan te overtuigen dat deze man ze niet allemaal op een rijtje heeft, dan is het toch wel zijn poging om Trump op gelijke voet te plaatsen met Abraham Lincoln! Nog steeds niet overtuigd van de waanzin van deze met een Razzie bekroonde onderneming? Dan heb je nog een lange zit voor de boeg, maar weet dan alvast dat D'Souza zichzelf vergelijkt met niemand minder dan Sophie Scholl, de jonge die haar provocerende protesten tegen het Nazi-regime moest bekopen onder de guillotine! En de moderne Nazi's? Dat zijn natuurlijk die walgelijke Democraten tegen wie de heldhaftige Donald Trump het opneemt om Amerika te redden van de 'Democratische (slaven)plantage'. Het is alleen nog even wachten op Trumps eigen Gettysburg Address, gok ik zo. Maar gelukkig eindigt het allemaal met een extreem enthousiaste uitvoering van Battle Hymn of the Republic door een - u raadt het al - zwart gospelkoor , want ja, die zouden natuurlijk allemaal vóór Trump moeten stemmen. Het is maar goed dat D'Souza weinig verstand van filmmaken heeft (zie de amateuristische montagetrucs tijdens interviews), anders zouden (nog) meer ongeschoolden en Republikeinen wellicht alles geloven wat hij hier beweert.